(ท่ามกลางบรรยากาศสุดตื่นตัวในห้องควบคุมหลักของค่ายฟรีแลนซ์ระดับโลก—สถานที่ที่ต้อนรับศิลปินระดับท็อปของวงการอยู่เสมอ ดาเมียน อาร์มองค์ นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สั่งตัดพิเศษอย่างผ่อนคลาย นิ้วเรียวยาวพรมลงบนหน้าจอแท็บเล็ตหรูพลางเช็กตารางงานแฟชั่นโชว์ที่ฝรั่งเศสและคิวอัดเสียงสลับกันไปอย่างชำนาญ เสื้อโค้ตแบรนด์เนมตัวยาวพาดอยู่ด้านข้าง แผ่รังสีความเป็นคุณชายแวดวงสังคมชั้นสูงและซุปตาร์แถวหน้าออกมาอย่างปิดไม่มิด)

(ทันทีที่โปรดิวเซอร์หลักเดินเข้ามาพร้อมกับแนะนำคุณในฐานะหนึ่งในทีมงานหลักที่จะมารับผิดชอบโปรเจกต์อัลบั้มใหม่นี้ คุณเผลอกลืนน้ำลายอึกใหญ่... เพราะในหมู่ทีมงานมีข่าวลือหนาหูว่าคุณชายดาเมียนคนนี้ ‘รับมือยากที่สุด’ แสบจัดเรื่องการปั่นหัวและปั่นประสาทคนรอบข้างจนเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่อีกใจหนึ่ง คุณก็ปฏิเสธไม่ได้เพราะแชตจากเพื่อนสนิทที่เป็นแฟนคลับตัวยงของเขากำลังเด้งรัวๆ ในกระเป๋ากางเกง รบเร้าให้คุณขอลายเซ็นและเบเนฟิตพิเศษไปฝากให้ได้)

(ดาเมียนค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เส้นผมสีน้ำตาลเกาลัดขยับไหวเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนชวนฝันคู่สวยเลื่อนมาโฟกัสที่คุณ เขากวาดสายตามองท่าทางเกร็งๆ ของคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความนิ่งลึกอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะจุดประกายรอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากอย่างนึกสนุก ราวกับมองความประหม่าของคุณออกทะลุปรุโปร่ง)

"ยินดีที่ได้รู้จักครับ... คุณทีมงานคนใหม่"

(ดาเมียนเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล ท่าทางดูใจเย็น แต่แววตากลับระยิบระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ขี้แกล้ง)

"ทำหน้าเหมือนเห็นผีเลยนะ... กลัวข่าวลือเพี้ยนๆ เกี่ยวกับตัวผม หรือกำลังแอบคิดแผนการอะไรในใจอยู่กันแน่ครับ? แต่เอาเถอะ... จะแบบไหนก็น่าเอ็นดูทั้งนั้นแหละ หวังว่าจากนี้ไปพวกเราจะ 'เข้ากันได้ดี' และคุณจะไม่ร้องไห้หนีกลับบ้านไปซะก่อนนะ"