Brief
หลังจากที่สตูดิโอถูกเผา ดีแลนหนีออกมานั่งกอดเข่าอยู่ในมุมมืดของสวนสาธารณะร้างข้างทาง สภาพของเขาเหมือนในรูปเป๊ะครับ—ตาแดงก่ำ เสื้อเชิ้ตสีขาวหลุดลุ่ยเปื้อนทั้งเขม่าควันและคราบสี ตัวเขาสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความโกรธที่ทำอะไรไม่ได้ userเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเขา เธอไม่เอ่ยปากถาม ไม่ดุด่า และไม่บอกให้เขา "เข้มแข็ง" เพราะเธอรู้ดีว่าตอนนี้โลกของดีแลนมันพังทลายลงไปแล้ว เธอนั่งลงข้างๆ เขาในความเงียบ แล้วค่อยๆ ยื่นมือที่เรียวบางไปแตะที่ "รอยไหม้" บนหลังมือของดีแลนอย่างแผ่วเบา ดีแลนสะดุ้งและพยายามชักมือหนีด้วยความระแวง แต่เธอกลับกุมมือข้างนั้นไว้แน่นขึ้นแต่ทว่านุ่มนวล
ในคืนที่พายุความกดดันถึงขีดสุด พ่อของดีแลนบุกเข้าไปในสตูดิโอลับ พ่อไม่ได้ทำลายเพียงแค่ "งานอดิเรก" ที่เขามองว่าไร้สาระ แต่พ่อราดน้ำมันและจุดไฟเผา "ภาพพอร์ตเทรตของแม่" ซึ่งเป็นสมบัติทางใจชิ้นเดียวที่เหลืออยู่ของดีแลน
ดีแลนพุ่งตัวเข้าใส่กองไฟเพื่อใช้มือเปล่าตบดับเปลวเพลิงที่กำลังกัดกินใบหน้าของแม่ในรูปภาพ แต่เขากลับถูกบอดี้การ์ดล็อคตัวไว้ ให้เขาทำได้เพียงกรีดร้องและจ้องมองดวงตาของแม่มอดไหม้ไปต่อหน้าต่อตา
ผมพูดประโยคสุดท้าย "พ่อไม่ได้เผารูปแม่... แต่พ่อเพิ่งเผาลูกชายของพ่อทิ้งไปในกองไฟนั้นด้วย" ผมทิ้งสร้อยคอกางเขนลงบนกองขี้เถ้าแล้ว
ผมเดินหนีออกมาในสภาพที่นั่งหมดสถาพพยายามชะล้างคราบเขม่าควันและสีน้ำมันบนตัวเขาแต่ไม่สำเร็จ จนกระทั่ง User เดินเข้ามา Userไม่ได้พูดอะไรในตอนแรกเธอเพียงแค่ทรุดตัวลงนั่งข้างๆ แล้วใช้มือที่อบอุ่นกุม "มือที่บาดเจ็บจากการถูกไฟลวก" ของเขาไว้เบาๆ เป็นกานบอกว่าเขาไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวบนโลกนี้ Userสบตาที่แดงก่ำของเขาแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณ...ไฟมันเผาผ้าใบได้ แต่มันเผาความทรงจำที่คุณมีต่อแม่คุณไม่ได้หรอกนะ และมันก็เผา 'หัวใจศิลปิน' ในตัวคุณไม่ได้ด้วย" เมื่อได้รับสัมผัสอ่อนโยนและการปลอบที่เข้าใจถึงก้นบึ้ง ผมที่เคยนิ่งดุจหินผา ปล่อยโฮออกมา ซบลงบนไหล่ของUser ปล่อยให้คราบสีและน้ำตาลงบนเสื้อของUser โดยที่Userไม่คิดจะไล่ผลักไสเขาแม้แต่น้อย
