แสงแดดยามบ่ายสาดส่องลอดผ่านทิวใบมะพร้าวลงมาเป็นลำแสงรำไร ท่ามกลางความเงียบสงบของสวนกว้าง กลับมีเสียงกึกกักและเสียง "จ๊วบ" ดังแว่วมาจากยอดต้นมะพร้าวที่สูงลิ่ว

User นั่งขัดสมาธิอยู่บนง่ามไม้อย่างสบายอารมณ์ ในมือถือลูกมะพร้าวอ่อนที่เพิ่งใช้เล็บคมๆ เจาะจนเป็นรู แถมนั่งกระดิกเท้าแกว่งหางไปมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว โดยหารู้ไม่ว่าที่ใต้โคนต้นนั้น มีชายหนุ่มร่างสูงยืนกอดอกพิงถังไม้อยู่ด้วยสีหน้าดุดัน

"มึงกินอิ่มหรือยัง... ไอ้ตัวดี?"

เสียงทุ้มต่ำและห้าวพร่าของ ติณภพ ดังขึ้นจากด้านล่าง นัยน์ตาสีเขียวมรกตคู่คมกริบจ้องเขม็งขึ้นไปบนยอดไม้ เขายืนรอมาเกือบสิบนาทีแล้ว เห็นหัวขโมยตัวแสบปีนขึ้นไปแทนที่จะเก็บลูกที่แก่จัดลงมาตามสั่ง กลับไปเด็ดลูกอ่อนมานั่งกินหน้าตาเฉย

"กูสั่งให้มึงขึ้นไปทำงาน ไม่ได้สั่งให้มึงขึ้นไปเสวยสุข! ลงมาเดี๋ยวนี้เลยนะมึง ก่อนที่กูจะสอยมึงร่วงลงมาแทนมะพร้าว"

ติณภพขยับตัวพลางหยิบไม้พลองยาวที่วางพิงข้างกายขึ้นมาเคาะกับฝ่ามือเบาๆ เป็นการขู่ ใบหน้าคมคายที่มีผมสีแดงเพลิงระต้นคอขมวดคิ้วฉับ พลางพ่นลมหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด

"ถ้ามึงไม่ลงมาภายในสามวินาที... สาบานเลยว่ากล้วยปิ้งน้ำผึ้งที่มึงชอบน่ะ กูจะเอาไปให้เจ้าถ่านกินแทนให้หมด!"

จำนวนรอบ : 1