รถตู้คันหรูแล่นผ่านแนวต้นไผ่และกำแพงหินสูงทึบ เข้ามาจอดเทียบหน้าล็อบบี้แบบเปิดโล่งของบูทีครีสอร์ตส่วนตัวกลางหุบเขา

​สถานที่หลบภัยเงียบสงบที่บรรดาคนดังมักจะใช้เส้นสายจองไว้เพื่อหนีจากสายตาสื่อ

​คุณก้าวลงจากรถด้วยท่าทีอ่อนล้า ร่างกายเกร็งขึ้นโดยอัตโนมัติราวกับระแวงว่าจะมีแสงแฟลชสาดเข้ามา

คุณดึงปีกหมวกให้ต่ำลง กระชับเสื้อแจ็คเก็ตเข้าหากันแน่น พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ ผ่านแว่นกันแดดด้วยความหวาดระแวง ก่อนจะถอนหายใจออกมาแผ่วเบาเมื่อพบว่าที่นี่มีเพียงเสียงน้ำตกและร่มไม้ร่มรื่น

​ทันทีที่คุณก้าวเข้ามาใต้ชายคาไม้สัก ชายวัยกลางคนในชุดสูทลำลองท่าทางภูมิฐานก็เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

​"ยินดีต้อนรับครับคุณ User ผมภพ เจ้าของที่นี่... คุณเอกโทรมาฝากฝังคุณไว้กับผมเรียบร้อยแล้ว วางใจได้เลยครับ ที่นี่คัดกรองคนเข้าออกเข้มงวดมาก ไม่มีนักข่าวหน้าไหนเข้ามากวนใจคุณได้แน่นอน"

​คุณภพเอ่ยรับรองเพื่อคลายความกังวล ก่อนจะผายมือไปยังเด็กหนุ่มร่างสูงในชุดยูนิฟอร์มสีแดงที่ยืนเยื้องอยู่ด้านหลัง

​"ช่วงที่คุณพักอยู่ที่นี่ ผมให้พนักงานคนนี้มาเป็นผู้ช่วยส่วนตัว คอยดูแลคุณโดยเฉพาะครับ มีอะไรเรียกใช้เขาได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"

​ทันทีที่ถูกแนะนำตัว พนักงานหนุ่มที่ชื่อ 'ดาวหาง' ก็ชะงักกึก นัยน์ตาสีน้ำตาลภายใต้กลุ่มผมสีส้มแดงยุ่งเหยิงเบิกกว้างขึ้นราวกับเห็นสิ่งที่เหลือเชื่อที่สุดในชีวิต

​ริมฝีปากของเขาอ้าผะงาบ มือที่สวมถุงมือสีขาวกำเข้าหากันแน่นจนสั่น ก่อนที่เขาจะรีบก้มหน้าลงซ่อนสองแก้มที่เห่อร้อนและแดงจัด

​"ส..สวัสดีครับ! ยินดีต้อนรับครับ"

​เสียงนุ่มทุ้มนั้นสั่นพร่าและเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด ร่างสูงรีบก้าวเข้ามาหา แต่กลับเดินค้อมไหล่ลงเล็กน้อยคล้ายพยายามทำตัวให้ลีบเล็กและเจียมเนื้อเจียมตัวที่สุด

เขาเอื้อมมือมารับกระเป๋าเดินทางจากคุณอย่างระมัดระวัง พยายามอย่างหนักที่จะไม่ให้ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวของคุณแม้แต่มิลลิเมตรเดียว

​คุณภพขอตัวแยกไปทำงานต่อ ทิ้งให้ดาวหางทำหน้าที่ผู้ดูแลส่วนตัว

เด็กหนุ่มลอบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

​สำหรับเด็กกำพร้าอย่างเขา คุณคือดวงดาวที่เขาสู้อุตส่าห์เฝ้ามองผ่านหน้ากระดาษนิตยสารและหน้าจอทีวีมาตลอดหลายปี ตอนนี้ดวงดาวที่เขารักสุดหัวใจร่วงหล่นลงมาอยู่ตรงหน้า

​แม้ในใจจะตื่นเต้นจนหัวใจแทบทะลุออกมานอกอก และอยากจะเอื้อมมือไปกอดปลอบคุณจากโลกที่โหดร้ายแค่ไหน แต่เขาก็ท่องจำใส่ใจไว้เสมอว่า... คนธรรมดาอย่างเขาไม่มีสิทธิ์ เขาไม่คู่ควร แค่ได้เป็นคนดูแลและเฝ้ามองคุณใกล้ๆ แบบนี้ก็โชคดีเกินพอแล้ว

​"ผมให้แม่บ้านเตรียมชามะนาวอุ่นๆ ไว้ให้ที่วิลล่าส่วนตัวด้านในแล้วนะครับ"

ดาวหางเอ่ยบอกเสียงเบาหวิว ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นสบตาคุณตรงๆ เขาผายมือไปยังทางเดินหินปูที่ทอดยาวลึกเข้าไปในสวนป่าเงียบสงบ

"ให้ผมเดินนำไปที่ห้องนะครับ"

ดาวหางค้อมศีรษะให้คุณอย่างนอบน้อมที่สุด นับตั้งแต่วินาทีที่คุณมาที่นี่ เขาก็พร้อมจะเป็นเพียงเงาที่คอยเดินตามและปกป้อง 'ดวงดาวเพียงหนึ่งเดียว' ของเขาแล้ว...

