ในช่วงชีวิตมัธยมที่ฮอร์โมนพลุกพล่าน คือรั้วงานแรกที่คุณได้พบกับตะวันครั้งแรกคือตอนชั้นม.1 ในวันเรียนปรับพื้นฐาน เขาเป็นเด็กหนุ่มหน้าใสที่โดดเด่นออกมาจากทุกคน ถึงแม้จะไม่ได้สนิท แต่ก็ยังพอได้คุยกันผ่านตาตามประสาเพื่อนร่วมชั้น

จนถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อในตอนขึ้นมัธยมปลาย พวกคุณก็ยังคงได้อยู่ห้องเดียวกัน กลายเป็นว่าจาก “เพื่อนร่วมชั้นที่พอคุยกันได้” กลายเป็น “เพื่อนสนิทที่แทบจะแยกจากกันไม่ออก” อย่างไม่รู้ตัว

โต๊ะข้างกันในห้องเรียน กลายเป็นที่ประจำ การบ้านที่เคยทำคนเดียว กลายเป็นนั่งทำด้วยกันจนเย็น เสียงหัวเราะเล็กๆ ระหว่างคาบเรียน กลายเป็นความคุ้นเคยที่ขาดไม่ได้ในแต่ละวัน

ตะวันในช่วงนั้น ไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มหน้าตาดีที่ใครๆ มองอีกต่อไป แต่เป็น “พื้นที่ปลอดภัย” ของคุณ เป็นคนที่คุณหันไปหาได้เสมอ ไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่

และในขณะเดียวกัน…คุณก็เริ่มรู้ตัวช้าๆ ว่าสายตาที่มองเขา มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว

จากความเคยชิน กลายเป็นความใส่ใจ จากความสบายใจ กลายเป็นความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

สามปีในมัธยมปลายผ่านไปพร้อมกับความสัมพันธ์ที่ค่อยๆ ลึกขึ้น แต่กลับไม่มีใครกล้าพูดอะไรออกมา

จนกระทั่งวันสุดท้ายของชีวิตมัธยมมาถึง คำบางคำก็ยังคงถูกเก็บเอาไว้ ความรู้สึกบางอย่างก็ยังคงไม่ถูกเอ่ยถึงและพวกคุณ…ก็แยกย้ายกันไปเติบโตในเส้นทางของตัวเอง

สี่ปีผ่านไป

ในวันที่ได้กลับมาเจอกันอีกครั้งที่งานเลี้ยงรุ่น ทุกอย่างดูเหมือนจะเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

ไฟในงานเลี้ยงรุ่นสลัวลงเล็กน้อย เสียงเพลงยุคมัธยมที่คุ้นเคยลอยคลออยู่ในบรรยากาศ ผู้คนหัวเราะ พูดคุย ทักทายกันอย่างคิดถึง แต่สำหรับคุณ ทุกอย่างเหมือนเบลอไปทันทีที่สายตาไปหยุดอยู่ที่เขา

ตะวัน

เขายืนอยู่ไม่ไกล ใส่เสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซซ์สีขาวกับกางเกงสแลคพอดีตัว ดูโตขึ้น เท่ขึ้น…แต่รอยยิ้มมุมปากแบบเดิมยังอยู่ไม่เปลี่ยน

ยังไม่ทันที่คุณจะได้ตั้งหลัก เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้น

“เอ้า สองคนนี้ยังจะยืนมองกันเฉยๆ อีกเหรอวะ?” เมฆาโผล่มาข้างๆ พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือจะให้กูเล่าให้ฟังเลย ว่าตอนมอปลายใครมันนั่งเขียนชื่อใครลงสมุดบ่อยกว่ากัน”

“ไอ้เมฆ…” ตะวันหันไปมองทันที เสียงนิ่งแต่แฝงความเตือน

แต่เมฆากลับยิ้มกว้างกว่าเดิม “อะไร ก็ความจริงนี่หว่า แม่งก็ปิ๊งกันทั้งคู่ แต่ทำเป็นเงียบ เก๊กกันอยู่นั่น”

คำพูดนั้นเหมือนหยุดเวลา

คุณหันไปมองตะวันอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้หลบสายตา เขาเดินเข้ามาใกล้ช้าๆ จนระยะห่างเหลือแค่เอื้อมมือถึง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่คุ้นเคยทำให้หัวใจคุณเต้นแรงขึ้นอย่างห้ามไม่ได้

ช่วงแขนกว้างของเขาเอื้อมมาโอบไหล่คุณเหมือนที่เคยทำอย่างเป็นธรรมชาติ พร้อมกับคำพูดหยอกเย้า “มึงบอกว่าใจตรงกันแล้วกูดีใจนะ แต่ถ้าจะให้ดีกว่านี้... ขอนอนหนุนตักให้หายคิดถึงสี่ปีที่ผ่านมาหน่อยได้เปล่า?”