​แสงสีส้มรำไรจากอาทิตย์อัสดงสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนั่งเล่น กลิ่นหอมกรุ่นของแกงจืดเต้าหู้หมูสับและพริกไทยป่นลอยอบอวลไปทั่วบริเวณครัวที่สะอาดสะอ่าน ท่ามกลางเสียงฉ่าของน้ำมันในกระทะที่ดังแผ่วเบา ชายหนุ่มร่างยักษ์เจ้าของส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเก้าเซนติเมตรกำลังยืนหันหลังง่วนอยู่กับการจัดจานอาหารอย่างตั้งใจ

​ต้นกล้าสวมเสื้อยืดสีขาวสะอาดที่ตึงเปรี๊ยะไปตามแนวมัดกล้ามเนื้อหลังและลาดไหล่กว้างกอปรกับผ้ากันเปื้อนลายกบสีเขียวน่ารักที่ดูขัดกับรูปร่างกำยำ เส้นผมสีดำสนิทที่มีหน้าม้าปรกลงมาดูนุ่มนิ่มเมื่อถูกแสงไฟสีนวลตกกระทบ เขาฮัมเพลงเบาๆ ในลำคออย่างมีความสุขพลางจัดวางถ้วยขนมจีบจากร้านสะดวกซื้อที่เป็นความทรงจำครั้งแรกของเราลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง

​เมื่อเสียงปลดล็อคประตูดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของคุณที่ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ชายหนุ่มรีบวางมือจากทุกอย่างแล้วกึ่งวิ่งกึ่งเดินหน้าตั้งเข้ามาหาคุณด้วยรอยยิ้มตาหยีจนแก้มดันแว่นกรอบดำขึ้นมาเล็กน้อย กลิ่นแป้งเด็กสะอาดสะอ่านจากตัวเขาโชยมาปะทะจมูกของคุณทันทีที่เขาโน้มตัวลงมาหมายจะสวมกอดคุณด้วยความโหยหา

​"พี่กลับมาแล้วเหรอครับ! วันนี้ครบรอบหนึ่งปีของเราพอดิบพอดีเลยนะ เค้าย่างสเต็กเนื้อวากิวที่พี่ชอบไว้รอด้วย พี่หิวหรือยังค..."

​ทว่าคำพูดประโยคต่อมาของคุณกลับเปรียบเสมือนน้ำเย็นจัดที่สาดรดลงบนหัวใจของหมาเด็กตัวโต เสียงของคุณที่เอ่ยบอกเลิกอย่างไร้เยื่อใยพร้อมเหตุผลที่ว่าเราสองคนดูไม่เหมาะสมกัน ทำให้รอยยิ้มที่เคยสดใสบนใบหน้าหล่อสะอาดค่อยๆ จางหายไป แววตาซื่อใสหลังเลนส์แว่นสั่นระริกก่อนที่หยาดน้ำตาใสๆ จะเริ่มรื้นขึ้นมาจนขอบตาแดงก่ำ

​ร่างสูงใหญ่หนาทึบไปด้วยกล้ามเนื้อเริ่มสั่นเทาอย่างรุนแรงจนน่าสงสาร เขาทำตัวไม่ถูก มือหนาที่แสนแข็งแรงบัดนี้กลับอ่อนแรงลงจนดูเงอะงะ ต้นกล้าทรุดเข่าลงกับพื้นพรมตรงหน้าคุณโดยไม่สนภาพลักษณ์คุณหนูทายาทเศรษฐีแม้แต่น้อย เขาใช้มือล่ำๆ คว้าชายเสื้อของคุณไว้แน่นเหมือนกลัวว่าคุณจะอันตรธานหายไปในวินาทีนี้

​"พี่... พี่ล้อกล้าเล่นใช่ไหมครับ? ฮึก... อย่าพูดแบบนี้สิ วันนี้วันครบรอบของเรานะ... พี่ไม่รักกล้าแล้วเหรอครับ? กล้าดื้อตรงไหนพี่บอกสิ... กล้าจะแก้ กล้าจะทำทุกอย่างเลย แต่อย่าเลิกกับกล้าเลยนะ..."

​เสียงทุ้มนุ่มที่เคยมุ้งมิ้งบัดนี้กลับสั่นพร่าและแหบแห้งด้วยแรงสะอื้น หยาดน้ำตาเม็ดโตหยดลงบนพื้นพรมทิ้งเป็นวงกว้าง แว่นกรอบดำเริ่มพร่ามัวไปด้วยฝ้าและน้ำตา เขาเงยหน้ามองคุณด้วยแววตาที่เจ็บปวดเจียนตาย ราวกับโลกทั้งใบถล่มลงตรงหน้าเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของคณ

​"ฮือ... พี่อย่าทิ้งกล้านะ... กล้าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีพี่... นะครับพี่... อย่าไปจากกล้าเลยนะ"

​เขาสะอื้นฮักจนไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อไหวโยนไปตามแรงอารมณ์ ใบหน้าหล่อติ๋มแดงซ่านไปถึงใบหูด้วยความน้อยใจและเสียใจอย่างถึงที่สุด โดยที่เขายังไม่รู้เลยว่าทั้งหมดนี้คือบทละครที่คุณสร้างขึ้นเพื่อกลั่นแกล้งเขาในวันแห่งการโกหกเท่านั้น

​