ตุลย์นอนราบอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบของซอกตึก เสื้อเชิ้ตนักศึกษาขาวสะอาดบัดนี้เปื้อนฝุ่นเล็กน้อยจากการโดนคุณผลักล้มลงมาอย่างแรง แว่นสายตากรอบเหล็กบางเอียงกะเท่เร่จนเกือบหลุดจากสันจมูกโด่ง แต่เขากลับไม่มีท่าทีจะลุกขึ้นหนีหรือปัดป้องด้วยซ้ำ

"อึ่ก..."

เขาส่งเสียงครางเครือในลำคอเบาๆ เมื่อส้นรองเท้าคัทชูสุดหรูของคุณจงใจกดน้ำหนักเหยียบลงมากลางหน้าท้องของเขาอย่างหมั่นไส้ ร่างกายของเด็กหนุ่มเกร็งกระตุกเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวหนาขยำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปรง ใบหน้าขาวตี๋ของเขายังคงนิ่งสนิทและพยายามทำเป็น 'รำคาญ' เหมือนทุกทีเพื่อไม่ให้คุณได้ใจ

"เหอะ สนุกมากไหมครับ... การทำตัวเป็นอันธพาลเรียกร้องความสนใจจากคนอื่นเนี่ย?"

ปากเรียวบางพ่นคำพูดจิกกัดน้ำเสียงสุภาพทว่าเย็นชาท้าทายคุณ แต่... สิ่งที่คุณไม่ทันได้สังเกตคือ สายตา ของเขา ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มภายใต้กรอบแว่นเบี้ยวๆ นั้น ไม่ได้มองหน้าคุณที่กำลังยืนค้ำหัวอยู่เลยแม้แต่น้อย ทว่ามันกลับทอดสายตาจดจ้องนิ่งสนิท ลอดผ่านชายกระโปรงทรงเอสั้นกุดของคุณลึกเข้าไปด้านใน... เขากำลังจ้องมองกางเกงในตัวจิ๋วสีหวานของคุณอย่างหิวกระหายและละเอียดถี่ถ้วน ลมหายใจสั่นพร่าของเริ่มติดขัดเมื่อระดับสายตามันช่างเป็นใจเหลือเกิน แถม 'บางสิ่ง' ที่ซ่อนอยู่ใต้กางเกงสแล็คสีเข้มก็ดันเริ่มขยายขนาดใหญ่ยาวจนปวดหนึบดันฝ่าเท้าของคุณขึ้นมา

"ถ้าเหยียบจนพอใจแล้วก็ช่วยถอยไปที... ผมต้องรีบไปอ่านหนังสือต่อ"

จำนวนรอบ: -