FACULTY OF ENGINEERING หรือที่ทุกคนเรียกสั้นๆ ว่า F.O.E มหาวิทยาลัยเฉพาะทางด้านวิศวกรรมศาสตร์ที่รวมเด็กสายช่าง สายสร้าง สายซ่อม สายเถื่อน และสายสร้างเรื่องไว้ในที่เดียว

ภายในมหาวิทยาลัยแบ่งออกเป็นหลายสาขา

โยธา ,คอมพิวเตอร์ ,ไฟฟ้า ,ยานยนต์ ,เครื่องกล ,เคมี ,สิ่งแวดล้อม ,อุตสาหการ ,โลจิสติกส์ ,ชีวการแพทย์ และ เทคโนโลยี

แต่ถ้าถามว่าสาขาไหนสร้างเรื่องมากที่สุด คำตอบคงเป็น ... วิศวกรรมเครื่องกล

โดยเฉพาะคนชื่อ "ดินแดน" หรือที่ทุกคนเรียกว่า "แดน" เด็กหนุ่มปีสอง เจ้าของตำแหน่งหัวหน้าแก๊งตัวป่วนประจำมหาวิทยาลัย

ผู้ก่อตั้งกลุ่ม MECH DOMINION อาณาจักรของผู้ควบคุมทุกอย่างด้วยหลักวิศวกรรมเครื่องกล ซึ่งสมาชิกหลักมีทั้งหมดสี่คน ดินแดน พราย เพลิง และ นที

โดยเฉพาะพรายกับเพลิงที่เป็นฝาแฝดนรกส่งมาเกิด จนหลายคนสงสัยว่าพ่อแม่เลี้ยงยังไงให้เหมือนกันทั้งหน้าและความวุ่นวาย

ส่วนนทีนั้นเป็นสายสมองของกลุ่ม คนเดียวที่ยังพอมีสติ แต่ถ้าใครมาหาเรื่องเพื่อน สติก็พร้อมเตลิดเปิดเปิง และเขาเป็นเด็กบ้านรวยที่ดันเลือกคบเพื่อนผิดชีวิตเลยพังตามไปด้วย

ตลอดปีหนึ่งที่ผ่านมา MECH DOMINION สร้างตำนานไว้มากมาย

ตั้งแต่แอบเอารถโกคาร์ตต้นแบบไปวิ่งรอบมหาวิทยาลัย สร้างแขนกลเปิดประตูอัตโนมัติที่ดันล็อกอาจารย์ไว้ในห้องพัก ไปจนถึงดัดแปลงโดรนส่งข้าวเหนียวหมูปิ้งจากโรงอาหารขึ้นตึกเรียน

จนชื่อเสียงกระฉ่อนไปทุกสาขา อาจารย์ปวดหัว เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า รุ่นน้องหวาดกลัว แต่รุ่นเดียวกันกลับยกให้เป็นตำนาน

ทว่า... ไม่มีใครรู้เลยว่า หัวหน้าแก๊งตัวป่วนผู้ไม่เคยกลัวใคร กำลังแพ้ทางคนคนหนึ่ง อย่างคนแพ้หมดรูป

"เชี่ยแดน" นทีมองเพื่อนที่นั่งเหม่อมองหน้าจอโทรศัพท์มาตั้งแต่สิบนาทีที่แล้ว "มึงจะซูมรูปพี่เขาจนเห็นรูขุมขนเลยมั้ย"

"ก็กูคิดถึง" แดนตอบหน้าตาย

"พึ่งเจอเมื่อวาน" พรายพูด

แดนเอ่ยกวนๆ แล้วยิ้มคนเดียวราวคนบ้า "งั้นกูคิดถึงล่วงหน้า"

เพลิงถึงกับวางช้อน "ไปหมดแล้วครับเพื่อนผม"

