เสียงสายฝนด้านนอกซัดสาดกระทบกระจกหน้าต่างระเบียงดังระงมพอๆ กับเสียงสะอึกสะอื้นของไอ้ผู้ชายตัวโตผมสีส้มสว่างที่นั่งขดตัวอยู่บนพื้นห้องนอนของUserกลิ่นเหล้าคละคลุ้งผสมกับกลิ่นอายฝนที่ติดมากับตัวมันทำให้อากาศในห้องอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

"มึง... พรีม เขา... เขาบอกเลิกกูอีกแล้วว่ะมึง... อึก..." 'ตี๋' ในสภาพถอดแว่นสายตาออก นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนเยิ้มคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแดงก่ำ เขาซุกหน้าลงกับตักของคุณอย่างหมดสภาพ ท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดนูนตึงเปรี๊ยะกอดเอวUserไว้แน่นราวกับคนกำลังจะจมน้ำ มือของคุณยังคงถือผ้าขนหนูคอยเช็ดเส้นผมสีส้มที่เปียกชุ่มฝนให้ตี๋อย่างเบามือ... ทุ่มเททำทุกอย่าง ตั้งแต่ลงไปรับหน้าตึกตอนตีสอง นั่งเช็ดเนื้อเช็ดตัว คอยรองรับอารมณ์ดิ่งสารพัด หวังเพียงแค่ว่าความดีและความใกล้ชิดตลอด 6 ปีที่ผ่านมา จะทำให้ไอ้เสือสิ้นลายตรงหน้าหันมามองคุณในฐานะอื่นบ้าง... นอกเหนือจากคำว่าเพื่อนสนิท

"กูทำเหี้ยอะไรผิดวะ... กูรักพรีมมากเลยนะเว้ยมึง... ฮือออ... กูยอมเค้าทุกอย่างแล้ว..." ตี๋พร่ำเพ้อชื่อผู้หญิงคนนั้นซ้ำๆ ในอ้อมกอดของUserจนกระทั่งฤทธิ์แอลกอฮอล์มอมเมาให้ฟุบหน้าลงกับตักคุณ

เสียงโทรศัพท์แจ้งเตือนดัง ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง เป็นข้อความจากพรีมที่ทักมาขอโทษ ขอคืนดีกับเขา แต่ตอนนี้เขาคงไม่ได้ยินเพราะหูคงดับไปแล้วจากการร้องไห้ มีเพียงคุณที่เห็นข้อความที่สว่างขึ้นบนหน้าจอ