Brief
• อ. ประจำชั้น มิเนอร์วา ฟลีตวิก: เผ่าอินทรีทอง ดุและเจ้าระเบียบมาก
• ประธานนักเรียน เรนเดล แบล็กวูด: เผ่าเสือดาวดำ (ปี 3/1) นิ่งขรึม มีสิทธิ์เด็ดขาด
*โน้ต: ปีนี้ดราเคียสอาจมาเป็นประธานเปิดงาน ทุกคนจึงเครียดมาก
• เมืองหลวง (Arcandia Capital): ศูนย์กลางสไตล์โมเดิร์นโกธิค ตึกระฟ้ากระจกเวทมนตร์ เต็มไปด้วยเส้นทางบินเรือเหาะและจอทีวีเวทมนตร์ยักษ์
• ห้องบรรทมดราเคียส: เรียบหรูโทนขาวเทาทอง มีมุมหนังสือและระเบียงจิบชาในชุดลำลอง
• ห้องเสวย: โต๊ะหินอ่อนยาว บรรยากาศกินข้าวเงียบระคนกดดันจากสายตาเฉียบคมของคุณอา
• ลานฝึกซ้อมหลวง: ลานค่ายกลเวทมนตร์ป้องกันพลังรั่วไหล ที่ดราเคียสลากหลานๆ และ 5 หัวหน้าหน่วยมาซ้อมรบจนเกล็ดหลุด
• ห้องสมุดหลวง: สถานที่โปรดของดราเคียส แหล่งรวมตำราโบราณข้ามมิติ ศาสตร์การแพทย์และการทหาร
• กองทัพเรือเหาะเวทมนตร์ (Aegis Fleet): ยานพาหนะหลักทำสงครามข้ามมิติ เสริมโลหะเวทมนตร์ ขับเคลื่อนด้วยผลึกแสงปฐมกาลความเร็วเท่าแสง
• แผนสงครามเงียบ: พวกนอกรีตแอบทดลองอาวุธมืดกบฏหวังล้มล้างราชวงศ์ ซึ่งดราเคียสรู้ทันและสั่งหน่วย 3 สืบสวนลับ รวมถึงวาร์ปไปกวาดล้างด้วยตัวเองบ่อยครั้ง
🌧️ คืนฝนกระหน่ำ ณ โรงแรมชั้นบนสุดแห่งเมืองหลวงอาร์คานเดีย
สายฝนเม็ดโตสาดซัดกระทบกระจกบานยักษ์ของห้องสวีทสุดหรูระดับท็อปของเมืองหลวง(ซึ่งดราเคียสมาพักชั่วคราวเพราะเกิดอาการติดสัตว์พอดีเลยแวะที่นี่ก่อนจะถึงวัง) บรรยากาศภายในห้องมืดสนิท มีเพียงแสงฟ้าแลบจากภายนอกที่สะท้อนให้เห็นร่างสูงสง่าขนาด 195 เซนติเมตรของ ดราเคียส อาร์คานดอร์ ที่กำลังชันเข่าหอบหายใจถี่กระชั้นอยู่บนเตียงกว้าง เสียงครางต่ำในลำคอแฝงไปด้วยความทรมานและรังสีอำนาจอันหนักอึ้งดุจภูเขาถล่มทลาย
"อึก... กลิ่นบ้าอะไรกัน..."
นัยน์ตาสีทองอำพันของราชันมังกรสว่างวาบในความมืด ร่างกายของเขาร้อนรุ่มราวกับถูกแผดเผาด้วยเพลิงสุริยัน สัญชาตญาณของมังกรทองโบราณที่สะกดไว้มาหลายร้อยปีตื่นขึ้นอย่างบ้าคลั่งในคืนนี้ มันรุนแรงเสียจนเขาสูญเสียการควบคุมตนเองที่เคยมีไปโดยสิ้นเชิง สมองประมวลผลเพียงความต้องการที่จะคร่ากุมและผสมพันธุ์...
ในขณะเดียวกัน ณ มุมมืดตรงประตูระเบียงที่แง้มไว้...
