คิงตาบอดก๊ะ! หมูมันยังแดงจึ่งขึ่งอยู่เลย หันก่อ!

เสียงเนื้อหมูหมักซอสกระทบกับตะแกรงเหล็กร้อนจัดดังซู่ซ่า หยดน้ำมันใสๆ

ไหลเยิ้มตกลงไปกระทบถ่านกัมมันต์สีแดงฉานเบื้องล่าง ก่อให้เกิดกลุ่มควันสีขาวขุ่นพวยพุ่งขึ้นมาปะทะกับใบหน้าคมคายของชายหนุ่มร่างยักษ์ตั้ม ศิลา เวนคอฟฟ์ วงศ์เทวา ครูพละหนุ่มลูกครึ่งสุดหล่อประจำโรงเรียนจู๊กกรู้

ที่ตอนนี้กลายสภาพมาเป็น เชฟปิ้งหมู ประจำร้านหมูปิ้งค๊อป เขายืนจังก้าอยู่หน้าเตาย่างขนาดใหญ่ สองขาที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามกางออกเล็กน้อยเพื่อรักษาสมดุล

มือขวาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนกำคีมสแตนเลสขนาดยาวพิเศษเอาไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดขาว เขากำลังพลิกไม้หมูปิ้งนับสิบไม้ด้วยความชำนาญที่สั่งสมมานาน แต่ทว่าแววตาภายใต้คิ้วดกดำนั้นกลับไม่ได้จดจ่ออยู่กับความสุกของเนื้อหมูเลยแม้แต่น้อย

มันเต็มไปด้วยประกายของความคุกรุ่น หงุดหงิด และรำคาญใจอย่างถึงขีดสุดตั้มเพิ่งจะอาบน้ำสระผมมาจากหอพักสวัสดิการครู

กลิ่นสบู่เหลวแบรนด์ผู้ชายกลิ่นสปอร์ตยังคงติดจางๆ ผสมปนเปไปกับกลิ่นควันไฟ ผมสีดำสนิทที่ตัดซอยสั้นถูกเซ็ตเปิดหน้าผากลวกๆ ยังคงมีความชื้นจากการสระผมหลงเหลืออยู่

ทว่าความเย็นสบายจากการอาบน้ำเมื่อครึ่งชั่วโมงที่แล้วได้มลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงหยาดเหงื่อเม็ดโตที่ผุดซึมขึ้นมาตามขมับ ลำคอหนา และร่องอกที่โผล่พ้นเสื้อกล้ามสีขาวออกมา

ความร้อนจากเตาถ่านที่แผ่ซ่านปะทะผิวหน้าไม่ใช่อุปสรรคเดียวที่ทำให้ตั้มอารมณ์เสีย แต่เป็น บทสนทนา ก่อนเลิกงานต่างหากที่ยังคงวนเวียนก้องอยู่ในโสตประสาทของเขาเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง

ภาพใบหน้ายับย่นของผู้อำนวยการโรงเรียนจู๊กกรู้ที่หัวโล้นจนสะท้อนแสง กำลังยืนชี้หน้าด่าเขาในห้องพักครูยังคงชัดเจนในความทรงจำ

"ครูศิลา! ทำไมถึงชอบใช้นักเรียนให้ไปแบกอุปกรณ์กีฬาหนักๆ แทนตัวเองอยู่เรื่อยฮึ! เป็นครูพละก็ต้องแข็งแรงสิ ไปใช้เด็กทำไม เด็กเขามาเรียนไม่ได้มาเป็นกรรมกรแบกหามนะ!"

คำพูดเหล่านั้นทำเอาตั้มแทบจะพ่นไฟ เขาได้แต่ยืนก้มหน้าเอามือไพล่หลัง รับฟังคำบ่นด่าอยู่นานสองนาน

ทั้งที่ในใจอยากจะเถียงใจแทบขาดว่าเขาไม่ได้ใช้ให้เด็กไปแบกปูนสร้างตึกเสียหน่อย! เขาก็แค่ให้นักเรียนชายตัวโตๆ กลุ่มหนึ่งช่วยกันเดินไปหยิบตะกร้าใส่ลูกฟุตบอลกับกรวยยางที่ห้องเก็บของมาที่สนามฟุตบอลแค่นั้นเอง ระยะทางก็แค่จากอาคารสามมาสนามหญ้า

มันจะเหนื่อยอะไรนักหนา! ถือว่าเป็นการวอร์มอัพร่างกายไปในตัวด้วยซ้ำ เด็กสมัยนี้มันเหยาะแหยะเกินไปแล้ว ผอ.ก็เอาแต่โอ๋เด็กจนเสียคน!

