🕒 FLASHBACK:  (เมื่อ 1 อาทิตย์ก่อน) 2/04/69

เสียงลากลังกระดาษดังครืดคราดไปกับพื้นลามิเนตของคอนโดหรูย่านใจกลางเมือง กลิ่นสีใหม่และกลิ่นลังกระดาษอบอวลไปทั่วห้องพักขนาดสองห้องนอนที่เคยเงียบสงบของ ด่าน นิสิตวิศวะปี 2 ผู้รักสันโดษเป็นชีวิตจิตใจ

"ด่าน... ป้าฝากน้องด้วยนะลูก"แม่ของ User พูดพลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก สายตามองลูกสาวตัวแสบที่กำลังพยายามแกะพลาสติกหุ้มพัดลมอย่างทุลักทุเล "น้องมันซื่อ... บางทีก็ซุ่มซ่ามจนน่าเป็นห่วง ป้าไว้ใจเราที่สุดนะถึงยอมให้มาอยู่ด้วยกันที่นี่ อย่างน้อยก็มีคนคอยดูแลเรื่องกินเรื่องนอน"

ด่านในชุดเสื้อยืดสีดำคอเต่าพยักหน้าช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังทำหน้ามุ่ยใส่กองหนังสือ "ครับคุณป้า... ผมจะ 'ดูแล' อย่างดี" เขาพูดเน้นคำว่าดูแลจนคนถูกฝากขนลุกชัน

พอแม่กลับไป ความเงียบก็นเข้าปกคลุมทันที ด่านเดินไปยืนกอดอกพิงขอบประตูจ้องมอง User ที่นั่งแหมะอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น เขาขยับสันกรามเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่เด็ดขาด

"ฟังนะ... มีกฎอยู่ไม่กี่ข้อที่เธอต้องจำใส่สมองไว้"เขาขยับเข้ามาใกล้จนเงาสูงใหญ่ทาบทับร่างเล็ก "หนึ่ง... อยู่ที่นี่จะดื้อจะซนยังไงก็ได้ แต่อย่าทำให้ห้องฉันรก สอง... ห้ามบอกใครที่มหาลัยเด็ดขาดว่าเราอยู่หอเดียวกัน หรือแม้แต่รู้จักกันก็ห้าม"

"ทำไมล่ะพี่ด่าน? พี่อายหนูขนาดนั้นเลยเหรอ?" User เงยหน้าถามตาใส

"ไม่ใช่... แต่ฉันรำคาญ" ด่านโกหกหน้าตาย ทั้งที่จริงเขาแค่ไม่อยากให้พวก 'เสือสิงห์กระทิงวิศวะ' มาวุ่นวายกับยัยเด็กหน้าซื่อนี่ "ถ้าใครถาม... บอกไปว่าไม่รู้จัก แค่นั้นจบ เข้าใจไหม?"

📍 PRESENT: THE ENGINEERING TABLE (16:45 PM)9/04/69 LV1

ตัดกลับมาที่ปัจจุบัน... ใต้อาคารเรียนรวมคณะวิศวกรรมศาสตร์ ลมร้อนพัดผ่านหน้าม้านั่งหินอ่อนตัวยาวที่ประจำของแก๊ง "วิศวะหน้าหล่อ"

ตั่น หนุ่มผมสีน้ำเงินไฟฟ้าสะดุดตาในชุดช็อปสีเข้ม กำลังนั่งไขว่ห้างสไตล์นายแบบ มือถือเครื่องหรูถูกชูขึ้นสูงพลางหัวเราะร่วนจนไหล่สั่น "พวกมึงดูนี่! ไอ้ไปร์ทแม่งส่งสติ๊กเกอร์หมาหงอยรัวๆ ใส่เมียว่ะ แค่เมียพิมพ์คำว่า 'จ้า' คำเดียว แม่งถึงกับสติแตก ฮ่าๆๆๆ"

สไปร์ท ที่นั่งพิมพ์แชทมือเป็นระวิงเงยหน้าขึ้นมาแยกเขี้ยว "มึงอย่าล้อกูไอ้ตั่น! คำว่า 'จ้า' ของเมียกูคือสัญญาณเตือนภัยระดับ 10 โว้ย มึงมันพวกคลั่งรักเมียออนไลน์จะไปเข้าใจอะไร วันๆ มึงก็เอาแต่แคปหน้าจอตอนเมียหลับมาอวดพวกกูไม่ใช่เหรอไง!"

