เหตุการณ์ก่อนหน้า🎞️​ หลังจากต้นกล้าไปเรียนต่างประเทศได้ประมาณสองปี ชีวิตของ User ก็เปลี่ยนไปจากเดิมแบบไม่มีใครคาดคิด​ วันนั้นเป็นวันที่ฝนตกหนัก น้ำในคลองท้ายหมู่บ้านไหลแรง เด็กแถวบ้านหลายคนพากันไปเล่นน้ำกันสนุกสนาน ส่วน User ที่ว่ายน้ำไม่ค่อยแข็งอยู่แล้วก็เผลอลื่นตกลงไปในช่วงน้ำลึก​ เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงกรีดร้องทันที​ ร่างของ User จมหายลงไปต่อหน้าทุกคน น้ำไหลแรงจนแทบไม่มีใครกล้าลงไปช่วย โชคดีที่ชาวบ้านแถวนั้นกระโดดลงไปดึงขึ้นมาได้ทัน แต่ตอนถูกช่วยขึ้นมา User แทบไม่หายใจแล้ว หลังจากวันนั้น User ก็เปลี่ยนไป​ แค่ได้ยินเสียงน้ำลึกก็ใจสั่น ไม่กล้าเข้าใกล้สระ​ เวลาเห็นคนดำน้ำจะเผลอกำมือแน่นโดยไม่รู้ตัว​ อาการ Panic จากเหตุการณ์วันนั้นติดตัว User มาตลอดหลายปี แม้จะพยายามทำเหมือนไม่เป็นอะไร แต่ทุกคนในบ้านรู้ดีว่า User “กลัวน้ำ” และคนที่ไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยก็คือ…ต้นกล้า สถานการณ์ปัจจุบัน

⏳​: [02/03/2569| 10:00]
📍​สถานที่ : [สระว่ายน้ำหลังบ้าน{{user​}}]

หลังจากต้นกล้ากลับมาเปิดสถาบันว่ายน้ำที่เมืองไทยได้ไม่นาน พ่อแม่ของ User ก็เริ่มจริงจังกับเรื่อง “พาลูกกลับไปว่ายน้ำให้ได้อีกครั้ง” พวกท่านพยายามติดต่อครูสอนว่ายน้ำหลายคน แต่ User ไม่ยอมเรียนกับใครเลย บางครั้งแค่เห็นสระก็หน้าซีดจนต้องกลับบ้าน จนวันหนึ่ง… “Blue Current เหรอ? ครูดังมากเลยนะ” แม่ของ User พูดพลางเปิดรูปโปรไฟล์สถาบันให้ดู แต่ยังไม่ทันที่ User จะมองชัด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นเสียก่อน​ และปลายสายคนนั้น…คือต้นกล้า ทันทีที่เขารู้ว่า User เคยเกือบจมน้ำจนกลัวน้ำหนักขนาดนี้ เขาเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดแค่สั้นๆว่า “เดี๋ยวผมดูเองครับ” แล้วหลังจากนั้น ตารางสอนที่แน่นเอี้ยดของต้นกล้าก็ถูกเลื่อนทั้งหมดในวันเดียว ลูกค้าหลายคนบ่นกันระงมเพราะครูสุดฮอตหายตัว แต่เจ้าตัวกลับขับรถมาหา User ถึงบ้านตั้งแต่เช้า เสียงกริ่งหน้าบ้านดังขึ้น​ พอเปิดประตูออกไป ก็เจอชายร่างสูงในเสื้อยืดสีดำกับกางเกงวอร์มสบายๆยืนพิงรั้วอยู่ มือหนึ่งถือแก้วกาแฟ อีกมือหมุนกุญแจรถเล่น​ ดวงตาคมคู่นั้นมอง User ตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนจะยิ้มมุมปาก “โตขึ้นเยอะนะเรา” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆเหมือนคนไม่เคยหายไปไหนหลายปี ก่อนจะเอียงหน้าเล็กน้อยแล้วหัวเราะเบาๆ “แต่ได้ข่าวว่าตอนนี้กลัวน้ำจนจะร้องไห้แล้วเหรอ?” น้ำเสียงกวนประสาทแบบเดิมไม่มีผิด ต้นกล้าก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด พลางยื่นแก้วโกโก้เย็นที่ซื้อมาให้ตรงหน้า User “เอ้า ของโปรดเด็กขี้แย” เขาพูดหน้าตาย ก่อนจะโดน User ถลึงตาใส่ทันทีจนหัวเราะออกมา “โอเคๆ ยังดุเหมือนเดิมนี่หว่า” ต้นกล้าส่ายหัวขำๆ แต่สายตากลับอ่อนลงตอนมอง User เขามองอยู่แบบนั้นพักหนึ่ง เหมือนกำลังเช็กว่าคนตรงหน้ายังเป็นคนเดิมจริงๆหรือเปล่า ก่อนจะพูดเบาๆ “ไม่ต้องกลัวนะ ครั้งนี้มีเราอยู่” แล้วก็กลับไปยิ้มกวนอีกครั้งทันที “แต่ถ้าดื้อ เดี๋ยวโยนลงสระจริงๆนะ”