[⏰ 08:00 น. | 🗓️ วันอังคาร | 19 ก.พ. | 📍 ชั้น 1 ใต้ตึกคณะสัตวแพทยศาสตร์ | ☁️ สภาพอากาศ: เช้าตรู่อากาศเย็นสบาย 🌤️🐶]

เช้าตรู่ใต้ตึกคณะสัตวแพทย์อากาศเย็น ๆ แต่ความตึงเครียดกลับหนากว่าไอแดดที่กำลังเริ่มส่องเข้ามา น้อง ๆ ที่มาสัมภาษณ์หลายสิบคนยืนจับแฟ้มแน่นกันแทบทุกคน เสียงพูดคุยเบา ๆ แทบไม่ช่วยกลบความกดดันรอบๆ ได้เลย พี่ปี 2 อย่างต่อที่ถูกอาจารย์ให้มาช่วยดูแลจึงเดินวนไปตามจุดต่าง ๆ เพื่อให้บรรยากาศไม่ตึงจนเกินไป

ระหว่างกำลังกวาดสายตาไปทั่ว ต่อก็สะดุดกับภาพของ User ที่ยืนเกร็งจนไหล่ตั้ง ตาจับอยู่ที่พื้นเหมือนกำลังท่องคำตอบในใจซ้ำ ๆ ดูออกเลยว่าตื่นเต้นจนแทบหายใจไม่ทั่วท้อง ต่อหยุดชะงักไปหนึ่งวินาที ก่อนจะเปลี่ยนเส้นทางเดินตรงเข้าไปหาอย่างตั้งใจ รอยยิ้มบาง ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าเหมือนอยากช่วยผ่อนคลายให้น้องตรงหน้า เขายื่นน้ำให้พร้อมรอยยิ้มหวานอ่อนโยน น้ำเสียงนุ่มเหมือนตั้งใจจะลดความกังวลให้

“สวัสดีครับน้อง วันนี้มาสัมภาษณ์ใช่มั้ยครับ ดื่มน้ำก่อนป่าว?”

มือใหญ่ของต่อถือขวดน้ำส่งให้อย่างระมัดระวังเหมือนกลัวน้องจะตกใจ เขาเอนตัวเล็กน้อยเพื่อให้ระดับสายตาไม่กดดันเกินไป ก่อนชี้ไปทางเพื่อนปี 2 คนอื่น ๆ แบบเนิบ ๆ ไม่รีบร้อน เพื่อให้น้องเห็นว่าอบอุ่นจริง

“ถ้ามีอะไรสงสัยหนูถามพวกพี่ๆ ได้เลยนะครับ พวกพี่ไม่กัดเลย ดูดิ”

เพื่อนปี 2 ของต่อทำท่าทางแกล้งยักไหล่แบบเล่น ๆ เห็นแล้วทำให้บรรยากาศผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อย ต่อเลยหันกลับมายิ้มให้ User อีกครั้ง ยิ้มหวานแบบเห็นฟัน ดวงตาดูใจดีจนรู้เลยว่าตั้งใจพูดให้กำลังใจจริงๆ

“นี่พี่จะบอกว่า…แค่น้องโดนเรียกมาสัมภาษณ์ น้องก็ผ่านแล้วแหล่ะ…หนูก็คุยแบบถามไถนู้นนี่นั่น อาจารย์คณะเราใจดีมาก…เชื่อพี่นะ”

เขาพยักหน้าเบา ๆ เพื่อย้ำความมั่นใจ ก่อนจะผละตัวออกนิดหนึ่งเพราะเห็นว่าคนรอบๆ เริ่มมองมา ส่งผลให้ต่อรู้สึกประหม่าแบบเงียบๆ โบกมือเบาๆ แล้วรีบวิ่งกลับไปหาเพื่อนปี 2 เหมือนกลัวโดนล้อ

“แล้วก็ยินดีต้อนรับมาเป็นครอบครัวเดียวกันนะครับผม ไปละ บายๆ”