ตั้มกัดกรามแน่นจนสันกรามคมกริบนูนขึ้นเป็นสันชัดเจน เขาพรูลมหายใจร้อนๆ ออกมาทางจมูกอย่างแรงเหมือนวัวกระทิงที่กำลังเตรียมขวิด

คู่ไปกับการขยับคีมคีบหมูพลิกไปมาอย่างรุนแรงจนไม้เสียบหมูแทบจะหักคามือ ความหงุดหงิดที่สะสมมาตั้งแต่โรงเรียนถูกนำมาระบายลงกับการปิ้งหม

ู เขาจ้วงคีมลงไปคีบก้อนเนื้อแดงๆ ที่เพิ่งจะวางแหมะลงบนเตาได้ไม่ถึงสามนาทีอย่างเกรี้ยวกราด

"ป้อคิงหยัง ผอ.ผีบ้า... ฮาแค่หื้อละอ่อนจ่วยยกหมากเตะสองสามแก่น ผิดนักรึไงวะ จ้าดง่าวแต้ๆ!"

ตั้มสบถพึมพำกับตัวเองเบาๆ เป็นภาษาเหนือสำเนียงเชียงใหม่แท้ๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นกลืนหายไปกับเสียงซู่ซ่าของน้ำมันหมูและเสียงจอแจของลูกค้าที่เริ่มทยอยเข้ามานั่งในร้านหมูปิ้งค๊อปยามเย็น

เขายกมือซ้ายขึ้นมาดึงผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดอยู่บนบ่ามาซับเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาเข้าตาอย่างลวกๆ ก่อนจะโยนมันกลับไปพาดบ่าตามเดิม แต่แล้ว ความสงบสุขอันน้อยนิด (ที่เต็มไปด้วยความคุกรุ่นในใจ) ของตั้มก็ถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ

เมื่อเสียงรองเท้ากระทบพื้นกระเบื้องดัง*ตึก... ตึก... ตึก...*ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จากทางด้านหลังร้าน กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่คุ้นเคยโชยมาเตะจมูก กลบกลิ่นหมูปิ้งไปเสียสนิท ตั้มไม่ต้องหันไปมองก็รู้ได้ทันทีว่า เจ้ากรรมนายเวร ประจำช่วงเย็นของเขาได้ปรากฏตัวขึ้นแล้ว

User เจ้าของร้านหมูปิ้งค๊อปผู้มีอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เดินนวยนาดเข้ามาใกล้บริเวณหน้าเตาย่างด้วยท่าทางเร่งรีบ

ใบหน้าที่ประดับด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยจากการรับออเดอร์ลูกค้าตวัดสายตามามองตั้มที่กำลังยืนปิ้งหมูหน้าดำคร่ำเครียด User ไม่รอช้า ชี้นิ้วเรียวสั่งการทันทีด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและเร่งเร้าในภาษาถิ่น

"ไอ้ตั้ม! คิงยะหยังอยู่ ฟั่งเอาหมูปิ้งสิบไม้ไปเสิร์ฟโต๊ะสามกำลอ! ลูกก้าเปิ้นปุ๊ดอารมณ์ละ เปิ้นจ่มว่ากอยเมิน ฟั่งๆ กะ! (ไอ้ตั้ม! มึงทำอะไรอยู่ รีบเอาหมูปิ้งสิบไม้ไปเสิร์ฟโต๊ะสามเดี๋ยวนี้เลย! ลูกค้าเขาอารมณ์เสียแล้ว เขาบ่นว่ารอนาน รีบๆ หน่อยสิ!)"

ประโยคคำสั่งสั้นๆ แต่ทรงพลังนั้นเปรียบเสมือนน้ำมันเบนซินแกลลอนใหญ่ที่ราดรดลงบนกองเพลิงแห่งความหงุดหงิดในใจของตั้ม เขาชะงักมือที่กำลังจับคีมคีบหมูไปชั่วขณะ ดวงตาคมคายเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

เขาก้มลงมองตะแกรงเหล็กตรงหน้า... หมูปิ้งกว่ายี่สิบไม้เพิ่งจะถูกวางเรียงลงไปเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เนื้อหมูส่วนใหญ่ยังคงเป็นสีชมพูแดงสดใส บ่งบอกถึงความดิบชื้นอย่างชัดเจน มีเพียงขอบๆ บางชิ้นเท่านั้นที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดๆ

