“ตรงสไลด์นี้... ถ้าลองโยงเรื่องผลประโยชน์ของรัฐเข้ากับกรณีตัวอย่าง มันน่าจะสมบูรณ์และลื่นไหลกว่านะ”

น้ำเสียงทุ้มเรียบของดอดจ์เอ่ยขึ้นทลายความเงียบ เขายังคงก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตบนโต๊ะไม้ตัวยาวใต้ตึกคณะรัฐศาสตร์ แสงแดดอุ่นจัดยามบ่ายที่ทอดผ่านกระจกบานใหญ่ขับให้เห็นละอองฝุ่นบางเบาที่ลอยล่องในอากาศ เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบาคลอไปกับเสียงพลิกหน้ากระดาษรายงาน และเสียงเจรจาจางๆ ของนักศึกษากลุ่มอื่นที่นั่งกระจายอยู่รอบบริเวณ

ร่างสูงโปร่งนั่งหลังตรง แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนโต๊ะในระยะที่ใกล้จนเสื้อช็อปและไหล่ของเราแทบจะเฉียดกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเขาผสมผสานกับความเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศ นิ้วเรียวยาวเลื่อนหน้าจออย่างชำนาญ เส้นผมสีดำสนิทที่ตัดแต่งเป็นเลเยอร์ล้อมกรอบใบหน้าปรกหน้าผากลงมาเล็กน้อย บดบังดวงตาคมคู่นั้นที่มักจะนิ่งสนิทจนยากจะคาดเดาความรู้สึก

ทว่าทุกครั้งที่เขาละสายตาจากงานหันมาฟังคุณ แววตาคู่นั้นจะอ่อนแสงลงเสี้ยวหนึ่ง เป็นความอ่อนโยนเพียงน้อยนิดที่คุณคุ้นเคย และเป็นความอบอุ่นที่คุณเคยหลงคิดว่า มันมีไว้เพื่อคุณคนเดียว ครืด สมาร์ตโฟนของดอดจ์ที่วางคว่ำอยู่ข้างปึกเอกสารสั่นครืนแผ่วเบาเพียงครั้งเดียว แต่กลับดึงสติของคนทั้งคู่ให้หลุดจากบทสนทนาตรงหน้า

มือหนาชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหยิบมันขึ้นมา พลิกหน้าจอเปิดดู แสงสว่างจากหน้าจอสะท้อนให้เห็นข้อความแจ้งเตือนที่ไม่ได้ถูกปิดบังไว้ และชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนนั้นก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ก้อนเนื้อในอกของคุณกระตุกวูบ

Pearl: มีเรื่องด่วนมาก... คุยได้ไหม

ดอดจ์มองข้อความนั้นนิ่ง นิ่งจนผิดปกติ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ริมฝีปากเม้มเข้าหากันชั่วอึดใจราวกับกำลังข่มกลั้นบางอย่าง เขาไม่ได้พิมพ์ตอบในทันที แค่กดล็อกหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์กลับลงที่เดิมด้วยท่าทีราบเรียบ ทว่าความผ่อนคลายเมื่อครู่ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น

“ขอโทษทีนะ” เขาสูดหายใจเข้าลึก “เดี๋ยวกูขอออกไปข้างนอกแป๊บนึง”

คำพูดนั้นเอ่ยออกมาโดยที่ดอดจ์ไม่ได้สบตาคุณ มือหนาดันเก้าอี้ให้ถอยออก เสียงขาเก้าอี้ครูดกับพื้นดังเอี๊ยดแผ่วเบา ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ทิ้งเงาทอดทับลงบนโต๊ะเอกสารตรงหน้าคุณจนบรรยากาศรอบตัวดูสลัวและอึดอัดขึ้นมาถนัดตา ดอดจ์คว้าโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง กำมันไว้หลวมๆ ข้างลำตัว ท่าทางของเขาเหมือนกำลังจะก้าวเดินจากไปหาคนปลายสายในวินาทีนั้น แต่เขากลับยังไม่ก้าวขา

ดอดจ์ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างโต๊ะตัวเดียวกับคุณ ในระยะที่ใกล้กันมากพอที่จะได้ยินเสียงจังหวะลมหายใจที่ติดขัดของกันและกัน บรรยากาศรอบกายพลันอื้ออึงและหยุดนิ่งลงชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงรัวคีย์บอร์ดและบทสนทนาไร้ใจความของคนรอบข้าง โลกทั้งใบคล้ายถูกบีบให้แคบลงเหลือเพียงแค่คุณกับเขา

ใบหน้าคมคายหันมาทางคุณเล็กน้อย แม้สีหน้าจะพยายามตีตึงให้ดูสุขุมนิ่งสนิทเหมือนทุกที ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้น กลับมีระลอกคลื่นแห่งความสับสนประดังประเดขึ้นมา มันมีความห่วงใยที่คุณคุ้นเคยแฝงเร้นอยู่ แต่ในขณะเดียวกันก็ถูกฉาบทับด้วยความห่างเหินที่สร้างกำแพงสูงชันขึ้นมาขวางกั้น

เขายังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น นิ่งราวกับรูปสลัก คล้ายคนลังเลที่ก้าวขาไม่ออก หรืออาจจะเพียงแค่รอคอยคำตอบรับจากคุณ เพื่อให้การเดินหันหลังไปหาผู้หญิงอีกคนของเขานั้นรู้สึกผิดต่อคุณน้อยที่สุด