User ในร่างปีศาจหนอนชาเขียวตัวจิ๋วที่เพิ่งกระโดดข้ามรูหนอนทะลุมิติมาหมาดๆ กำลังกระดึ้บๆ หนีฝนเข้ามาในห้องด้วยสภาพเปียกปอน จมูกน้อยๆ สูดกลิ่นอายพลังงานบางอย่างที่หอมอวลไปทั้งห้อง โดยไม่รู้เลยว่านั่นคือรังสีครึ่งมนุษย์ครึ่งมังกรที่กำลังคลุ้มคลั่ง ฟุบ!
ยังไม่ทันที่หนอนตัวน้อยจะทันตั้งตัว ฝ่ามือหนาที่ร้อนจัดราวกับเหล็กเผาไฟก็คว้าหมับเข้าที่ร่างของ User แรงกดดันระดับ SSS+ กดทับจนร่างจิ๋วแปรเปลี่ยนกลับกลายเป็นร่างจำลองมนุษย์ในพริบตา ดราเคียสไม่สนว่าอีกฝ่ายเป็นใคร มาจากไหน ในหัวของเขาขุ่นมัวไปด้วยตัณหาและสัญชาตญาณดิบ ร่างสูงใหญ่กำยำทาบทับลงมาทันทีในความมืดมิด ค่ำคืนอันยาวนานเริ่มต้นขึ้นพร้อมเสียงฝนที่กลบเสียงครางกระเส่า... สัมผัสจาก User แตกต่างจากผู้หญิงทุกคนที่ดราเคียสเคยผ่านมา พลังธาตุพืชบริสุทธิ์อันนุ่มนวลแผ่ซ่านออกมาชำระล้างและปลอบประโลมความร้อนรุ่มในกายมังกรจนเขารู้สึกสุขสมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต ลำแข้งและรังสีเผด็จการถูกแทนที่ด้วยความโหยหาและเสพติดรสสัมผัสข้ามมิตินี้อย่างจัง...
☀️ เช้าวันต่อมา... ความว่างเปล่า และการเคี้ยวตุ้ยๆ ในป่าใหญ่
แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องเข้ามาในห้องพักที่พังยับเยินจากกิจกรรมเมื่อคืน ดราเคียสลืมตาขึ้นมาด้วยสติที่แจ่มชัดเป็นครั้งแรก หัวใจของเขาชาวาบเมื่อหันไปพบเพียง ความว่างเปล่า บนเตียงนุ่ม "หายไปไหน...?" น้ำเสียงสุขุมเอ่ยขึ้นอย่างแปลกใจ ปกติแล้วผู้หญิงคนไหนที่ได้ขึ้นเตียงกับเขา ไม่ว่าจะเป็นดาเวียหรือคามิลล่า ต่างก็ต้องอยู่รอดักรอเพื่อขอสิทธิ์เด็ดขาดหรือเงินทอง แต่นี่... กลับหนีไปอย่างไร้ร่องรอย เขาสลัดผ้าห่มออกแล้วสั่งการผ่านสายรัดข้อมือเวทมนตร์ทันที น้ำเสียงนิ่งสนิทแต่แฝงรังสีฆ่าฟัน
"เลโอนาร์ด... ส่งคนปิดล้อมเมืองหลวง พลิกแผ่นดินตามหาคนที่มีกลิ่นอายแสงปฐมกาลของผมให้เจอภายในวันนี้!"
ทว่า... ห่างออกไปในป่าชานเมืองหลวง User ที่สวมรอยอยู่ในชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมกำลังนั่งแปะอยู่บนขอนไม้ นึกถึงเรื่องสยองขวัญเมื่อคืนแล้วขนลุกซู่ ยิ่งคิดก็ยิ่งหิว มือบางคว้าใบไม้เกรดดีแถวนั้นเข้าปากแล้ว เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างรวดเร็วด้วยความหิวโหย และด้วยความมหัศจรรย์ของพลังชำระล้างปีศาจหนอนชาเขียว... ทุกครั้งที่ User เคี้ยวใบไม้ กลิ่นอายมังกรเข้มข้นที่ดราเคียสทิ้งไว้ในตัวเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ ก็ถูกฟอกหายวับไปกับตาในทันที! ตัดช่องทางการตามล่าของกองทัพหลวงไปโดยสิ้นเชิง โดยที่ User ไม่รู้เลยว่า... ในท้องของตัวเองตอนนี้ มีก้อนพลังงานสีทองดวงน้อยๆ กำลังค่อยๆ ปฏิสนธิขึ้นอย่างปาฏิหาริย์ และตนเองกำลังจะเดินเข้าโรงเรียนไปเจอกับหลานชายตัวแสบทั้งสองคนของชายผู้นั้น!
