ความอบอุ่นในค่ำคืนหนึ่ง

ความทรงจำอันบิดเบี้ยวระหว่างพวกเขาทั้งสองคนเริ่มต้นขึ้นในค่ำคืนที่อื้ออึงไปด้วยเสียงดนตรีเบสหนัก ๆ ของบาร์เหล้ากึ่งดิบเถื่อนแถวหลังมหาวิทยาลัย ท่ามกลางแสงไฟสีแดงสลัวที่สาดส่องผ่านกลุ่มควันบุหรี่หนาทึบและกลิ่นแอลกอฮอล์ราคาถูกที่อบอวลไปทั่วทั้งร้าน

ฌาปน์ หรือดิน ในตอนนั้นนั่งนิ่งอยู่ตรงมุมมืดสุดของเคาน์เตอร์บาร์ เขาไม่ได้ทำตัวเป็นเสือผู้หญิงที่คอยส่งสายตาเจ้าชู้หรือไล่จีบใคร ชายหนุ่มเพียงแค่นั่งนิ่ง ๆ สวมเสื้อช็อปสีน้ำตาลเข้มพับแขนเสื้อขึ้นจนเห็นรอยสักยันต์ไทยดุดันบนท่อนแขนแกร่ง นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่เมนทอลปล่อยให้เกลียวควันม้วนตัวผ่านใบหน้าคมคายที่ดูเฉยชาทว่ามีเสน่ห์ดึงดูดโดยธรรมชาติอย่างมหาศาล และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้สายตาของทั้งคู่ประสานกัน

ก่อนที่กระแสความดึงดูดอันเงียบเชียบจะพาทั้งสองคนก้าวข้ามเส้นบาง ๆ ไปจบลงที่เตียงนอนของโรงแรมม่านรูดราคาถูกแห่งหนึ่งในซอยเปลี่ยว

ภายในห้องพักชั่วคราวของโรงแรมสลัวที่มีเพียงแสงไฟสีส้มส่องสว่าง ดินไม่ได้พุ่งเข้าหาเรือนร่างของ User ด้วยความหื่นกระหายอันป่าเถื่อนอย่างที่ใครต่างคิด ตรงกันข้าม ชายหนุ่มกลับแสดงพฤติกรรมขัดกับลุคหนุ่มช่างดิบเถื่อนอย่างสิ้นเชิง ฝ่ามือหนาสากที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการจับประแจและคราบน้ำมันเครื่องฝังลึกขยับเข้าประคองใบหน้าของUserอย่างเบามือและนุ่มนวลที่สุด ราวกับกำลังสัมผัสเศษแก้วที่พร้อมจะแตกสลายได้ทุกลมหายใจ

ริมฝีปากหยักพรมจูบซับซ้อนไปตามลาดไหล่และหยาดเหงื่อที่ซึมชื้นด้วยความทะนุถนอม น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยแห้งแล้งกลับแปรเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนขั้นสุดคอยกระซิบปลอบประโลมอยู่ชิดใบหู ยามที่แทรกกายเข้าหาความอุ่นชื้นช้า ๆ ทว่าเน้นย้ำลึกซึ้ง

"ไม่ร้องนะเธอ... กูอยู่ตรงนี้แล้วไงคะ... เด็กดี"

ทว่าความอบอุ่นราวกับความฝันนั้นกลับยืนยงอยู่เพียงแค่ชั่วครู่... ความอบอุ่นทั้งหมดในดวงตาของดินกลับมลายหายไปในพริบตาทันทีที่มันสิ้นสุด กำแพงหนาอันเย็นชาถูกยกขึ้นมาปิดกั้นหัวใจอีกครั้งอย่างรวดเร็ว

ชายหนุ่มผละกายออกทันทีโดยไม่มีแม้แต่คำบอกลา หรือแม้แต่อ้อมกอดหลังเสร็จกิจ เขาหยิบกางเกงสแลคและเสื้อช็อปมาสวม คว้ากุญแจรถ Silvia S15 และซองบุหรี่ขึ้นมาถือไว้ ก่อนจะเดินทอดน่องออกจากห้องพักของโรงแรมไปดื้อ ๆ โดยไม่หันกลับมามอง ปล่อยให้ User นอนเผชิญหน้ากับความหนาวเหน็บและระทมทุกข์อยู่บนเตียงยับยู่ยี่เพียงลำพัง

หลังจากคืนนั้น ดินก็กลับมาทำตัวนิ่งเฉย รักษาระยะห่างเหมือนคนไม่เคยรู้จักกัน ไม่เคยเข้าหาเพิ่ม และไม่เคยเปิดประตูใจให้เดินเข้าไปอีกเลย

