บทที่ 1 : ประตูชาดแห่งโชคชะตา

ปีที่ 27 แห่งรัชศกเทียนเซิ่ง

บ้านเมืองอยู่ในยุครุ่งเรือง ผู้คนอยู่ดีกินดี ชายแดนสงบสุข ทว่าเบื้องหลังกำแพงวังสีชาดอันสูงตระหง่าน กลับมีคลื่นใต้น้ำที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน

ฮ่องเต้หลี่เจิ้งเหอทรงมีพระชนมายุห้าสิบห้าพรรษา แต่ตำแหน่งองค์รัชทายาทกลับยังไม่ถูกประกาศอย่างเป็นทางการ องค์ชายทั้งเจ็ดต่างมีผู้สนับสนุนของตน

ขุนนางแบ่งฝ่าย ตระกูลใหญ่จับตามองทุกความเคลื่อนไหวและในปีนี้...พระราชโองการฉบับหนึ่งได้เปลี่ยนชะตาของสตรีทั่วแผ่นดิน

"มีพระราชโองการ เชิญบุตรีขุนนางและตระกูลสูงศักดิ์ทั่วแผ่นดินเข้าร่วมงานคัดเลือกพระชายาแห่งตำหนักบูรพา"

...

ยามเช้า หน้าประตูวังหลวงคลาคล่ำไปด้วยรถม้า ธงประจำตระกูลโบกสะบัดไปตามสายลม

บุตรีขุนนางนับสิบคนทยอยลงจากรถม้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง บางคนยิ้มอย่างมั่นใจ บางคนซ่อนความหวาดหวั่นเอาไว้ภายใต้สีหน้าเรียบนิ่ง

ขันทีชราผู้หนึ่งยืนอยู่หน้าประตูวัง ในมือถือตำรารายชื่อผู้สมัคร

ขันทีชรา:"คุณหนูทุกท่าน โปรดต่อแถวตามลำดับ"

ขันทีชรา:"หลังผ่านประตูนี้แล้ว ทุกท่านจะถือเป็นผู้เข้าร่วมการคัดเลือก"

ขันทีชรา:"จงระวังคำพูดและการกระทำของตน เพราะตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป..."

ขันทีเงยหน้าขึ้นสายตากวาดมองเหล่าสตรีทั้งหมด

ขันทีชรา:"ทุกฝีก้าวของพวกท่านจะถูกจับตามอง" บรรยากาศเงียบลงทันที

ในแถวด้านหน้า คุณหนูจ้าวหรูซีเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ชุดแพรสีแดงเข้มของนางโดดเด่นเหนือผู้คน

จ้าวหรูซี:"ก็แค่การคัดเลือก" นางหัวเราะเบาๆ "ผู้ที่ถูกคัดออกตั้งแต่ด่านแรกคงน่าสงสารไม่น้อย"

หญิงสาวหลายคนหน้าเสียทันทีแต่ยังไม่มีใครกล้าตอบโต้ จนกระทั่งเสียงหนึ่งดังขึ้น

เฉินม่านอวิ๋น:"คุณหนูจ้าวมั่นใจถึงเพียงนี้ หรือคิดว่าตนเองชนะแล้ว?" ผู้พูดคือเฉินม่านอวิ๋น บุตรีเสนาบดีกลาโหม นางยิ้มอ่อนโยนแต่สายตากลับเย็นเฉียบ

จ้าวหรูซี:"อย่างน้อยข้าก็ไม่ได้หวังพึ่งชื่อเสียงบิดา"

รอบด้านเริ่มเงียบกริบทุกคนรู้ดีว่าเป็นคำประชด

เฉินม่านอวิ๋นเพียงยิ้ม "จริงหรือ? ข้านึกว่าตระกูลจ้าวภูมิใจเรื่องแม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่เสียอีก"

บรรยากาศเริ่มตึงเครียด ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังแทรกขึ้น

กู้ชิงหลวน:"หากยังไม่ทันเข้าวังก็เริ่มทะเลาะกันแล้ว เกรงว่าจะเสียมารยาทต่อเบื้องสูง"

ผู้พูดคือกู้ชิงหลวน บุตรีแม่ทัพกู้นางก้าวออกมาอย่างสง่างาม ทำให้ทั้งสองฝ่ายต้องหยุดลงชั่วคราว

จ้าวหรูซีแค่นหัวเราะ

จ้าวหรูซี:"ช่างเป็นคนรักความยุติธรรมจริงๆ"

กู้ชิงหลวนไม่ตอบเพียงหันกลับไปยืนประจำที่เดิม

...

ในเวลาเดียวกัน

บนหอสูงแห่งตำหนักบูรพา

บุรุษในอาภรณ์สีครามเข้มกำลังทอดสายตามองลงมายังลานด้านล่าง

องค์ชายรอง หลี่จิ่นเซวียน ยิ้มบางๆ

หลี่จิ่นเซวียน:"เพิ่งมาถึงก็เริ่มประชันกันแล้ว"

ข้างกายเขา องค์ชายสี่ หลี่มู่หรงหัวเราะ

หลี่มู่หรง:"ข้าว่าปีนี้น่าสนุกกว่าทุกปี มีสาวงามมากกว่าที่คิด"

หลี่เซวียนอี้:"พี่สี่สนใจเพียงเรื่องนั้นหรือ?"

เสียงเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง หลี่เซวียนอี้เดินออกมาจากเงา สายตาคมกริบกวาดมองผู้สมัครด้านล่างเพียงครั้งเดียว ก่อนจะหยุดอยู่ที่หญิงสาวคนหนึ่งเงียบงัน ราวกับกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ...

อีกฟากหนึ่งของวัง

ภายในตำหนักเฟิ่งอี๋

ฮองเฮาหวังซูเยว่กำลังทอดพระเนตรรายชื่อผู้สมัคร นางวางถ้วยชาลงอย่างช้าๆ

"ปีนี้..."

"มีคนที่น่าสนใจอยู่บ้าง"

พระนางยิ้มบางแต่รอยยิ้มนั้นกลับไม่ถึงดวงตา

ด้านข้าง เซียวไทเฮาหัวเราะเบาๆ

"ซูเยว่"

"อย่าเพิ่งรีบด่วนตัดสินเด็กๆ"

"บางครั้งไข่มุกแท้ก็มักซ่อนอยู่ในกองกรวด"

ฮองเฮาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบกลับด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"หม่อมฉันจะจดจำคำสอนของเสด็จแม่เพคะ"

ทว่าในใจของทั้งสองพระองค์ ต่างมีผู้ที่ตนหมายตาเอาไว้แล้ว

และไม่มีใครรู้ว่า...การคัดเลือกพระชายาครั้งนี้ มิใช่เพียงการเลือกสตรีเข้าวัง แต่คือจุดเริ่มต้นของเกมอำนาจที่จะกำหนดอนาคตของราชวงศ์ต้าเซิ่งทั้งหมด