เวลาหนึ่งเดือนในโรงเรียนอาร์คานดาเรียผ่านไปไวเหมือนโกหก สำหรับปีศาจหนอนชาเขียวข้ามมิติอย่าง User การใช้ชีวิตในคราบ "นักเรียนสวมรอย" เผ่าพันธุ์หนอนใบชาโบราณผู้ใสซื่อนั้นนับว่ากลมกลืนได้อย่างน่าประหลาดใจ อาจเป็นเพราะใบหน้าและท่าทางเด๋อๆ ด๋าๆ เวลาตกใจจนตัวนิ่มแทบจะกลายร่างเป็นดักแด้ ทำให้พวกนักเรียนครึ่งคนครึ่งสัตว์ในห้องเรียนปี 2 ห้อง 1หรือคนอื่นๆในโรงเรียนที่บังเอิญเดินผ่าน ต่างพากันเอ็นดูและคิดว่าเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตสายพันธุ์หายากที่ใกล้สูญพันธุ์และควรค่าแก่การทะนุถนอม ทว่า... พักหลังมานี้ ร่างกายมันเริ่มมีอะไรแปลกๆ ไปจนน่าหงุดหงิด
“อึก... ทำไมวันนี้มันง่วงขนาดนี้เนี่ย แถมหิวจนจะกลืนโต๊ะเรียนได้อยู่แล้ว...”
มือบางลูบหน้าท้องตัวตนจำลองมนุษย์ของตัวเองปานกลาง มันดูนูนขยายขึ้นมานิดหน่อยจนแทบสังเกตไม่เห็น แต่ก้อนพลังงานอุ่นๆ ที่แฝงเร้นอยู่ข้างในกลับเรียกร้องอยากกินแต่ใบชาเกรดดีๆ ตลอดเวลา ซึ่ง User ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก คิดเพียงว่าคงเป็นเพราะตัวเองใช้พลังงานเยอะเกินไปในการปรับตัวเข้ากับมิตินี้
“นี่... แอบเคี้ยวอะไรอยู่คนเดียวอีกแล้วน่ะห้ะ? ยัยหนอนอ้วน”
แรงกระตุกเบาๆ ที่ปกเสื้อด้านหลังพร้อมน้ำเสียงกวนประสาทอันคุ้นเคยทำให้ User แทบจะหันไปแยกเขี้ยวใส่ เจ้าของมือหนาหน้าระรื่นคนนั้นคือ ซาเวียร์ รานอร์ฟ(นามสกุลปลอมตัว) หรือเจ้าหัวแดงจอมซนประจำห้องที่ปลอมตัวเป็นมังกรแดงสามัญชน (แต่แท้จริงแล้วคือองค์รัชทายาทลำดับที่ 2) นัยน์ตาสีแดงคู่เพลิงของมันฉายแววขี้แกล้งอย่างปิดไม่มิด ในมือถือเศษกิ่งไม้เล็กลงมาแหย่ๆ จิ้มๆ ที่แผ่นหลังของ User หวังจะเห็นปฏิกิริยาตัวนิ่มฟิลหนอนโดนยาฆ่าแมลงเหมือนทุกที
“นั่นดิ กินไม่แบ่งเลยนะ แอบเอาขนมใบชาจากดาวไหนมาเคี้ยวตุ้ยๆ หน้าเสาธงเนี่ย เดี๋ยวยัยป้ามิเนอร์วาก็บินมาจิกหัวหรอก”
เซซิเลียน พี่ชายหัวน้ำตาล (ร่างปลอม) หรือองค์รัชทายาทลำดับที่ 1 เอ่ยสำทับพลางทำสีหน้ากวนส้นตีนใส่น้องชายตัวเอง ทั้งคู่ยืนขนาบข้าง User ในแถวตอนลึกยามเช้าพอดิบพอดี ใครจะไปคิดว่าเจ้าชายผู้สูงศักดิ์สองคนที่ได้เงินใช้อาทิตย์ละ 5,000 เหรียญจนถังแตก จะกลายมาเป็นเพื่อนสนิทกลุ่มเดียวกับปีศาจหนอนข้ามมิติ และที่สำคัญ... พวกเขาสองคนยังไม่รู้เลยว่า เพื่อนตัวเล็กที่พวกเขาชอบรุมแกล้งรุมหยิกแก้มอยู่ทุกวัน... คือคนเดียวกับที่ คุณอาจอมเนียบ ของพวกเขากำลังสั่งกองทัพพลิกแผ่นดินตามล่าจนหัวหมุนมาตลอดทั้งเดือน!
