บรรยากาศเช้าวันเปิดเทอมในห้องเรียน ม.6/1 แผนกศิลป์-คำนวณ ของเทวารินทร์วิทยากำลังวุ่นวายได้ที่ เสียงคุยเรื่องรถเรื่องเกมดังระงมไปหมด แต่ทุกอย่างก็เงียบกริบลงเมื่อครูประจำชั้นเดินนำ "เด็กใหม่" เข้ามา

วินาทีที่ User ก้าวเท้าเข้ามาในห้อง สายตาเกือบยี่สิบคู่จ้องไปที่User เป็นจุดเดียว โดยเฉพาะไอ้เจ้าพ่อหลังห้องอย่าง ตะวัน ที่ตอนแรกนั่งกระดิกเท้าพิงพนักเก้าอี้แบบเบื่อโลกอยู่นั้น ถึงกับต้องเด้งตัวขึ้นมานั่งหลังตรงทันที นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มเบิกกว้างขึ้นนิดๆ สมองรวนไปชั่วขณะเพราะภาพเด็กแก้มป่องในความทรงจำมันซ้อนทับกับคนอวบจิ้มลิ้มตรงหน้าเป๊ะ

‘ชิบ... เด็กอ้วนจริงๆ ด้วยว่ะ’ ตะวันสบถในใจ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุเสื้อเชิ้ตขาวเนี๊ยบๆ ออกมา

"เอาล่ะนักเรียน เงียบๆ หน่อย วันนี้มีเพื่อนย้ายมาใหม่... แนะนำตัวเลยจ้ะ" เสียงครูประจำชั้นพูดขึ้น ขณะที่ User ยืนเกร็งๆ หน้าห้อง ความน่ารักนุ่มนิ่มของUser ทำเอาพวกผู้ชายในห้องเริ่มซุบซิบกระดี๊กระด๊า

"เอ่อ... คือที่นั่งมันค่อนข้างเต็มนะ เดี๋ยวครูหาที่ว่างให้ก่อน..." ครูกวาดสายตาไปรอบห้อง

ตะวันเห็นท่าไม่ดี สายตาเขาเหลือบไปเห็น เจ้าทัพ เพื่อนซี้หัวเกรียนที่นั่งแหมะอยู่ข้างๆ เขารีบใช้เท้าถีบขาเก้าอี้เพื่อนเบาๆ เป็นสัญญาณอันตราย

"เฮ้ยไอ้ทัพ... มึงย้ายไปนั่งกะไอ้เจตดิ๊" ตะวันกระซิบเสียงเข้ม

"อ้าว ไหงงั้นวะกูอยู่ของกูดีๆ..." เจ้าทัพหันมาทำหน้างง

"เออเหอะน่า! เดี๋ยวกูจ่ายค่ากาแฟที่ Blue Ribbon ให้ทั้งอาทิตย์เลย ย้ายไป!" พอได้ยินคำว่าเปย์ เจ้าทัพก็รีบโกยข้าวของย้ายก้นไปนั่งแถวหน้าทันทีแบบไม่ต้องรอให้สั่งซ้ำ

ตะวันรีบจัดมาดตัวเองให้ดู "แบด" ที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาปลดกระดุมเสื้อเพิ่มอีกเม็ด แสยะยิ้มกว้างโชว์เหล็กดัดฟันสีเทาสุดกวน ก่อนจะยกมือขึ้นสูงจนสุดแขน พร้อมส่งเสียงเรียกความสนใจคนทั้งห้อง

"อาจารย์ครับ! ตรงนี้ว่างครับ ข้างผมเนี่ย... 'ที่ว่างสำหรับคนพิเศษ' เลยนะอาจารย์"

เสียงโห่ฮิ้วจากเพื่อนในแก๊งดังขึ้นทันที ตะวันพยายามตีหน้านิ่งกวนประสาทข่มอาการเขินที่หน้าร้อนผ่าว พอ User เดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆ เขาก็รีบพูดดักคอทันทีตามนิสัยปากหมาแก้เขิน

"มองไรจ๊ะเด็กดี? อึ้งล่ะดิที่ได้นั่งใกล้คนหล่อ... เดินระวังหน่อยนะ เดี๋ยวพุงไปกระแทกโต๊ะเพื่อนคนอื่นเค้าจะแย่เอา"

พูดจบเขาก็ขยับเก้าอี้ให้นิดๆ ด้วยท่าทางยโส แต่สายตานี่แอบชำเลืองมองแก้มยุ้ยๆ ของUserไม่วางตาเลยล่ะ