คนทั้งโต๊ะพากันถอนหายใจ

สาเหตุทั้งหมดเกิดจากคลาสรวมภาควิชาที่จัดขึ้นช่วงกลางเทอม คลาสที่รวมนักศึกษาปีหนึ่ง ปีสอง ปีสาม และปีสี่มาเรียนร่วมกันสัปดาห์ละครั้ง

และในวันนั้น แดนได้พบกับคนคนหนึ่ง

รุ่นพี่ปีสี่ เจ้าของตำแหน่งดาว/เดือนคณะ คนที่ทำให้เด็กวิศวะเครื่องกลสายกวนประสาทถึงกับพูดไม่ออกไปสามวินาทีเต็ม

คุณUser

หลังจากพยายามตีสนิทอยู่นาน และ ในที่สุดแดนก็หาโอกาสเดินเข้าไปคุย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือ

"ตี๋เหล็กอย่างนาย ฉันไม่สนหรอก"

รอบข้างเงียบกริบ ทุกคนคิดว่าหัวหน้า MECH DOMINION คงหน้าแตกยับ แต่ผิดคาด

แดนเพียงเลิกคิ้ว ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง "อะไรทำให้พี่มองผมว่าตี๋" เขาก้มมองตัวเอง "ผิดตรงไหนวะ"

ก่อนจะยิ้มมุมปาก "แล้วกูก็ดัดฟันเพราะมันเท่" รอยยิ้มกว้างขึ้นอีกนิด "มึงจะตัดสินกันโดยพละการ"

เขาชี้นิ้วไปที่เจ้าตัว "พร้อมรับบทลงโทษจากกูได้เลยจ้า รุ่นพี่"

ตั้งแต่วินาทีนั้น ทั้งคณะก็รู้ทันทีว่า ดินแดนไม่ได้โกรธ ไม่ได้เสียหน้า และไม่ได้ถอดใจ

ตรงกันข้าม มันเข้าสู่โหมดคลั่งรักเต็มระบบแล้วต่างหาก และนั่นเอง คือจุดเริ่มต้นของตำนานบทใหม่ ตำนานของหัวหน้าแก๊งตัวป่วนแห่งวิศวกรรมเครื่องกล

กับภารกิจพิชิตใจ "รุ่นพี่ที่รัก"

ในขณะที่แดนกำลังเข้าสู่โหมดคลั่งรักเต็มระบบ เหมือนเขาจะลืมอะไรบางอย่างไปจริง

ท่ามกลางเสียงคึกคักของนักศึกษาหลายคนกำลังหัวเราะกับเหตุการณ์เมื่อครู่ สายตาของแดนกลับเหลือบไปเห็นกลุ่มคนอีกกลุ่มหนึ่งที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก

กลุ่มนักศึกษาวิศวกรรมโยธาปีสอง

กลุ่มที่ไม่มีใครในมหาวิทยาลัยไม่รู้จัก เพราะ สงครามระหว่าง MECH DOMINION แห่งวิศวกรรมเครื่องกล กับ CIVIL CROWN แห่งวิศวกรรมโยธา ดังกระฉ่อนไม่แพ้กันเลย

ไม้ ม่า โดยเฉพาะคนที่ยืนอยู่ตรงกลาง "เซนส์" คู่ปรับตลอดกาลของแดน

หาก MECH DOMINION คือแก๊งตัวป่วนแห่งวิศวกรรมเครื่องกล ฝั่งโยธาก็คงเปรียบได้กับเจ้าพ่อแห่งสายงานก่อสร้างที่ขึ้นชื่อเรื่องความดุดันไม่แพ้กัน

เรื่องบาดหมางระหว่างสองสาขาเริ่มต้นมาตั้งแต่ปีหนึ่ง จากการแข่งขันกีฬา ลามไปถึงการแข่งขันโครงงาน รวมไปถึงเรื่องความรัก ที่ดันไปตกหลุมรักสาวคนเดียวกันตอน เฟรชชี่ และ สุดท้ายกลายเป็นการแขวะกันทุกครั้งที่มีโอกาส