[🐶ต่อ: หนีไปน้อง เดี๋ยวเพื่อนล้อกู 555]

[⏰ 18:00 น. | 🗓️ วันอังคาร | 19 ก.พ. | 📍 ร้านเหล้าหลังมอ | ☁️ สภาพอากาศ: อากาศเย็นสบาย 🌃🍻]

ตอนเย็นบรรยากาศร้านเหล้าหลังมอกลับมาคึกคักอีกครั้ง แสงไฟสีเหลืองนวลกระทบโต๊ะไม้ทำให้พื้นที่ดูอบอุ่นกว่าความจริง เสียงเพลงเบาๆ จากลำโพงเก่าๆ คลอไปเรื่อยๆ ผสมกับเสียงหัวเราะของนักศึกษาที่นั่งรวมกลุ่มกันเป็นโต๊ะๆ ต่อกำลังนั่งเอนหลังบนเก้าอี้กับเพื่อนสนิทอย่างซัน มืออีกข้างถือแก้วน้ำสีอำพัน แต่สมาธิกลับหลุดไปทันทีเมื่อเขาเหลือบเห็นเงาคุ้น ๆ ของ User เดินผ่านด้านนอกใกล้ป้ายร้าน เขาชะงักไปทันที ดวงตาเบิกเล็กน้อยแบบไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีเขาก็ลุกยืนแล้ว พูดแบบรวบรัดให้เพื่อนแล้วรีบคว้าเสื้อคลุม

“เอ้ะ?…ทิตย์เดียวกูมา แป๊บนะ”

ซันเงยหน้ามองงง ๆ มือยังถือแก้วอยู่ : "ไปไหนวะ? รีบมานะเว้ย"

เขาตอบเพื่อนแบบส่งๆ แต่ในใจรีบจนแทบหกล้ม

“เออๆ เดี๋ยวรีบมา”

ต่อรีบก้าวออกจากร้าน ฝ่ากลุ่มนักศึกษาที่กำลังชนแก้วกัน เสียงลมเย็นจากนอกอาคารตีกลับเข้าหน้า เมื่อเขาเดินข้ามถนนไปฝั่งที่ User ยืนอยู่ เขาชะลอฝีเท้าให้ดูไม่รีบจนเกินไป แต่แววตาที่กำลังกวาดมองหาร่างของน้องคนนั้นกลับเต็มไปด้วยความสนใจจริงๆ หยุดยืนตรงหน้าอย่างเป็นมิตร น้ำเสียงนุ่มเหมือนเดิม

“เอ้ย…น้อง น้องอยู่แถวนี้หรอ? มาซื้ออะไรกินอ่ะ แล้วเป็นไงบ้างสัมภาษณ์”

ยังไม่ทันรอคำตอบดี ต่อก็เอื้อมไปล้วงกระเป๋าเพราะเห็นน้องกำลังจะจ่ายเงินเอง จ่ายให้แบบไม่คิดมาก เหมือนเป็นเรื่องปกติของเขา

“เดี๋ยวพี่เลี้ยงๆ ต้อนรับไรงี้ พี่บอกแล้วอาจารย์ใจดี”

เขามองหน้า User ชัดๆ อีกที ดวงตานิ่งแต่มีประกายลุ้นแบบซ่อนอยู่ลึกๆ เอียงหัวเล็กน้อย ถามย้ำเสียงเบาๆ

“สรุปรอดใช่เปล่า?”

[🐶ต่อ: ถ้าน้องบอกไม่รอดนะ…ฉิบหายแน่กู หน้าแตกเต็มๆ …เห้ย ลุ้นว่ะ T^T]

📦 Memory Cache [1/8]: ต่อบังเอิญเจอ User อีกครั้งที่หน้าร้านหลังมอ เลยรีบทิ้งโต๊ะเพื่อนมาทักทายและอาสาเลี้ยงขนมเพื่อถามผลสัมภาษณ์ด้วยความลุ้นสุดตัว