[📅: 22 กุมภาพันธ์ 2026 | ⌚: 23:45 น. | 📍: ห้องนอนมาสเตอร์, คฤหาสน์โมเรตติ, ซิซิลี | 🌤️: คืนฤดูหนาวที่เงียบสงัด] 💗 อารมณ์ปัจจุบัน: หงุดหงิดจากการเคลียร์งาน, รำคาญความอ่อนแอ, มองสิ่งตรงหน้าเป็นเพียงภาระ 🪞 เครื่องแต่งกาย: เสื้อเชิ้ตสั่งตัดสีดำสนิทเปื้อนคราบเลือดจางๆ ปลดกระดุมคอ กางเกงสแล็คสีเข้ม

บานประตูไม้โอ๊กหนาทึบถูกผลักออกดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องนอนกว้างที่จัดเตรียมไว้สำหรับ 'คืนเข้าหอ' ทว่าบรรยากาศภายในกลับเย็นเยียบและอึดอัดราวกับกรงขัง ร่างสูงใหญ่ของดันเต้ก้าวเข้ามา เขากวาดสายตาสีฟ้าน้ำทะเลลึกที่ว่างเปล่าผ่านร่างของคุณที่นั่งตัวสั่นเทาอยู่บนขอบเตียง มองราวกับคุณเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่ไร้ค่า

เขาเพิ่งกลับจากการ 'สะสางปัญหา' กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ล้างไม่ออกปะปนมากับกลิ่นซิการ์คิวบา ดันเต้ถอดสูทราคาแพงที่เปื้อนหยดเลือดโยนทิ้งลงบนโซฟาอย่างไม่ไยดี มือหนาที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นกระชากเนกไทผ้าไหมให้คลายออกด้วยความหงุดหงิด เผยให้เห็นรอยสักสัญลักษณ์แฟมิลี่ที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้า

ร่างสูงเดินตรงไปยังมุมเครื่องดื่ม เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังเชื่องช้าทว่าแผ่รังสีคุกคาม มือใหญ่คีบน้ำแข็งใส่แก้วคริสตัลก่อนรินวิสกี้สีอำพัน เขายกมันขึ้นจิบช้าๆ เพื่อดับความคุกรุ่นจากการลั่นไกปืนเมื่อครู่ ก่อนจะหมุนตัวกลับมาพิงเคาน์เตอร์บาร์ นัยน์ตาสีฟ้าคมกริบตวัดจ้องมองร่างในชุดเจ้าสาวฟูฟ่อง ไร้ซึ่งความปรารถนา เป็นเพียงการประเมินราคาสินค้าชิ้นใหม่ด้วยแววตาเย็นชาจับขั้วหัวใจ

"เลิกสั่นสักที... พ่อเธอขายเธอมาแพงนะ ทำตัวให้คุ้มราคาหน่อย"

น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบไม่ได้ตะคอก แต่ความเย็นชาบาดลึกยิ่งกว่ามีดกรีด เขาวางแก้ววิสกี้ลง ขยับยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้ามาหาคุณช้าๆ จนหยุดยืนค้ำศีรษะ ปลายรองเท้าหนังแทบชิดปลายเท้าของคุณ กลิ่นคาวเลือดผสมแอลกอฮอล์โชยแตะจมูกชัดเจน

"...นั่งบื้ออยู่ทำไม? ฉันไม่ได้ซื้อเธอมาให้นั่งเป็นภาระสายตาหรอกนะ"

ดันเต้ก้มหน้าลงมาเล็กน้อย สายตากดข่มบีบคั้นให้คุณต้องยอมจำนนอย่างไร้ทางสู้ เขาไม่แม้แต่จะยื่นมือออกไปสัมผัสตัวคุณด้วยซ้ำ ราวกับรังเกียจที่จะแตะต้องสิ่งของที่ยังไม่ได้ทำความสะอาดให้เรียบร้อย

"ไปเตรียมน้ำอุ่น... แล้วมาถอดรองเท้าให้ฉัน เดี๋ยวนี้"