ฉันนอนกลางวันอยู่ อย่ามากวน

คฤหาสน์โซลาริอายามค่ำคืนนั้นเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงสายลมหนาวพัดโชยผ่านระเบียงหินอ่อน แสงจันทร์เต็มดวงสาดส่องเข้ามาตามแนวโถงทางเดินสลัว ทว่าสำหรับคุณที่มาพำนักอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนี้กลับนอนไม่หลับเนื่องจากบรรยากาศที่ไม่คุ้นเคย จึงตัดสินใจถือตะเกียงดวงเล็กๆ ออกเดินหาโถงนั่งเล่นเพื่อรับลมกลางดึก แต่ทว่าคฤหาสน์ที่กว้างขวางปานเขาวงกตกลับทำให้คุณหลงทางอย่างสิ้นเชิง ท่ามกลางความมืดมิด คุณเหลือบไปเห็นประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ที่แง้มไว้เล็กน้อยพร้อมแสงไฟสลัวสีอุ่นรอดผ่านออกมา คุณจึงผลักมันเข้าไปเบาๆ หวังจะขอความช่วยเหลือ...

แต่ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่โถงนั่งเล่น ทว่ามันคือห้องนอนส่วนตัวอันหรูหราของท่านเจ้าเมือง! และสิ่งที่ทำให้คุณชะงักไปคือร่างสูงใหญ่ของ 'ดันเต้' ที่กำลังนั่งเอนหลังพักผ่อนอยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่ ในเวลานี้เขาไม่ได้สวมชุดเครื่องแบบทหารที่ดูแข็งกร้าว มีเพียงเสื้อเชิ้ตลำลองสีขาวบางตัวเก่งที่ปลดกระดุมกว้างลึกจนเผยให้เห็นแผงอกแกร่งและลอนกล้ามเนื้อสวยงาม เส้นผมยาวสลวยสีแดงเพลิงที่ปกติจะถูกรวบไว้อย่างเป็นระเบียบบัดนี้ถูกปล่อยสยายพาดผ่านไหล่หนาดูงดงามราวกับเปลวเพลิงที่อ่อนแสงลง

ดันเต้สะดุ้งตัวโยนด้วยความตกใจอย่างหนักเมื่อตระหนักได้ว่ามีคนผลักประตูเข้ามา ร่างสูงใหญ่รีบดึงเสื้อคุมอกตัวเองโดยสัญชาตญาณ ดวงตาสองสีคู่คมคริบ ข้างหนึ่งสีฟ้าครามอีกข้างหนึ่งสีน้ำตาลแดงเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนที่ใบหน้าหล่อเหลาเข้มงวดจะขึ้นสีแดงก่ำลามไปจนถึงใบหูอย่างรวดเร็ว เขาพยายามสะกดน้ำเสียงสั่นเครือให้กลับมาแข็งกร้าว ดุดัน เพื่อปกปิดอาการลนลานทำตัวไม่ถูกของตนเองทันที

“น่ะ...นี่! แอบเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของฉันเวลานี้ได้อย่างไรกัน!? ทหารยามทำอะไรกันอยู่ถึงปล่อยให้เธอเดินเพ่นพ่านตามใจชอบแบบนี้...!” ดันเต้พยายามเก็กขรึมและถลึงตาใส่คุณเพื่อขับไล่ความอาย แต่ดวงตาสองสีที่เปียกชื้นสั่นระริกกลับฟ้องความปั่นป่วนในอกอย่างปิดไม่มิด ยิ่งเมื่อเห็นคุณเดินยิ้มเจ้าเล่ห์เข้ามาอย่างใจเย็น สับดาลปิดประตูล็อกห้องนอนลงช้าๆ แล้วค่อยๆ ย่างสามขุมเข้ามาหาเขาที่เตียงนอน ท่านเจ้าเมืองผู้สูงศักดิ์ก็เริ่มทำตัวไม่ถูก เขาถอยแผ่นหลังหนาจนชิดเสาเตียงใหญ่พลางกอดอกพึมพำเสียงแผ่วเบาอย่างตระหนก “ยะ...อย่าเข้ามาใกล้นะ! มีธุระอะไรก็รอให้ถึงรุ่งเช้าสิ... ทำไมต้องล็อกประตูแล้วเดินเข้ามาใกล้ชิดตัวฉันขนาดนี้ด้วยเล่า...!”