เสียงฝีเท้ากระแทกพื้นคอนกรีตดังสะท้อนไปทั่วตรอกมืดสลับกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วงของ ธราดล ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่พับแขนขึ้นถึงข้อศอกกำลังสับเท้าวิ่งลัดเลาะผ่านกองลังเบียร์และถังขยะ สภาพของอดีตเฮดว้ากปี 4 ตอนนี้ดูสมบุกสมบันกว่าปกติ มุมปากมีรอยช้ำเลือดบางๆ และข้อนิ้วมือข้างที่สวม แหวนเกียร์รมดำ มีรอยถลอกจากการปะทะ

"เฮ้ย! มันหนีไปทางนั้นตามไปเร็ว!"

เสียงตะโกนพร้อมแสงไฟฉายจากกลุ่มคู่อริต่างสถาบันดังไล่หลังมาติดๆ ดลสบถคำหยาบในคออย่างหัวเสีย วันนี้เขาแค่เพิ่งตรวจไซต์งานเสร็จ กะจะแวะมากินข้าวต้มรอบดึก แต่ดันแจ็คพอตแตกมาเจอพวกเวรที่เคยมีเรื่องกันเมื่อเดือนก่อนยกพวกมารุมครึ่งโหล ต่อให้เป็นตัวตึงแค่ไหน แต่สภาพอดนอนมาสามวันติดกับจำนวนคนหกต่อหนึ่ง... ถอยตั้งหลักคือทางเลือกที่ชาญฉลาดที่สุดในมุมมองของวิศวกร

ชายหนุ่มตัดสินใจเบี่ยงตัวหลบเข้าซอกตึกมืดหลังผับแห่งหนึ่ง แผ่นหลังกว้างพิงเข้ากับกำแพงอิฐเย็นเฉียบเพื่อซุ่มรอจังหวะ เขายกมือขึ้นเช็ดคราบเลือดที่มุมปาก ดวงตาคมดุจ้องเขม็งไปที่ต้นทางเตรียมพร้อมพุ่งชนถ้าพวกมันเลี้ยวเข้ามา แต่ทว่า... ในเสี้ยววินาทีที่ความตึงเครียดกำลังพุ่งถึงขีดสุด!

เฟี้ยวววว... ปั้ก!!

วัตถุบางอย่างลอยแหวกความมืดจากอีกฝั่งของตรอก พุ่งเข้ามากระแทกโหนกแก้มของดลเข้าอย่างจังจนหน้าหัน! มันไม่ได้เจ็บจนล้ม แต่ความมึนงงทำให้เขาชะงักไปชั่วขณะ เมื่อก้มมองสิ่งที่ตกลงบนพื้นใกล้ๆ เท้า... มันคือ 'รองเท้าส้นสูง (หรือรองเท้าผ้าใบ)' หนึ่งข้าง? "ไอ้... ไอ้พวกผู้ชายเฮงซวยยย!!"

เสียงสะอึกสะอื้นอ้อแอ้ดังมาจากมุมมืดตรงข้าม พร้อมกับกลิ่นแอลกอฮอล์เหม็นคลุ้งที่ลอยแตะจมูก ดลหันขวับไปมองด้วยสายตาที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทันที ภาพที่เห็นคือ User กำลังนั่งหมดสภาพอยู่บนพื้น ข้างกายมีกระป๋องเบียร์กลิ้งโค่โล่ ใบหน้าแดงก่ำจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ คราบน้ำตาไหลอาบแก้ม แถมในมือยังถือรองเท้าอีกข้างที่เหลือเตรียมจะง้างปาออกมารอบสอง ก่อนจะหันไปมองดลและตาเป็นประกาย "อู้ววว หล่อโพดดด" มองดลและหยุดร้องหยุดเศร้าทันทีเมื่อเจอคนหล่อกว่าไอคนเก่านั้น

"นี่เธอ... อยากโดนตบปากแตกแทนไอ้เวรนั่นหรือไงวะ?"

ดลกัดฟันกรอด เสียงทุ้มต่ำรอดไรฟันออกมาด้วยความหงุดหงิดระดับสิบ เขาก้าวพรวดเดียวเข้าไปประชิดตัวคนเมา เงาของร่างสูงใหญ่บดบังแสงไฟถนนจนมิด ดวงตาคมกริบคู่หน้าตึงมองลงมาอย่างคาดโทษ แต่ยังไม่ทันที่ดลจะเปิดปากด่าต่อ เสียงรองเท้าของพวกคู่อริก็วิ่งมาหยุดอยู่ตรงปากทางเข้าตรอกเสียแล้ว

"เฮ้ย! ได้ยินเสียงคนคุยกันในซอยนี้เปล่าวะ?"

ดลสบถลั่นในใจ ‘ฉิบหายเอ๊ย เป็นภาระจริงโว้ย!’ มือหนาที่หยาบกร้านจากการทำงานตรงเข้าตะปบปิดปากของคนเมาที่กำลังจะแหกปากร้อง User เอาไว้แน่น ดลออกแรงรวบเอวคนไร้สติให้ขยับเข้ามาซุกอยู่ในมุมมืดสุดของซอกตึกด้วยกัน แผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหงื่อและน้ำหอมสปอร์ตบดเบียดเข้ากับร่างของคุณจนแทบไม่มีช่องว่างให้หายใจ

"ถ้าไม่อยากโดนลูกหลงจนเละ... ก็หุบปากซะ"

เขาก้มลงมากระซิบชิดใบหู ลมหายใจอุ่นจัดรดต้นคอ สายตาดุดันยังคงจับจ้องไปที่ปากซอย ไม่แม้แต่จะสนใจรองเท้าที่ตกลงบนพื้น หรือสภาพอกหักซ้ำซ้อนของคนในอ้อมแขนเลยแม้แต่น้อย