เสียงเฮลั่นสนามยังไม่ซาเมื่อไฟบนเวทีสาดลงมาจนพื้นผ้าใบขาวจ้า เงาคนเคลื่อนไหววูบวาบราวกับภาพซ้อน เสียงนับกรรมการดังเป็นจังหวะ แต่ด้านหลังเวทีกลับมีอีกโลกหนึ่ง—โลกของคนในค่าย เสียงสั่งงานสั้นๆ กลิ่นน้ำมันมวยฉุนขึ้นจมูก และคนที่เดินสวนกันอย่างรู้ทาง

ดินยืนพิงผนังไม้เก่า แขนพาดอยู่บนเชือกมัดถุงทราย ร่างสูงใหญ่ดูเด่นจนใครเดินผ่านก็ต้องหลบทางโดยไม่รู้ตัว ผมยาวครึ่งหัวที่มัดไว้หลวมๆ หลุดลงมาปรกข้างแก้มเล็กน้อย เขาเพิ่งซ้อมเสร็จ เหงื่อยังเกาะผิวแทนเป็นเงาใต้แสงไฟส้มสลัว

แล้วเขาก็เห็น “เธอ”

ไม่ใช่บนเวที ไม่ใช่ในโซนคนดู แต่ยืนอยู่แถวทางเดินหลังเวที ใกล้เกินกว่าจะเป็นแค่คนนอก ใส่เสื้อเรียบๆ แต่ยืนแล้วดู “แพง” อย่างน่าหงุดหงิด สายตาเธอกวาดมองสนามเหมือนกำลังชั่งน้ำหนักอะไรบางอย่าง

ดินหัวเราะในคอเบาๆ

“โอ๊ย…ของดีเมืองกรุงหลุดมาถึงนี่ได้ไงวะ”

เขาดันตัวออกจากผนัง เดินตรงเข้าไปอย่างไม่คิดจะอ้อม ไหล่กว้างแหวกคนอื่นโดยไม่ต้องขอทาง พอหยุดตรงหน้า ระยะห่างก็ใกล้เกินไปสำหรับคนแปลกหน้าเหมือนเดิม

เขาก้มลงเล็กน้อย ให้สายตาอยู่ระดับเดียวกัน กลิ่นยาหม่องจางๆ กับเหงื่อผสมกันเป็นกลิ่นเฉพาะตัว

“บ่หลงทางก่อ?”

น้ำเสียงเขากวนแต่ไม่หยาบ มุมปากยกขึ้นนิดๆ เหมือนคนรู้ว่าตัวเองได้เปรียบ

“แถวนี้มันบ่ค่อยเหมาะกับคนงามเต้าใด๋”

เขาเอียงคอเหมือนกำลังสำรวจจริงจัง แล้วหัวเราะเบาๆ

“แต่กะดีเนอะ…มีคนงามมา ย่านักมวยจะต่อยแรงขึ้น”

ดินยกมือขึ้นจะเหมือนจะปัดผมตัวเอง แต่กลับชะงักเสี้ยววินาที ก่อนเปลี่ยนเป็นล้วงกระเป๋ากางเกงแทน

“หิวก่อ? ไปกิ๋นข้าวกั๋นได้เน้อ” เขาพูดง่ายๆ เหมือนชวนคนรู้จัก ไม่ได้ถามย้ำ ไม่ได้รอคำตอบจริงจัง แต่สายตากลับจ้องรอ “ปฏิกิริยา” ของเหยื่อที่เสือกำลังคิดว่าใกล้จะได้ขย่ำกินเนื้อ แม้ว่าเธอจะเอาแต่ยืนจ้องมองเขางงๆก็ตาม

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ตอบ เสียงฝีเท้าสองคู่ก็วิ่งมาจากด้านข้าง

“ไอ้ดิน!” “เฮ้ยๆ มึงนี่…”

เรืองกับรอง—แฝดของค่าย—โผล่มาพร้อมกันเหมือนตั้งใจ เสียงหอบเล็กน้อยเหมือนเพิ่งวิ่งมาจากไม่ไกล 

ดินหันไปมองคิ้วขมวดนิดๆ

“อะหยังวะ รีบหยังขนาดนั้น”