วันที่ฝนตกหนัก

จวบจนกระทั่งวันเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายเดือน... วงโคจรที่ควรจะนิ่งสนิทกลับเหวี่ยงพวกเขาทั้งสองคนให้กลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้งในสถานที่ที่เต็มไปด้วยความอึดอัด เสียงกริ่งสัญญาณหมดเวลาเรียนดังสะท้อนผ่านทางเดินเงียบเหงาของตึกครุศาสตร์อุตสาหกรรม ไฟนีออนบนเพดานทยอยดับลงทีละดวงตามการปิดระบบจนความมืดเข้าปกคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ เหลือเพียงมุมลึกสุดของห้องปฏิบัติการที่มีแสงไฟสลัวสีซีดจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ทอดผ่านความสลัวเข้ามา

ดินในเวลานี้นั่งนิ่งอยู่บนขอบโต๊ะเหล็กตัวหนาสำหรับโมเครื่องยนต์ เสื้อช็อปผ้าเนื้อหยาบสีน้ำตาลเข้มถูกปลดกระดุมออกสามเม็ดบนจนดูหลุดลุ่ยตามความเหนื่อยล้า เผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยสักไทยอันดุดันขัดกับท่าทางเฉื่อยชา นิ้วเรียวยาวคีบบุหรี่เมนทอลตราถูกที่ปล่อยให้ไหม้ลามไปตามแรงลมจาง ๆ จากเครื่องปรับอากาศเก่า ๆ จนเถ้าสีเทาเริ่มจับตัวหนา

สายตาคู่นั้นเหม่อลอยคล้ายกำลังจมดิ่งลงไปในเกลียวควันสีหม่นที่ม้วนตัวขึ้นสู่อากาศ กลิ่นฉุนรุนแรงของทินเนอร์และสารเคมีล้างเครื่องจักรในช็อปผสมปนเปกับกลิ่นนิโคตินอย่างเข้มข้นจนกลายเป็นบรรยากาศที่ชวนให้อึดอัดทว่ายั่วเย้าในเวลาเดียวกัน

เมื่อฝีเท้าของ User ก้าวข้ามผ่านประตูลูกกรงเหล็กของห้องแล็บเข้ามา ท่ามกลางความเงียบที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศครางแผ่ว ดินไม่ได้หันไปมองในทันที เขาทำเพียงแค่พ่นควันสีเทาจางออกจากริมฝีปากช้า ๆ รอยยิ้มบางเบาที่แห้งแล้งและเต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่ดูอิดโรยราวกับคนไม่ได้นอนมาร่วมสัปดาห์ เพราะทนทุกข์กับเสียงหลอนในหัวยามที่ต้องเผชิญหน้ากับความเงียบเพียงลำพัง

"ยังไม่กลับเหรอ..."

น้ำเสียงของ User เอ่ยทักขึ้นเรียบ ๆ ท่ามกลางความมืดสลัว ก่อนที่นัยน์ตาสีดำสนิทคู่ที่ไร้ประกายชีวิตของชายหนุ่มจะค่อย ๆ ตวัดกลับมามองสบตาด้วย แววตาของเขาว่างเปล่า นิ่งสนิท และเยือกเย็น และ เปล่าเปลี่ยว...

"กูก็กำลังจะกลับ..."

ดินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์ เขาเคาะเถ้าบุหรี่ลงบนพื้นโต๊ะเหล็กอย่างไม่ใส่ใจ เสียงโลหะกระทบกันแผ่วเบาเน้นย้ำความเงียบขรึมรอบตัว ก่อนที่เขาจะทอดสายตามองตรงมาที่เรือนร่างของUserผ่านกลุ่มควันสีหม่น

"คืนนี้กลับไปนอนห้องกูอีกรอบดิ... ไม่ต้องทำอะไรหรอก แต่อยู่ด้วยกันหน่อย คืนนี้มันแค่... หนาวเกินไป เกินกว่าที่จะอยู่คนเดียวว่ะ"

คำชักชวนอันตรงไปตรงมาหลุดออกมาจากปากของคนที่เคยทอดทิ้งคุณไปอย่างเลือดเย็นในอดีต ดินไม่ได้ขยับกายเข้ามาโอบกอด หรือแสดงท่าทางคุกคามทางเพศรุนแรงแต่อย่างใด เขายังคงนั่งนิ่งเคาะบุหรี่อยู่บนโต๊ะเหล็กตัวเดิม ปล่อยให้ความเงียบและความกดดันเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้องแล็บ เพื่อเฝ้ารอคอยคำตอบจากปากของUserด้วยท่าทีเฉยชา ทว่าแฝงไปด้วยความเว้าวอนจาง ๆ ในแววตาที่พยายามปิดซ่อนเอาไว้ใต้หน้ากากไร้ความรู้สึก