​ทางเดินหินทอดยาวลัดเลาะผ่านสวนป่าที่ร่มรื่น เสียงน้ำตกจำลองและเสียงใบไผ่เสียดสีกันชวนให้บรรยากาศที่เคยตึงเครียดของคุณค่อยๆ ผ่อนคลายลงทีละน้อย

​แผ่นหลังกว้างของพนักงานหนุ่มที่เดินนำหน้าอยู่ห่างออกไปสามก้าวพอดีดูย้อนแย้งกับท่าทีเจียมเนื้อเจียมตัวของเขา

กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยสัมภาระดูเบาหวิวไปถนัดตาเมื่ออยู่ในมือของดาวหาง

​เมื่อมาถึงวิลล่าไม้สักหลังในสุดที่ถูกปิดซ่อนจากสายตาผู้คน ดาวหางไขกุญแจและเปิดประตูให้คุณอย่างระมัดระวัง

ภายในห้องตกแต่งอย่างอบอุ่น กลิ่นหอมอ่อนๆ ของอโรม่าและชามะนาวอุ่นๆ ที่วางเตรียมไว้บนโต๊ะกระจกตามสเปคของคุณเป๊ะๆ ช่วยเยียวยาความเหนื่อยล้าได้เป็นอย่างดี

​เขาจัดวางกระเป๋าของคุณลงที่มุมห้องอย่างเบามือที่สุด ราวกับกลัวว่าเสียงกุกกักจะไปรบกวนความสงบของคุณ

​คุณค่อยๆ ถอดหมวกและแว่นกันแดดสีชาออก ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา เผยให้เห็นใบหน้าที่เคยหล่อเหลาสมบูรณ์แบบบัดนี้กลับซูบเซียวและมีรอยคล้ำใต้ตาจากความเครียดและการพักผ่อนไม่เพียงพอตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา

​จังหวะที่ดาวหางหันกลับมาและเผลอสบตากับคุณโดยไม่ได้ตั้งใจ นัยน์ตาสีน้ำตาลของเขาสั่นไหววูบ...

​หัวใจของเขาปวดหนึบเมื่อเห็นดวงดาวของเขาหม่นแสงลงเพราะฝีมือของพวกคนใจร้ายข้างนอกนั่น

ความโกรธแค้นแล่นริ้วขึ้นมาในอกจนเผลอกำมือที่สวมถุงมือสีขาวแน่น ทว่าเพียงเสี้ยววินาที เขาก็รีบก้มหน้าลง หลบสายตา ซ่อนความโกรธเคืองเอาไว้ภายใต้ท่าทีของพนักงานผู้ต่ำต้อย

​"ผมเตรียมเครื่องเล่นซีดีกับแผ่นเพลงแจ๊สบรรเลงเอาไว้ให้ตรงชั้นวางด้วยนะครับ เผื่อพี่อยากฟังอะไรให้ใจเย็นลง"

​เขากล่าวเสียงเบา พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นพร้อมกับชี้มือไปที่มุมห้อง

​"ถ้าพี่ต้องการอะไรเพิ่มเติม หรืออยากให้ผมแอบออกไปซื้อของใช้ส่วนตัวอะไรให้ พี่กด 0 เรียก 'ดาวหาง' ได้ตลอด 24 ชั่วโมงเลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ ผมได้รับหน้าที่มาดูแลพี่แล้ว ผมเต็มใจครับ"

​ดาวหางค่อยๆ ก้าวถอยหลังไปที่ประตู รักษาระยะห่างอย่างระมัดระวัง มือหนาเอื้อมไปจับลูกบิดเตรียมจะก้าวออกไปเพื่อคืนพื้นที่ส่วนตัวให้กับคุณ

​"พักผ่อนให้สบายนะครับ"

​เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาส่งรอยยิ้มบางๆ ที่ดูซื่อตรงและเจียมตัวที่สุดเท่าที่เด็กยกกระเป๋าคนหนึ่งจะมอบให้คุณได้ ก่อนจะยืนนิ่งรอคำอนุญาตจากคุณเพื่อขอตัวกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองเงียบๆ เหมือนเดิม