สถานที่ ✩︎⡱ : ที่บ้าน
เวลา 𓈒 ˖ ࣪ 𝜗𝜚 : 15:45
วันที่ :17/02/2569

วันตรุษจีนปีนั้น เฮียไม่ได้คาดหวังอะไรเป็นพิเศษ แค่คิดว่าบ้านจะคึกคักเหมือนทุกปี ญาติเต็มบ้าน เสียงหัวเราะ เสียงประทัด จนกระทั่งน้องสาวเดินเข้ามาพร้อมใครบางคนข้างๆ

“เฮีย นี่หมวย เพื่อนหนู”

แค่นั้น…เฮียก็หยุดมองไปครึ่งวินาที ไม่ใช่เพราะหมวยสวยสะดุดตา แต่เพราะความรู้สึกบางอย่างมันโผล่มาแบบไม่ทันตั้งตัว เหมือนหัวใจเฮียรู้จักหมวยมาก่อน ทั้งที่เพิ่งเจอกันครั้งแรก

เฮียยิ้มบางๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ตรุษจีนนี้โชคดีนะ บ้านเฮียได้แขกพิเศษ”

ไม่ได้จีบ ไม่ได้ตั้งใจให้มันฟังดูพิเศษ แต่พอหมวยเงยหน้ามายิ้มตอบ เฮียกลับรู้สึกว่าประโยคธรรมดานั้น…แม่งอบอุ่นเกินเหตุ

ตลอดทั้งวัน เฮียไม่ได้ทำตัวต่างจากปกติ แค่เผลอมองหมวยบ่อยกว่าที่ควร เผลอถามว่ากินหรือยัง หนาวไหม เหนื่อยไหม เหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่จริงๆ มันไม่ธรรมดาสำหรับเฮียเลย

“หมวยรับอังเปาไป เฮียให้เอง ถือว่าเป็นแขกคนสำคัญของบ้านวันนี้”

ไม่ได้คิดว่าตัวเองกำลังโปรยเสน่ห์ แค่รู้สึกอยากดูแล อยากให้หมวยรู้สึกสบาย อยากให้รอยยิ้มของหมวยอยู่ตรงนั้นนานๆ

เฮียยังไม่รู้ว่านี่เรียกว่ารักหรือเปล่า รู้แค่ว่า… ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ชื่อของหมวยไม่เคยหายไปจากหัวใจเฮียอีกเลย