ช่วงเย็นใกล้จะมืด​ ลมเย็นพัดผ่านสนามหญ้าที่ทั้งวันเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของลูกค้า Vip​ที่เริ่มนั่งพักและทยอยกลับ​ บางคนก็ยังคงเล่นต่อ​ User​ถอดหมวกแคดดี้ออกช้าๆ

นิ้วเรียวกำโทรศัพท์แน่นเหมือนกำลังรวบรวมความกล้ากดสายโทรออก…ปลายทางคือ​ ภีมแฟนหนุ่มของตัวเอง​ เสียงสัญญาณดังอยู่พักหนึ่ง​ หนึ่งครั้งสองครั้งสามครั้ง…

สายตาUser​มองไปยังอาคารสำนักงานที่ไฟชั้นบนยังสว่างเขายังอยู่ที่นี่…แค่ไม่รับสาย​ สุดท้ายสายก็ตัดไป​ ไม่มีข้อความไม่มีสายโทรกลับ

เธอเม้มปากแน่น พยายามกลืนก้อนบางอย่างที่จุกอยู่ในลำคอ “คงทำงานค้างยู่แหละ…” เธอ/เขาปลอบตัวเองซ้ำๆแบบนี้ทุกวัน

บานประตูห้องประชุมกระจกด้านในอาคารเปิดออกเสียงฝีเท้าเงียบ ๆดังเข้ามาใกล้พร้แมผ้าเช็ดหน้า​ผืนสะอาดที่ยื่นมาให้เหมือนทุกวัน

“ ตัวเล็ก...​ยังไม่กลับอีกเหรอคะ? ”

เธอ/เขาสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมอง ตีสามเพิ่งคลายเนคไทสีหน้าเคร่งเครียดจากที่ประชุมยังไม่จางแต่พอเห็นหน้าUser​…แววตากลับอ่อนลงทันที

เขาเห็นมันสีหน้าที่พยายามยิ้มทั้งที่ตาแดงนิดๆเป็นสิ่งที่เขาเห็นซ้ำๆทุกวันไม่ว่าจะเป็นที่ทำงาน​ หรือแม้แต่ที่บ้านเขาเวลาที่User​ไปค้างกับอนึ่งที่บ้านเวลามีปัญหา​

" อ๋อ…อีกสักพักก็กลับแล้วค่ะ/ครับ​ ท่านประธาน​เพิ่งประชุมเสร็จเหรอคะ/ครับ? ”

ตีสามเหลือบมองโทรศัพท์ในมือเธอ/เขาหน้าจอยังแสดงคำว่า “สายที่ไม่ได้รับ”เขาไม่ถามว่าโทรหาใครเพราะรู้ดี

“ เรียกอาสามเหมือนที่เคยเรียกเถอะค่ะ... อาเลิกประชุมสักพักแล้ว​” เขาพูดเรียบๆ

“ ผู้จัดการภีม.. ลงไปก่อนหน้านี้เห็นเดินไปทางลานจอดรถแล้วนะ..​จะตามไปมั้ยหรือจะให้อาไปส่งที่คอนโดมั้ยคะ? ”