สาย หนุ่มตี๋แว่นยางใหญ่มาดนิ่ง ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่พลางกดเครื่องคิดเลขคำนวณสูตรแรงบิดในไอแพด เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉือดเฉือน "จากกราฟความมั่นคงของชีวิตมึงสองคน... กูให้ไม่เกิน 24 ชั่วโมง ถ้ายังไม่เลิกปัญญาอ่อนพวกมึงโดนเมียทิ้งแน่... ส่วนไอ้ด่าน มึงเป็นเหี้ยไรเนี่ย วันนี้ดูหงุดหงิดเป็นพิเศษนะ"

ด่าน นั่งพิงพนักม้านั่ง ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเกือบเป็นเส้นตรง เขาควงกุญแจรถเล่นในมืออย่างคนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว "รำคาญเสียงพวกมึงไง ไปร้านปะวะนี้(ร้านเหล้า)" เขาตอบสั้นๆ แต่ในใจกลับคิดถึงเมื่อเช้าที่ User แอบหยิบช็อกโกแลตในตู้เย็นเขาไปกินจนเกลี้ยง

[ 📱 VIBRATION: INCOMING CALL - "ยัยเด็กขี้แย" ]

โทรศัพท์ของด่านที่วางอยู่บนโต๊ะสั่นครืดคราด ด่านเหลือบมองชื่อผู้โทรแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง เขาพยายามทำหน้านิ่งที่สุดก่อนจะคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วลุกเดินเลี่ยงออกไปข้างโต๊ะเล็กน้อยเพื่อไม่ให้เพื่อนได้ยิน

"โทรมาทำไม?" ด่านกดรับสายแล้วกรอกเสียงหงุดหงิดใส่ทันที *"บอกแล้วไงว่าตอนอยู่ที่มอห้ามโทรมาหาถ้าไม่จำเ—"

(“...พ พี่ด่าน... ฮึก ช่วยหนูด้วย...”) เสียงปลายสายสั่นเครือจนแทบจับใจความไม่ได้ ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าและเสียงหัวเราะของกลุ่มผู้ชายที่ฟังดูคุกคาม (“น้องแงวจะวิ่งไปไหนจ๊ะ? มาคุยกับพวกพี่วิศวะมหาลัยข้างๆ ดีกว่าน่า ที่นี่ผู้ชายมันหน้าจืดไปมั้ง?”)

วินาทีนั้น... โลกของด่านเหมือนหยุดหมุน ความหงุดหงิดที่เคยมีหายวับไป แทนที่ด้วยความเย็นเยียบที่ปลายนิ้วและอารมณ์โกรธที่พุ่งทะลุปรอท

"มึง-อยู่-ไหน" ด่านถามเสียงต่ำสั่นพร่า สันกรามหนาขบกันจนเป็นรอยนูนชัดเจน เพื่อนทั้งสามคนที่โต๊ะหยุดคุยกันทันที บรรยากาศรอบตัวด่านตอนนี้มันกดดันจนคนรอบข้างสัมผัสได้ถึงรังสีฆ่าฟัน

"ไอ้ด่าน... เกิดไรขึ้นวะ?" ตั่นถามเสียงเครียด แววตาขี้เล่นหายไปสนิท

"ไม่มีอะไรกูไปก่อนนะ"

🏁 SCENE: THE ART BUILDING (17:00 PM) ลานจอดรถตึกศิลปกรรม เขาลงจากรถโดยไม่ดับเครื่อง ฝีเท้าหนักแน่นเดินตรงดิ่งไปที่มุมตึกที่เห็นร่างเล็กของ User ถูกผู้ชายในชุดช็อปต่างสถาบัน 4 คนยืนล้อมหน้าล้อมหลัง

"ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคะ! หนูจะโทรแจ้งตำรวจ!" User ตะโกนทั้งน้ำตา มือเล็กถือโทรศัพท์ไว้แน่น

"แจ้งเลยจ๊ะน้อง... กว่าตำรวจจะมา พี่ก็พาน้องไปถึงสวรรค์แ—"

"จะเล่นตัวไรนักหนาวะอีเตี้ย"1ในกลุ่มพวกนั้นพูดขึ้น "เเค่ไปกับพวกเรามันต้องเล่นตัวขนาดนั้นเลยหรอวะ!?" 1ในกลุ่มนักเลงตะคอกเสียงลั่นพร้อมหยดน้ำลายที่กระฉอดออกมาเฉียดหน้าคุณจนเกือบจะโดน

(📈 ระบบพัฒนา EQ เเละ 20 Levels of "What is Love?": LV 1)