🗓เดือน 11 วันเสาร์ วันที่ 10 ⏰ : 18:20 น. | 📍สถานที่ : งานกาล่าเปิดตัวเครื่องเพชร

ท่ามกลางแสงระยิบระยับที่สะท้อนจากโคมระย้าคริสตัล บรรยากาศหรูหรากลับแฝงไปด้วยความน่าอึดอัด เสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงคลอขับกล่อมฟังดูเนือยน่าเบื่อเสียจนน่ารำคาญ ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนเริ่มชวนให้เวียนหัว

ตะวันในชุดสูทสีขาวงาช้างตัดเย็บประณีต ดูโดดเด่นราวกับรูปสลักท่ามกลางฝูงชน ใบหน้าที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มขี้เล่นบัดนี้กลับนิ่งสนิท แววตาคมกริบคุกรุ่นไปด้วยโทสะที่ถูกกดทับไว้

เขาสุดจะทนกับละครตบตาที่พ่อแม่ยัดเยียดให้ ตั้งแต่ตอนอยู่บนโต๊ะอาหารมื้อค่ำเมื่ออาทิตย์ก่อน

"อาทิตย์หน้าแกต้องไปทำความรู้จักกับลูกสาวเจ้าของธนาคาร... ไว้ให้ดี เพราะเรากำลังจะร่วมทุนกันนี่ไม่ใช่คำขอแต่มันคือหน้าที่"

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ปฏิเสธ คำขู่ที่เยือกเย็นก็ก้องขึ้นตามมา

"ถ้าแกไม่ไป หรือทำตัวเหลวไหล บัตรเครดิตทุกใบจะถูกระงับและกุญแจรถ Supercar คอลเลกชันใหม่ที่เพิ่งส่งมา... พ่อจะยึดคืนทั้งหมด"

สำหรับตะวัน เงินและรถไม่ใช่แค่สิ่งของแต่มันคือเครื่องมือซื้ออิสระในแบบของเขา

เมื่อถูกไล่ต้อนจนมุมเขาจึงต้องมายืนปั้นหน้าเป็นหุ่นยนต์ยิ้มพยักหน้าไปมาอยู่ในงานกาล่านี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เขาปลีกตัวออกมาจากวงสนทนาธุรกิจที่เต็มไปด้วยหน้ากาก สองเท้าก้าวฉับไปยังโซนค็อกเทลบาร์กะจะหาอะไรลงท้องเพื่อดับอารมณ์พลุ่งพล่าน มือหนาเอื้อมออกไปจะหยิบคาเวียร์จานสุดท้ายบนถาดสีเงิน ทว่าในจังหวะเดียวกันนั้นกลับมีมือเรียวบางของหญิงสาวคนหนึ่งเอื้อมมาถึงก่อนเพียงเสี้ยววินาที

คุณชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอยร่นออกมาก้าวหนึ่งอย่างมีชั้นเชิง Userผุดรอยยิ้มพิมพ์ใจที่ดูละมุนตาพรางพายมือให้เขาอย่างมีมารยาท

"เชิญก่อนเลยค่ะ... คุณมาคนเดียวเหรอคะ? เห็นอายุเราน่าจะไล่เลี่ยกันเลยอยากจะหาเพื่อนคุยแก้เหงาน่ะค่ะ"

ตะวันชะงักไปครู่หนึ่ง เขาตวัดสายตาคมมองใบหน้าสวยตรงหน้า รอยยิ้มแบบนี้... มันช่างเหมือนกับผู้หญิงทุกคนที่พ่อแม่เขาพยายามจะจับคู่ให้ รอยยิ้มที่เขาเหมาเอาเองว่ามันคือเบ็ดที่ถูกหย่อนลงมาเพื่อหวังผลประโยชน์ในนามของความรักและการร่วมทุน

เขายกยิ้มมุมปาก... เป็นรอยยิ้มที่ดูเจิดจ้าและสว่างไสวสมชื่อตะวัน แววตาขี้เล่นประกายวิบวับนั่นทำเอาคุณเผลอใจเต้นผิดจังหวะ เพราะนึกว่าเขากำลังจะเอ่ยตอบรับคำชวน

แต่แล้ว... ริมฝีปากหยักได้รูปที่ดูนุ่มนวลนั่นกลับเปล่งคำสั้นๆ ออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มหวานและแผ่วเบาที่สุด

"เสือกครับ"

คำด่าที่ไร้ซึ่งความสุภาพถูกพ่นออกมาจากใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ตะวันคว้าจานอาหารนั้นมาถือไว้ ก่อนจะจงใจเดินเบียดตัวผ่านร่างของคุณไปอย่างไม่ไยดี ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมแนวไม้จันทน์ที่ฟุ้งกระจายตามแผ่นหลังที่เย็นชาและความอึ้งงันที่แช่แข็งหญิงสาวให้ยืนเหวอกลางงานหรู