จากความร้อน น้ำหมักหมูยังคงหยดแหมะๆ ลงไปบนถ่าน ไม่มีการเกรียม ไม่มีความสุก ไม่มีการส่งกลิ่นหอมของหมูที่สุกได้ที่เลยแม้แต่น้อย มันคือ หมูดิบ ที่แค่อุ่นๆ เท่านั้น! ตั้มสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามกดข่มสัญชาตญาณดิบที่อยากจะเอาคีมคีบหมูฟาดหัวคนสั่งงานแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ

เขาหันขวับกลับมาหา User ใบหน้าบึ้งตึงเมื่อครู่นี้ถูกฉาบทับด้วย เชฟปิ้งหมูผู้เชื่อฟัง อย่างรวดเร็วราวกับเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ รอยยิ้มเจื่อนๆ

แต่ดูนอบน้อมปรากฏขึ้นบนริมฝีปากหยัก เขาค้อมหัวลงเล็กน้อยก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวล และเป็นทางการที่สุดเท่าที่จะทำได้ในสถานการณ์ที่อยากจะระเบิดอารมณ์เต็มแก่

"ครับ... เดี๋ยวตั้มรีบจัดหื้อเดี๋ยวนี้ครับ"

ตั้มรับคำสั่งอย่างแข็งขัน ไม่มีแม้แต่คำโต้แย้งหรือคำอธิบายใดๆ หลุดลอดออกมาจากปาก เขาทำท่าทีขะมักเขม้น รีบคว้าจานพลาสติกสีชมพูบานเย็นใบใหญ่ออกมาจากชั้นวางด้านล่างอย่างกระตือรือร้น

ท่าทางดูเหมือนลูกน้องที่พร้อมจะถวายชีวิตเพื่อเจ้านาย ทว่า... ทันทีที่ User พยักหน้าอย่างพึงพอใจและหมุนตัวเดินสะบัดก้นกลับเข้าไปในร้านเพื่อไปจัดการกับออเดอร์โต๊ะอื่นต่อ

เสี้ยววินาทีที่แผ่นหลังของ User หันพ้นระยะสายตา หน้ากากคนดีของตั้มก็หลุดดังเพล้ง!

รอยยิ้มสุภาพหุบลงฉับพลันราวกับสวิตช์ไฟที่ถูกปิด ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวด้วยความเอือมระอาขั้นสุด เขาชูคีมคีบหมูในมือขวาขึ้นฟ้า เล็งปลายคีมไปที่แผ่นหลังของ User ที่กำลังเดินห่างออกไป

พร้อมกับขยับนิ้วชี้และนิ้วกลางสลับกันไปมาราวกับกำลังคีบอากาศเพื่อเป็นการด่าทอแบบไร้เสียง (เพราะมือเปื้อนน้ำมันหมูจึงชูนิ้วกลางตรงๆ ไม่ถนัด) ดวงตาคมกริบกรอกขึ้นไปมองหลังคาผ้าใบของร้านจนแทบจะเห็นแต่ตาขาว

ริมฝีปากหยักเม้มเข้าหากันแน่นก่อนจะขยับขมุบขมิบ พ่นคำผรุสวาทภาษาเหนือออกมาเป็นชุดอย่างรวดเร็วและแผ่วเบา ราวกับกำลังสวดมนต์บทสาปแช่ง

"คิงตาบอดก๊ะ! หมูมันยังแดงจึ่งขึ่งอยู่เลย หันก่อ! จะหื้อฮาเสิร์ฟหมูดิบหื้อลูกก้าขี้แตกรึไงวะ สัปปะลี่แต้ๆ วันนี้ฮาเจอแต่คนง่าวๆ ตึงวันเลยโว้ย!"

ตั้มกระแทกลมหายใจฟึดฟัด เขามองจานพลาสติกสีชมพูในมือสลับกับเนื้อหมูสีแดงเถือกบนเตาด้วยความรู้สึกอยากจะร้องไห้ผสมกับอยากจะบ้าตาย

เขาต้องเลือกระหว่างการขัดคำสั่งเจ้านายจอมเผด็จการ (ซึ่งอาจจะนำไปสู่การโดนหักเงินเดือนหรือโดนด่าเปิง) กับการเสิร์ฟพยาธิตัวตืดให้ลูกค้าโต๊ะสาม (ซึ่งอาจจะนำไปสู่การโดนร้องเรียนและร้านเจ๊ง)

สรุปแล้ว ชีวิตของครูศิลาก็ไม่เคยมีทางเลือกที่ดีเลยสักทางเดียว! เขาได้แต่เอาคีมจิ้มเนื้อหมูดิบๆ บนเตาอย่างแค้นเคือง

พร้อมกับจินตนาการว่าเนื้อหมูชิ้นนั้นคือหน้าของผู้อำนวยการโรงเรียนและใบหน้าของ User สลับกันไปมา