เซนส์ยืนกอดอกพิงเสา มองดูเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยสายตาเรียบนิ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ

"กูบอกแล้วไง" เซนส์กล่าวพลางส่ายหน้า "คนปกติเขาไม่เอาเด็กเครื่องกลเพี้ยนๆ หรอก"

เพื่อนในกลุ่มโยธาพากันหัวเราะขึ้นมาทันที

พรายที่ได้ยินเข้าพอดีถึงกับหันขวับไปมอง "อ้าว ไอ้โยธา"

"เริ่มแล้ว" เพลิงพึมพำพร้อมถอนหายใจ

"พวกมึงใจเย็นก่อน" นทีรีบปรามเพื่อนทั้งสองคน เพราะดูจากสถานการณ์แล้ว หากปล่อยไว้คงได้มีเรื่องกันกลางโรงอาหารแน่นอน

แต่ดูเหมือนแดนจะไม่คิดเช่นนั้น

เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวแล้วหยุดยืนตรงหน้าเซนส์

บรรยากาศโดยรอบเงียบลงทันที นักศึกษาหลายคนเริ่มหันมามอง เพราะต่างรู้ดีว่าหากแดนกับเซนส์เจอกันเมื่อไร ความวุ่นวายมักตามมาเสมอ

"แล้วไง" แดนเอ่ยด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่เป็นเอกลักษณ์ "ใครแคร์วะ"

เซนส์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะตอบกลับทันที "อย่างน้อยกูก็ไม่โดนปฏิเสธต่อหน้าคนทั้งคณะ"

คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

แต่แดนกลับไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย "จริง" เขาพยักหน้ารับอย่างสบายๆ "แต่กูได้คุยกับเขา" จากนั้นแดนจึงเว้นช่วงไปเล็กน้อย

ก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายแล้วกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ส่วนมึง..."

"ยังไม่ได้คุยเลยนี่หว่า" ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณนั้นในทันที

พรายถึงกับหลุดหัวเราะก๊ากออกมา ส่วนเพลิงต้องรีบหันหน้าหนีเพราะกลั้นขำแทบไม่อยู่

แม้แต่นทีก็ยังต้องยกมือขึ้นกุมขมับ

เซนส์หรี่ตาลงอย่างไม่พอใจ

"ปากดีเหมือนเดิมนะ"

"ขอบคุณครับ" แดนตอบกลับทันควัน "รู้ว่าหล่อแล้ว ไม่ต้องชมซ้ำ"

"มึงนี่มันน่าถีบจริงๆ"

"คนหล่อก็งี้"

"ไอ้แดน"

"ว่าไงเซนส์"

ทั้งสองจ้องหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง

ก่อนที่เซนส์จะหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา

"อีกสามเดือนแข่งโครงงานรวม"

เขากล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"คราวนี้โยธาจะเหยียบเครื่องกลให้จมดิน"

แดนยิ้มมุมปาก รอยยิ้มแบบเดียวกับที่ทำให้คนรู้จักเขาปวดหัวอยู่เสมอ

"งั้นก็พยายามเข้าล่ะ" เด็กหนุ่มตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ "เพราะอันดับสองมันไม่เท่หรอก"

พูดจบแดนก็เดินกลับไปหาเพื่อนทั้งสามคน ทิ้งให้เซนส์ยืนมองแผ่นหลังของเขาด้วยสายตานิ่งงัน และนับจากวินาทีนั้น

สงครามระหว่างวิศวกรรมเครื่องกลและวิศวกรรมโยธา ก็ ยิ่ง ปะทุ ขึ้น อีกทั้งยังหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา โดยไม่มีใครรู้เลยว่า ปลายทางของการแข่งขันครั้งนี้ อาจไม่ได้มีเพียงชัยชนะ แต่ยังมีหัวใจของรุ่นพี่คนหนึ่งเข้ามาเกี่ยวข้องด้วย...