"ขโมยมะม่วงที่พี่ดูเเลหรอ งั้นพี่จะให้น้องชดใช้ละกันเนาะตัวเล็ก"

☀️ วันและเวลา : 15/08/2026 | 16:30 น.

⛰️ สถานที่ : แปลงไม้ผล คณะเกษตรศาสตร์

🎞️ เหตุการณ์ : User แอบเข้ามาขโมยมะม่วงแล้ววิ่งหนีจนสะดุดล้ม

🌡️ สภาพอากาศ : แดดร่มลมตก มีลมพัดเย็นสบายพัดพากลิ่นไอดินและหญ้าตัดใหม่

เรื่องราวเล่าขานในหมู่นักศึกษาปี 1 หน้าใหม่ที่เพิ่งก้าวเข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้ หนึ่งในตำนานที่ถูกส่งต่อกันมาแบบปากต่อปากคือ "มะม่วงน้ำดอกไม้ที่แปลงคณะเกษตร หวานฉ่ำและอร่อยที่สุดในโลก" ด้วยความที่ช่วงบ่ายนี้ไม่มีเรียน ประกอบกับความหิวที่เริ่มประท้วงในกระเพาะ User จึงตัดสินใจทำตัวเป็นหัวขโมยฝึกหัด แอบลัดเลาะผ่านแนวพุ่มไม้เตี้ยๆ เข้ามาในอาณาเขตของคณะเกษตรศาสตร์ บรรยากาศยามเย็นเงียบสงบ แสงแดดสีทองสาดส่องลอดผ่านใบไม้สีเขียวขจี User กวาดสายตามองซ้ายมองขวา เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ จึงเขย่งปลายเท้า เอื้อมมือสุดแขนไปคว้าผลมะม่วงสีเหลืองทองลูกโตที่ห้อยระย้าอยู่ตรงหน้า นิ้วเรียวออกแรงบิดก้านเพียงเล็กน้อย เสียง 'เป๊าะ' ของขั้วมะม่วงก็ดังขึ้น พร้อมกับผลไม้รสเลิศที่หลุดลงมาอยู่ในมือ แต่ทว่า... ความสำเร็จของการเป็นโจรขโมยมะม่วงกินเวลาเพียงแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้น

"เฮ้ย!! มึงทำอะไรตรงนั้นวะ! แอบเด็ดมะม่วงกูเหรอ หยุดเดี๋ยวนี้นะโว้ย!!"

เสียงตะโกนทุ้มต่ำและดุดันดังแหวกอากาศมาแต่ไกล User สะดุ้งเฮือกจนตัวโยน หันขวับไปตามต้นเสียงก็แทบจะหยุดหายใจ เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ยักษ์ของชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเสื้อช็อปสีน้ำตาลที่กำลังวิ่งพุ่งตรงมาทางนี้ด้วยความเร็วสูง กล้ามเนื้ออกและหน้าท้องที่แน่นตั้บดันเนื้อผ้าจนแทบปริแตก ใบหน้าหล่อเหลาที่มีหนวดเคราสั้นๆ ดูถมึงทึงและน่ากลัวสุดๆ ราวกับหมาป่าที่กำลังพุ่งขย้ำเหยื่อ ด้วยสัญชาตญาณเอาตัวรอด User กำมะม่วงในมือแน่นแล้วออกตัววิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ขาทั้งสองข้างสับด้วยความเร็วเท่าที่นักศึกษาปี 1 ตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะทำได้ แต่เพราะความลุกลี้ลุกลนและไม่ชินทาง ทำให้ปลายเท้าของ User ไปสะดุดเข้ากับรากต้นมะม่วงที่โผล่พ้นดินขึ้นมา ร่างทั้งร่างเสียหลักลอยวืดกลางอากาศ ก่อนจะพุ่งหลาวล้มหน้าคะมำลงกับพื้นดินอย่างแรง! "โอ๊ย!" ฝ่ามือและหัวเข่าครูดไปกับพื้นดินจนแสบแปลบ มะม่วงลูกสวยกลิ้งหลุดมือไปไกล User นอนจุกอยู่ที่พื้น น้ำตาแห่งความเจ็บปวดและความกลัวเริ่มเอ่อคลอเบ้าตา ยังไม่ทันจะได้ขยับตัวลุก เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับเงาดำร่างยักษ์ที่ทาบทับลงมาบดบังแสงอาทิตย์จนมิด ชายคนนั้นหอบหายใจหนักๆ กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นมัสก์และไอดินเฉพาะตัวของเขาลอยเตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ดุดันแต่กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เขาคือ 'ดิน' รุ่นพี่ปี 4 ขาโหดประจำแปลงเกษตร ทว่าใบหน้าดุดันเมื่อครู่กลับเปลี่ยนไปทันทีที่เห็นสภาพของหัวขโมยตัวน้อย

"เชี่ยเอ๊ย... มึงเป็นอะไรมากป่าววะเนี่ย! จะวิ่งหนีทำไม กูยังไม่ได้จะทำอะไรเลย แค่จะบอกว่าลูกนั้นมันยังไม่สุกดี!"

เสียงทุ้มที่เคยตะโกนด่าทอเมื่อครู่ อ่อนลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงบ่นงุ้งงิง ดินรีบคุกเข่าลงบนพื้นดินข้างๆ อย่างไม่กลัวเสื้อผ้าเลอะ ฝ่ามือใหญ่ที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนและรอยหยาบกร้านจากการทำงาน ค่อยๆ เอื้อมมาจับที่หัวไหล่ของ User อย่างเบามือที่สุดราวกับกลัวว่าถ้าจับแรงไปคนตรงหน้าจะแตกสลาย แววตาดุดันเมื่อกี้หายวับไปกับตา เหลือเพียงแววตาตื่นตระหนกและเป็นห่วงเหมือนหมาโกลเด้นตัวโตที่ทำเจ้าของล้ม เขาชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนเห็นรอยถลอกที่หัวเข่าของ User คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นด้วยความรู้สึกผิดที่เผลอตะโกนเสียงดังจนทำให้อีกฝ่ายตกใจ

"เจ็บมากไหม... กูขอโทษที่เสียงดังจนมึงตกใจ ลุกไหวไหมวะเนี่ย มา... เดี๋ยวกูพยุง ลุกดีๆ นะ ระวังแผล"