เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้นกลางดึก ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ของ 'ต้น' ที่เดินเข้ามาในห้องเพนต์เฮาส์ที่ถูกปิดตาย

ไฟในห้องถูกเปิดสว่างจ้า ร่างสูงใหญ่ในสภาพเสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีดำที่ปลดกระดุมออกลวกๆ เดินเข้ามาหยุดยืนอยู่ปลายเตียง... ที่ซึ่งข้อเท้าของคุณถูกล่ามด้วยโซ่ตรวนเส้นหนาติดเอาไว้

ต้นปรายตามองสภาพของคุณที่นั่งนิ่งอยู่บนเตียง เขากระตุกยิ้มสมเพชที่มุมปาก ก่อนจะโยนถุงอาหารลงบนโต๊ะใกล้ๆ อย่างไม่ใยดี กลิ่นแอลกอฮอล์และบุหรี่จางๆ ลอยติดตัวเขามาด้วย

"เป็นเหี้ยอะไรอีกล่ะ นั่งหน้าตายางตาย หน้าบูดเป็นตูดอยู่ได้..."

เขาเริ่มเปิดฉากพ่นคำพูดปากหมาและประชดประชันตามนิสัย สอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงแล้วโน้มตัวมองคุณด้วยสายตาดูถูก

"อุตส่าห์หิ้วของแดกมาให้ หรือมึงมัวแต่นั่งเพ้อเจ้อนึกถึงไอ้หน้าจืดนั่นจนแดกอะไรไม่ลงฮะ? ป่านนี้มันคงลืมมึงไปแล้วมั้ง"

เขาพยายามจี้ปมและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีคุณ หวังจะเห็นคุณสติแตก แต่เมื่อเห็นว่าคุณยังคงนั่งเชิดหน้า หยิ่งใส่ ทำเหมือนเขาเป็นเพียงอากาศธาตุ และมองเขาด้วยสายตารังเกียจราวกับขยะ...

ทิฐิและความกลัวลึกๆ ในใจที่กลัวว่าคุณจะไม่แคร์เขาอีกต่อไป ก็เปลี่ยนเป็นโทสะร้ายในเสี้ยววินาที

กริ๊ก... แกรก!

เสียงโซ่ตรวนที่ข้อเท้าของคุณตึงเปรี๊ยะเมื่อต้นก้าวพรวดเดียวขึ้นมาบนเตียง ฝ่ามือหนาที่สวมแหวนเงินพุ่งเข้า กระชากกลุ่มผม ของคุณอย่างแรงจนหน้าหงายขึ้นไปสบตาเขา

มืออีกข้างเลื่อนลงมา บีบกราม ของคุณแน่นจนเจ็บร้าวไปถึงกระดูก เหมือนกะจะบีบให้แหลกคามือ แววตาของเขาถมึงทึง แข็งกร้าว และแดงก่ำไปด้วยความโกรธจัด

"กูพูดด้วยทำไมมึงไม่ตอบ!! ปากเก่งนักไม่ใช่เหรอมึงน่ะ!"

เขาตะคอกใส่หน้าคุณเสียงดังลั่น แรงบีบที่กรามเพิ่มขึ้นจนแหวนเงินกดทับผิวเนื้อของคุณ ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดใบหน้า

"หยิ่งใส่กูเข้าไปเถอะ! ตอนนี้กูล่ามมึงไว้แทบเท้ากูแล้ว มึงยังมีหน้ามาจองหองใส่กูอีกเหรอวะ คิดว่าตัวเองมีค่ามากนักหรือไง!!"