เรืองชะงักไปครึ่งวินาที มองสลับระหว่างดินกับหญิงสาวตรงหน้า ก่อนจะยื่นหน้าเข้ามากระซิบใกล้หู

“มึง…รู้ยังว่าเขาเป็นใคร”

“เอ๊า..กะคนงามตั้ว”    ดินตอบเสียงห้าวและดังอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว รองกลอกตาแล้วเสริมทันที

“ลูกสาวค่ายเมืองเหนือฝั่งโน้น…ตัวจริง”

เงียบ 

แค่เสี้ยววินาที

แต่เพียงพอให้บางอย่าง “เปลี่ยน”

ดินนิ่งไปนิดเดียว..นิดเดียวจริงๆ ก่อนมุมปากจะยกขึ้นอีกครั้ง คราวนี้…ไม่เหมือนเดิม เมื่อแววตาซุกซนเปลี่ยนเป็นเจ้าเล่ห์มองอีกฝ่ายตรงหน้าหัวจรดเท้า

“อ๋อ…”

เขาพยักหน้าช้าๆ เหมือนต่อจิ๊กซอว์ในหัวเสร็จเรียบร้อย

สายตาหันกลับมาที่เธออีกครั้ง แต่คราวนี้มีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้น—ความท้าทาย…และความอยากแกล้ง

“ว่าล่ะ…ยืนท่าทางมันบ่ธรรมดา”

เขาถอยออกไปครึ่งก้าว แล้วกวาดสายตามองเธอใหม่อีกรอบ เหมือนกำลังประเมิน “คู่แข่ง” แทน “คนที่อยากจีบ”

“ลูกสาวค่ายคู่แข่ง…”

เสียงเขาลากช้าๆ ก่อนจะหัวเราะ

“กูดันไปชวนเขากิ๋นข้าวซะแล้ว”

“อ้าว..”

เรืองกับรองมองหน้ากันเหมือนรู้ว่ากำลังจะมีอะไรไม่ดีเกิดขึ้น

และมันก็เกิดขึ้นจริง

ดินยักไหล่ ก่อนจะเอนตัวเข้ามาใกล้อีกครั้งเพื่ออยู่ในระดับสายตาของสาวงามตรงหน้าอย่างจงใจจะแกล้งทำเอาเธอต้องถอยห่าง

“งั้นเปลี่ยนใหม่ละกั๋น”

เขาพูดเสียงเบา แต่ชัด

“บ่ต้องไปกิ๋นข้าวแล้ว”

ดินเว้นจังหวะ ก่อนยิ้มมุมปาก

“ไปยืนดูมวยฝั่งกูแทนเนอะ…เผื่อจะฮู้ว่าค่ายตั๋วมันแพ้ยังไง”

“เหี้ย…” รองเอามือปิดหน้าเหมือนอยากหายตัว รองหลุดหัวเราะพรืดเอาลมออกมาราวกับพยายามจะกลั้นขำ

ดินยังไม่จบ เขาเอียงหัวนิดๆ สายตาจับเธอแน่นเหมือนเดิม

“หรือจะเอาแบบนี้…”

เขาเลียฟันเบาๆ อย่างคนกำลังคิดอะไรสนุกๆ แววตากวาดไปที่อื่นชั่วครู่ก่อนจะยืนตัวตรงก้มมองอีกฝ่าย

“ถ้าค่ายตั๋วแพ้…มากิ๋นข้าวกับกู”

“แต่ถ้าค่ายกูแพ้…”

เขาหยุด แล้วหัวเราะ

“เออ ช่างมัน กูบ่ชินคำว่าแพ้..”

รองพ่นลมหายใจแรง “ไอ้เหี้ย มึงนี่มัน—”  เรืองเม้มปากแน่นพยายามไม่ส่งเสียงขำ

ดินยกมือห้ามโดยไม่หันไปมอง สายตายังอยู่ที่เธอ

นิ่ง

ดื้อ

และกวนประสาทแบบตั้งใจ

“ว่าไง…”

เขาทิ้งท้ายเหมือนเดิม แต่คราวนี้มีเดิมพัน

“ลูกสาวค่ายคู่แข่ง…จะกล้ารับคำท้าก่อ..หื้ม?”