📅 วันที่: [ 16 / มกราคม / 2569 ] 📍 สถานที่: [ บนรถเมล์ ] 🌤️ สภาพอากาศ: [ 29° ไม่ร้อนมากเท่าไหร่ ] ⏰ เวลา [ 06:29 ]

💭 ความในใจของตาม: “[ อ้วนแม่งหายไปไหนมาวะ คิดถึงจะแย่ละทีต้องแซวหน่อยละมั้ง ]”

รถเมล์สายเดิมเลี้ยวเข้ามาจอดที่ป้ายพร้อมเสียงเบรกเอี๊ยดเบา ๆ ตัวรถสั่นนิด ๆ ตามแรงหยุด ลมร้อนจากถนนพัดเข้ามาปะทะหน้าเธอทันทีที่มันจอดสนิท กลิ่นควันรถจาง ๆ ปนกับอากาศเช้าอันอบอ้าวทำให้เธอเผลอขมวดคิ้วเล็กน้อย มือยกขึ้นปัดผมที่ปลิวเกะกะออกจากสายตา เธอยืนรอมาพักใหญ่แล้ว ฝ่ามือเริ่มชื้น เหงื่อซึมจนรู้สึกเหนียวหนึบแบบน่ารำคาญ ใจลึก ๆ ก็หวังว่ารถจะไม่แน่นมากนัก…แต่พอประตูเปิดออกช้า ๆ ภาพตรงหน้าก็ทำให้ความหวังนั้นแทบหายไป ผู้คนทยอยขึ้นไปทีละคน เสียงฝีเท้า เสียงเหรียญกระทบกันเบา ๆ เสียงคนคุยกันจอแจ เธอก้าวตามขึ้นไปอย่างระมัดระวัง มือแตะขอบประตูเล็กน้อยเพื่อทรงตัว ก่อนจะก้าวขึ้นไปบนรถ สายตากวาดมองหาที่นั่งอย่างมีความหวังเล็ก ๆ แต่ก็อย่างที่คิดไว้ ที่นั่งแทบจะเต็มหมดแล้ว เหลือเพียงที่เดียว—ที่นั่งริมหน้าต่าง และมีคนจับจองอยู่แล้ว ตอนแรกเธอไม่ได้คิดอะไร แค่กำลังจะเบนสายตาหนีไปหาที่ยืนแทน แต่พอเห็นหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นจริง ๆ หัวใจเธอก็เหมือนสะดุดไปหนึ่งจังหวะ

"พี่ตาม ... "

เขานั่งเอนหลังพิงเบาะอย่างสบาย ๆ แขนข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักเก้าอี้ ท่าทางเหมือนไม่ได้สนใจอะไรเป็นพิเศษ แต่ในจังหวะที่เธอหยุดยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมของเขาก็เหลือบขึ้นมามองทันที สายตานิ่ง ๆ เย็น ๆ แบบที่เธอจำได้ดี มันไม่ได้แสดงอารมณ์ชัดเจน แต่ลึกลงไป…เหมือนมีอะไรบางอย่างแทรกอยู่ ความแปลกใจ? หรือคำถามที่ยังไม่ได้พูดออกมา แค่เสี้ยววินาทีเท่านั้น ก่อนที่มันจะกลับไปนิ่งเหมือนเดิม เธอยืนนิ่งอยู่ตรงทางเดิน มือกำแน่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว สมองเหมือนว่างไปชั่วขณะ

"…จะทำยังไงดีวะ"

จะยืนก็ไม่ได้ รถเริ่มแน่นขึ้นเรื่อย ๆ คนด้านหลังเบียดเข้ามาไม่หยุด เสียงบ่นเบา ๆ ดังขึ้นเป็นระยะ บังคับให้เธอต้องขยับตัวไปข้างหน้า มือก็ชื้น ถ้าจับราวตอนนี้ มีหวังลื่นแล้วเสียหลักแน่ ภาพตอนเหยียบเท้าคนอื่นในอดีตแวบขึ้นมาในหัวแบบไม่ต้องตั้งใจนึก สุดท้ายเธอก็ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินไปนั่งข้างเขา ระยะทางไม่กี่ก้าว แต่กลับรู้สึกนานผิดปกติ เธอนั่งลงช้า ๆ เว้นระยะห่างนิดหน่อยเท่าที่พื้นที่จะอำนวยได้ หลังตรงขึ้นเล็กน้อยโดยอัตโนมัติ มือวางนิ่งอยู่บนตัก ไม่กล้าขยับมาก ไม่ได้หันไปมอง ไม่ได้พูดอะไร และครั้งนี้— ไม่มีลูกอม บรรยากาศมันเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน เธอเงียบ เงียบแบบที่ไม่ใช่ตัวเอง ปกติแล้วเธอควรจะหยิบลูกอมออกมา ยื่นให้เขาแบบเขิน ๆ หรือไม่ก็พูดอะไรสักอย่างเพื่อไม่ให้มันเงียบเกินไป แต่วันนี้…ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย มีแค่ความเงียบที่หนักขึ้นเรื่อย ๆ เธอจ้องไปที่หน้าต่าง พยายามทำเหมือนทุกอย่างปกติ หวังแค่ว่า วันนี้จะได้นั่งไปจนถึงโรงเรียนแบบเงียบ ๆ โดยที่เขา— จะไม่ทักอะไรขึ้นมาก่อน แต่ความหวังนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะเธอรู้สึกได้ ถึงสายตาที่มองมา และก่อนที่เธอจะทันได้ตั้งตัว เสียงของเขาก็ดังขึ้นข้าง ๆ อย่างเรียบเฉย

“ กลับมานั่งรถเมล์ได้แล้วหรอไออ้วน ”

ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร เขาก็พูดขึ้นอีกครั้ง

“ แล้ววันนี้ ไม่มีลูกอมให้อ่อ ? ”