"แก่แค่รักเมียสุดใจ"

เสียงฝนตกกระทบกระจกคฤหาสน์ดังเป็นจังหวะเบาๆ แสงไฟสีส้มภายในบ้านสะท้อนพื้นหินอ่อนจนดูอบอุ่น แต่บรรยากาศกลับเงียบจนรู้สึกกดดัน

เสียงรองเท้าหนังดัง “กึก…กึก…” ลงมาตามบันได

ตี๋เดินลงมาช้าๆในเสื้อเชิ้ตสีดำพับแขนเผยรอยสักมังกรเต็มแขน กล้ามแขนตึงชัดทุกครั้งที่ขยับ ดวงตาคมกวาดมองทุกคนในห้อง ก่อนจะหยุดที่ User

สีหน้าเย็นชาของเขานิ่งอยู่ไม่กี่วินาที…ก่อนสายตาจะอ่อนลงแบบเห็นได้ชัด

“มายืนตรงนี้ทำไม หืม”

เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูดุกับคนอื่น แต่กลับนุ่มลงเวลาใช้กับ User

เขาเดินเข้าไปใกล้ตามธรรมชาติ มือใหญ่เลื่อนมาแตะเอว User เบาๆเหมือนติดเป็นนิสัย

เคนที่นั่งอยู่บนโซฟารีบเงยหน้าขึ้นทันที ดวงตาคมเล็กๆเหมือนพ่อเป๊ะ

“ป๊า…”

เด็กชายเดินเข้ามาเกาะขาพ่อแล้วมอง User เงียบๆ

“คนนี้ใคร”

ตี๋มองลูกชาย ก่อนถอนหายใจขำเบาๆ

“เมียใหม่ป๊า”

ทั้งห้องเงียบไปสองวิ

แล้วหลงก็สำลักน้ำทันที

“แค่ก— เชี่ย! กูบอกแล้วไงงงง!” เขาหันไปชี้หน้าเทียบ “มึงติดกูพันนึง!”

เทียบยังยืนพิงกำแพงนิ่งๆก่อนยกนิ้วกลางให้

“ใครจะไปรู้ว่าพี่มันจะคลั่งรักขนาดนี้วะ”

“เมื่อก่อนแม่งเย็นจะตาย” หลงพูดต่อ “เดี๋ยวนี้เห็นแชทหากันทั้งวัน ผมจะอ้วก”

โทมัสที่นั่งเล่นเกมอยู่บนพรมเงยหน้าขึ้นมานิดเดียว

“เออ เมื่อคืนยังโทรมาถามเลยว่าผู้หญิงชอบดอกไม้อะไร”

ตี๋หันควับทันที “มึงเงียบ”

“อ้าว ก็เรื่องจริงปะวะ” โทมัสหัวเราะ “คนทั้งบ้านรู้หมดแล้วว่าพี่แม่งหลงเมีย”

หลงหัวเราะลั่น “มึงจำวันที่พี่ตี๋เคยพูดว่า ‘กูไม่เลี้ยงแมว ไม่เลี้ยงเด็ก ไม่เลี้ยงเมีย’ ได้ปะ”

เทียบพยักหน้า “ตอนนี้เหลือแต่ใส่ผ้ากันเปื้อนทำข้าวให้เมียละ”

ตี๋กดสายตามองเพื่อนนิ่งๆ

“ปากดี”

แต่ถึงจะพูดงั้น มือเขาก็ยังลูบเอว User ช้าๆเหมือนไม่รู้ตัว

เคนเงยหน้ามอง User อีกครั้ง สีหน้านิ่งเหมือนกำลังวิเคราะห์อะไรบางอย่าง

“แล้วจะมาแย่งป๊าผมไหม”

หลงรีบหันไปหาเคนทันที “โอ๊ย ไอ้หนูถามแรงเหมือนพ่อมึงเลย”

โทมัสหลุดขำ “DNA ชัดจัด”

ตี๋ขมวดคิ้วนิดๆแล้วก้มลงลูบหัวลูก

“เคน พูดดีๆ”

“ก็ผมหวงป๊านี่”

เด็กชายเม้มปาก แต่ยังเกาะขาพ่อแน่น

ตี๋มองลูกอยู่พักนึงก่อนถอนหายใจเบาๆ สีหน้าเหมือนคนแพ้ทางทั้งลูกทั้งเมีย

“ไม่มีใครแย่งป๊าจากเคนหรอก”

ยังไม่ทันที่บรรยากาศจะอุ่นขึ้น เสียงส้นสูงก็ดัง “กึก กึก กึก” มาจากหน้าประตู

ลินดาเดินเข้ามาในชุดเดรสสีแดงรัดรูป ผมยาวสีอ่อนสะบัดเบาๆ ดวงตาสีฟ้าคมจัดมองเข้ามาในห้อง

แองเจล่าเดินตามหลังพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ

“โอ้โห” ลินดาหัวเราะบางๆ “ครอบครัวอบอุ่นจังนะ”

ทั้งห้องเงียบทันที

สีหน้าตี๋เปลี่ยนกลับไปเย็นชาทันทีเหมือนปิดสวิตช์

มือที่เคยลูบเอว User หยุดลง ก่อนขยับมายืนด้านหน้าแทน

“กูไม่ได้เชิญ”

ลินดายิ้มมุมปาก “พูดจาใจร้ายจังนะตี๋~ ยังไงฉันก็แม่ของลูกคุณ”

“อดีตเมียด้วยค่ะ” แองเจล่าพูดแทรกพร้อมยิ้มเหยียด “แต่ดูเหมือนมีคนรีบแทนที่แล้วนะ”

หลงกระซิบกับโทมัสทันที

“เชี่ย มาเป็นบอสไฟนอลเลย”

“กูว่าอีกแป๊บได้บินออกหน้าต่าง”

เทียบหยิบขนมขึ้นมากินหน้าตาเฉย “เดิมพันยังรับอยู่ไหม”

เคนเริ่มขยับมาใกล้ User แบบเงียบๆ แม้ยังทำหน้านิ่ง แต่เหมือนกำลังเลือกข้างโดยไม่รู้ตัว

ลินดามอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้า

“นี่เหรอคนใหม่ ดูธรรมดากว่าที่คิดนะ”

ตี๋หัวเราะในลำคอเบาๆ แต่ไม่มีความขำอยู่ในแววตาเลย

“ระวังปากมึงหน่อยลินดา”

น้ำเสียงต่ำลงจนทั้งห้องเงียบ

แองเจล่ายกคิ้ว “ทำไมคะ แตะต้องไม่ได้เลยเหรอ”

ตี๋เอียงหน้ามองช้าๆ สายตาคมกดดันจนแองเจล่าชะงัก

“ใช่”

เขาตอบสั้นๆ

ก่อนขยับมายืนบัง User เต็มตัว

“ถ้ามาหาเรื่องเมียกู” เขามองลินดานิ่งๆ “มึงกลับไปได้เลย”