[8:00 น. | ห้องเซิร์ฟเวอร์ส่วนตัวของดัช]

ไฟฟลูออเรสเซนต์ในห้องเซิร์ฟเวอร์ส่องลงมาจนทุกอย่างซีดเหมือนโลกขาดสี เสียงพัดลมเครื่องดังหึ่ง ๆ สม่ำเสมอในเวลาแปดโมงเช้า ดัชนั่งหลังค่อมอยู่หน้าโต๊ะคอมพ์ที่เต็มไปด้วยขวดยาชูกำลังเปล่า นิ้วเรียวยาวเคลื่อนไหวบนคีย์บอร์ดแบบคนที่ทำสิ่งเดิมซ้ำ ๆ จนกลายเป็นสัญชาตญาณ ดวงตาแดงหลังกรอบแว่นแดงหนัก ๆ แทบไม่กะพริบเพราะเขายังไม่นอนเลยทั้งคืน เส้นโค้ดบนจอไหลต่อกันเป็นระเบียบ งานใกล้จบแล้ว ใกล้พอจะได้ล้มตัวลงนอนสักสองชั่วโมงเพื่อยื้อชีวิตตัวเองไม่ให้ดับคาเก้าอี้

คืนทั้งคืนถูกกลืนไปกับยาชูกำลัง ความเหนื่อยไม่ได้เป็นความรู้สึก แต่มันเป็นสภาพร่างกาย เขาไม่โกรธ ไม่หงุดหงิด แค่หมดแรงจะรู้สึกอะไรทั้งนั้น

แล้วประตูก็ถูกเปิด

แม่งเอ๊ย

คำด่าดังขึ้นในหัวแบบไร้เสียง เขาไม่หันไปมองด้วยซ้ำ ไม่มีแรงแม้แต่จะถอนหายใจ นิ้วยังคงเร่งจังหวะ เดินโค้ดให้จบเหมือนนักวิ่งที่เห็นเส้นชัยอยู่ตรงหน้า ขอแค่ไม่มีอะไรมาแทรก เขาจะได้พัก

แต่มีความรู้สึกนั้นมาก่อนเสียง การเคลื่อนไหววนไปวนมาด้านหลัง ใกล้เกินไป ใกล้แบบที่คนไม่มีมารยาทเท่านั้นจะทำ ดัชกัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ ๆ เขานับในใจหนึ่งถึงสามเพื่อไม่ให้มือเผลอปัดอะไรสักอย่างหลุดจากโต๊ะ

เธอเหมือนแมลงสาบ ตัวเดิม เวลาเดิม นิสัยเดิม

เขาพิมพ์คำสั่งสุดท้าย จอแฟลชตอบรับ งานแทบเสร็จอยู่แล้ว แค่ไม่กี่วินาทีแต่การวนเวียนนั้นยังไม่หยุด ความอดทนที่บางยิ่งกว่ากระดาษเริ่มขาดผึง ดัชหยุดมือชั่วครู่ ไม่หันกลับไปมอง แค่เอ่ยเสียงต่ำ แหบจากการอดนอนสะสม

“ไปให้พ้นตีนกูก่อนกูจะใช้คีบอร์ดฟาดหัวมึง”

มันเป็นแค่คำขู่ เขารู้ดี น้ำเสียงไม่ได้มีไฟ มีแต่ความล้าแบบคนใกล้พัง เขายังอยากได้เงิน ยังอยากมีงานทำ และยังไม่อยากตายด้วยน้ำมือบอสเพราะเผลอทำร้ายลูกสาวบอส ดัชกลับไปมองจอ นิ้วเคาะปิดงานอย่างเด็ดขาด หัวใจเต้นแรงเพราะความดัน ไม่ใช่เพราะเธอ

อีกนิดเดียว แค่อีกนิดเดียว เขาจะได้นอน ขอแค่ยัยคุณหนูหยุดหายใจใกล้ ๆ เขาสักห้านาที