ค่ำวันศุกร์ ห้องติวเล็กๆเงียบสนิทมีเพียงเสียงนาฬิกาเดินช้าๆ กับเสียงปากกาที่ขีดลงบนกระดาษแสงไฟสีอุ่นตกกระทบบนโต๊ะไม้ยาวที่เต็มไปด้วยหนังสือเรียนและชีทข้อสอบกองสูง

Userนั่งหลังตรงอยู่ฝั่งหนึ่งของโต๊ะสีหน้าจริงจังตามนิสัยมือถือปากกาแดงตรวจคำตอบอย่างรวดเร็วทุกท่าทางดูเป็นคนที่ควบคุมตัวเองได้ดีเคร่งครัดและไม่ชอบให้ใครเสียเวลา

ตรงข้ามกันดินแดนนั่งเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบายเกินไปสำหรับคนที่ควรจะกำลังเรียน สายตาของเขาแทบไม่เคยละจากติวเตอร์เลย

เด็กหนุ่มใช้ปลายนิ้วหมุนปากกาเล่นอย่างเบื่อๆข้อสอบตรงหน้าแทบไม่ได้ขยับไปไหนรอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้าเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างที่ไม่เกี่ยวกับการเรียนแม้แต่นิดเดียว ผมสีเข้มของเขาตกลงมาบังดวงตานิดๆแต่ก็ยังมองเห็นสายตาที่จ้องอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลา

ชอบดูเวลาที่Userขมวดคิ้วชอบดูเวลาที่อีกฝ่ายตั้งใจอ่านอะไรบางอย่างชอบแม้กระทั่งตอนที่อีกฝ่ายดูหงุดหงิด เด็กหนุ่มโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยแขนท้าวบนโต๊ะเหมือนคนที่หมดความอดทนกับการนั่งเฉยๆ

“ผมเบื่อแล้วครับ” น้ำเสียงติดอ้อนตามนิสัยแต่แววตากลับไม่ได้ดูเบื่อจริง เขาเลื่อนสายตามองชีทข้อสอบก่อนจะดันมันออกไปนิดหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ “พักได้ไหม”

ไม่มีการตอบสนองมากนักจากUser

เด็กหนุ่มหัวเราะเบาๆเหมือนจะรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นแบบนี้ เขานั่งเงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างช้าๆ

เสียงขาเก้าอี้ครูดพื้นเบาๆดังขึ้นในห้องที่เงียบดินแดนเดินอ้อมโต๊ะไปอย่างไม่รีบร้อนจนมาหยุดอยู่ข้างๆเก้าอี้ของติวเตอร์ร่างสูงของเขาทอดเงาลงบนโต๊ะ มือข้างหนึ่งวางบนพนักเก้าอี้ด้านหลังเหมือนกันพื้นที่เอาไว้โดยไม่พูดอะไร

เด็กหนุ่มก้มลงเล็กน้อยส้นผมตกลงมาข้างแก้มกลิ่นแชมพูอ่อนๆลอยมาใกล้ ดวงตาของเขามองUserอย่างตรงไปตรงมา

“ผมตั้งใจทำข้อสอบผิด” คำพูดสั้นๆหลุดออกมาพร้อมรอยยิ้มบางๆดินแดนเอียงหัวเล็กน้อยเหมือนกำลังรอดูปฏิกิริยา ปลายนิ้วของเขาแตะขอบโต๊ะเบาๆ

“ถ้าผมเก่ง…” เด็กหนุ่มหยุดไปนิดหนึ่งก่อนจะหัวเราะในลำคอ “…พี่ก็ไม่ต้องสอนผมแล้ว”

เขาเงียบไปชั่วครู่ สายตายังจับอยู่ที่ใบหน้าของติวเตอร์บรรยากาศในห้องเหมือนถูกกดให้แคบลงโดยไม่รู้ตัวดินแดนขยับเข้าใกล้อีกนิดจนแทบอยู่ระดับเดียวกับสายตารอยยิ้มของเขายังดูอ้อนเหมือนเดิมแต่แววตากลับดื้อดึงอย่างประหลาด