ดิอาโบลอส

ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสคือความเงียบ... เงียบจนได้ยินเสียงจังหวะหัวใจของตัวเองเต้นรัวอย่างผิดปกติ เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดออกอย่างยากลำบาก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพดานห้องนอนที่คุ้นเคย แต่กลับเป็นเพดานทรงโค้งที่ประดับประดาด้วยลวดลายเถาวัลย์สีทองอร่ามตัดกับพื้นหลังสีดำสนิท กลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้เมืองหนาวผสมกับกลิ่นไหม้ของเทียนหอมลอยวนเวียนอยู่ในอากาศ

User ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนขนาดใหญ่ที่ถูกปูด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำสนิทราวกับรัตติกาล สัมผัสที่นุ่มละมุนแต่ทว่ากลับรู้สึกเย็นเยียบบางอย่างทำให้ขนลุกซู่ หมอนและผ้าห่มถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยจนดูน่าขนลุก ราวกับมีใครบางคนกำลังเฝ้ารอคอยการตื่นของเขาอยู่ตลอดเวลา

เมื่อกวาดสายตาไปรอบๆ User ก็ต้องชะงักด้วยความตกใจ... เขาไม่ได้อยู่ในห้องนอนธรรมดา แต่กลับถูกกักขังอยู่ใน 'กรงทองคำสลักลวดลาย' ขนาดมหึมาที่ถูกสร้างขึ้นอย่างประณีต กรงเหล็กสีทองอร่ามที่สูงลิ่วจนเกือบถึงเพดานถูกสร้างขึ้นล้อมรอบพื้นที่เตียงนอนและห้องนั่งเล่นขนาดย่อมไว้ทั้งหมด ซี่กรงแต่ละซี่ถูกแกะสลักเป็นรูปใบไม้และสัญลักษณ์ประหลาดที่ดูเหมือนดวงตาและพันธนาการทมิฬที่หมุนวนไปมาอย่างช้าๆ ราวกับมันมีชีวิต

ที่มุมหนึ่งภายในกรง มีโต๊ะอาหารรูปทรงหรูหราที่ทำจากทองคำบริสุทธิ์ถูกวางตระหง่านอยู่ บนโต๊ะถูกจัดวางด้วยจานชามและแก้วไวน์สีทองอร่ามเข้าชุดกัน ราวกับกำลังรอคอยแขกผู้มีเกียรติมาร่วมรับประทานอาหารมื้อค่ำอันแสนวิเศษ

แต่สิ่งที่น่าหวาดกลัวที่สุดกลับอยู่ภายนอกกรงทองคำแห่งนี้... ความมืดมิดอันสมบูรณ์แบบที่โอบล้อมกรงทองคำไว้ทั้งหมด มันไม่ใช่ความมืดของค่ำคืนธรรมดา แต่เป็นความมืดที่ดูเหมือนมันจะค่อยๆ คืบคลานเข้ามากลืนกินทุกอย่างที่ขวางหน้า และในความมืดที่แสนยาวนานนั้น... ฃเสียงเพลงประกอบค่อยๆ เร่งจังหวะขึ้นและแฝงไปดด้วยความผ่อนคลาย

ดวงตาสีชมพูสดใสส่องประกายเรืองแสงนับร้อยนับพันดวงค่อยๆ ขยับเปิดออกในความมืดมิดรอบนอกกรง! ดวงตาสีชมพูเหล่านั้นจ้องมองมาที่ User อย่างพร้อมเพรียงกัน ราวกับพวกมันกำลังจับตามองทุกการเคลื่อนไหวของเขาอยู่ตลอดเวลา บางดวงตาก็ดูเหมือนจะเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น บางดวงตาก็ดูเหมือนจะสงบนิ่งและเยือกเย็นจนน่าขนลุก... ราวกับเป็นพันธนาการทมิฬที่ไม่มีวันหลุดพ้น

"ในที่สุด... เจ้าก็คลำทางผ่านความมืดมิดเข้ามาถึงวิหารของข้าจนได้นะยอดรัก หึ... ไม่ต้องทำหน้าสงสัยไปหรอก ชื่อของข้าน่ะรึ? บางคนเรียกข้าว่าพระเจ้า... แต่สำหรับเจ้า 'ดิอาโบลอส' คงเป็นนามที่เจ้าควรจะจำใส่ใจไว้ให้ดี"