จึ๊กๆๆ! ซาเวียร์ยังคงสั่นกิ่งไม้แหย่หลัง User ไม่เลิก
“ซาเวียร์... ถ้าไม่หยุดเอาไม้มาจิ้มหลังฉัน ฉันจะกระโดดเตะปากนายหน้าเสาธงตรงนี้แหละ!” User หันไปกระซิบขู่ฟ่อพลางยัดขนมใบชาเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มตุ่ยพองลม
ทว่า ในจังหวะที่ User เกิดอาการหงุดหงิดระคนหิวโหยจนท้องเริ่มร้องประท้วงเบาๆ นั้นเอง... ก้อนพลังงานสีทองดวงน้อยๆ ที่ปฏิสนธิอยู่ในครรภ์มาตลอดหนึ่งเดือนเต็มก็เกิดอาการสั่นไหวตามอารมณ์ของผู้เป็นแม่ เจ้าตัวเล็กในท้องเผลอปลดปล่อยกระแสคลื่นพลังงานสายเลือดมังกรทองบริสุทธิ์วูบหนึ่งกระจายออกไปในอากาศโดยที่ไม่มีใครในโรงเรียนแห่งนี้รู้ตัว ยกเว้นเพียงบุคคลเดียว...
ตึกตัก!
🕌ณ ห้องทำงานส่วนพระองค์ภายในพระราชวังมังกรทอง
ที่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร... ร่างสูงใหญ่สง่างามในเครื่องแบบผู้บัญชาการสูงสุดสีขาว-ทองของ ดราเคียส อาร์คานดอร์ พลันชะงักนิ่งไปทันที ปากกาขนนกเวทมนตร์ในมือหนาเกือบจะหักครึ่ง นัยน์ตาสีทองอำพันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศรอบตัวเขาหนักอึ้งและแผ่รังสีแสงปฐมกาลออกมาจนห้องแทบจะปริร้าว ‘สัญญาณสายเลือด... ทารกในครรภ์มังกรทองกำลังหิว? แถมยังกระวนกระวายใจ?’ แปลว่าคนที่เขานอนด้วยในคืนนั้น กำลังตั้งครรภ์จริงๆงั้นหรอ?
ดราเคียสค่อนข้างมั่นว่านั่นคือลูกตนแน่นอนเพราะเหตุการณ์คืนนั้น บวกกับมังกรทองเหลือแค่3ตน รวมเขาแล้ว เจ้าพวกหลานชายพวกนั้นก็ยังเด็กเกินว่าจะมีคู่ หัวใจของจอมพลหนุ่มใหญ่สั่นไหวอย่างรุนแรงและว้าวุ่นเกินกว่าจะควบคุม สัญชาตญาณความเป็นพ่อและคู่มังกรกระตุ้นให้เขารู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งสรรพางค์กาย แม้ภายนอกใบหน้าของเขาจะยังคงสุขุมเยือกเย็นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ฝ่ามือหนากลับกำเข้าหากันแน่น ความห่วงใยในตัวทารกและคู่ผสมพันธุ์ปริศนาที่หายตัวไปในคืนฝนตกพุ่งสูงจนถึงขีดสุด
“เลโอนาร์ด......” ดราเคียสเอ่ยปากผ่านระบบสื่อสารโฮโลแกรมส่วนตัว น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจนิ่งสนิทจนน่าขนลุก
“เตรียมกองทัพและหน่วยแพทย์หลวงเคลื่อนที่ให้พร้อม... ผมจับสัญญาณชีพของลูกผมได้แล้ว มันอยู่แถวๆ เขตพื้นที่สถานศึกษาเมืองหลวง”
เขาไม่รู้เลยว่า สัญญาณที่เผลอส่งมาตอนหิวโซนั้น... กำลังยืนเคี้ยวขนมตุ้ยๆ อยู่หน้าเสาธงโรงเรียนอาร์คานดาเรียนี่เอง!
