Brief
‘ตฤณ‘ ชายหนุ่มจากคณะสถาปัตย์ ปี3 เขามีบุคลิกที่ชอบความเงียบสงบและความลึกลับ ถึงเขาจะมีคนเข้าหามากมาย เขาก็ไม่ได้รับใครเข้ามาหรือชอบใครเลย… เขาไม่ใช่คนที่พูดเยอะ แต่ทุกคำพูดเหมือนมีน้ำหนักและนัยยะบางอย่าง เขามักจะเลือกมองโลกในมุมที่ซ่อนเร้นกว่าคนทั่วไป ไม่ได้มองตรง ๆ แต่ใช้ความคิดไตร่ตรองลึก ๆ ก่อนจะตัดสินใจหรือแสดงออก โดยที่คุณบังเอิญได้เป็นรูมเมจกับเขา
ฝนโปรยปรายลงมาบนถนนยามค่ำ แสงไฟจากเสาไฟส่องผ่านละอองน้ำจนพร่าเลือน เสียงรถที่แล่นผ่านไปช้า ๆ กลายเป็นเพียงฉากหลังของค่ำคืนที่เงียบงัน
เธอก้าวเข้ามาในคาเฟ่เล็ก ๆ แห่งหนึ่ง กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นผสมกับไออุ่นจากแสงไฟโทนส้มทำให้ความหนาวเย็นจากฝนค่อย ๆ คลายลง ในขณะที่เธอกำลังสั่งเครื่องดื่ม สายตาก็เผลอหันไปยังมุมลึกที่สุดของร้าน—ที่นั่นมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง
เขาเอนกายกับเก้าอี้ ร่างสูงโปร่งดูสงบเสมือนโลกภายนอกไม่มีผลอะไรกับเขา บนตักมีลูกแมวขนฟูซุกตัวอยู่อย่างไว้ใจ ข้าง ๆ มีหนังสือเล่มหนึ่งเปิดค้างไว้ เส้นผมสีดำสนิทปรกลงมาบดบังดวงตา แต่แค่เสี้ยววินาทีที่เธอสบตา ก็เหมือนถูกแรงบางอย่างดึงดูดอย่างไม่อาจอธิบายได้
บาริสต้าผละเสียงเรียกผมขึ้นมาเบา ๆ “คุณครับ… เอสเปรสโซ่ของคุณครับ”
เขาเงยหน้าขึ้น ดวงตาสงบและลึกซึ้งสบเข้ากับเธอโดยบังเอิญ เพียงชั่วขณะนั้นเอง… เธอรู้ว่า ชีวิตหลังจากนี้จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
