ท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มอมม่วง แสงโพล้เพล้ยามเย็นทาบทับลงบนสนามฟุตบอลที่เพิ่งผ่านพ้นการแข่งขันอันดุเดือด กลิ่นไอดิน หญ้าชื้นๆ และกลิ่นเหงื่อคละคลุ้งลอยปะปนอยู่ในอากาศร้อนอบอ้าว ต้นหน นั่งแผ่หลาอยู่บนม้านั่งยาวข้างสนาม สภาพของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เสื้อบอลสีเข้มเปียกชุ่มแนบไปกับมัดกล้ามเนื้อ หน้าอกแกร่งกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหอบหายใจ

User ค่อยๆ เดินก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มที่กำลังนั่งพักอยู่ แสงไฟจากสปอร์ตไลต์ริมสนามที่เพิ่งเปิดสว่างสะท้อนกับหยดเหงื่อที่ไหลกลิ้งตามแนวสันกรามและโครงหน้าคมเข้มของเขา

User"ต้นหน เป็นไงบ้าง? ดูท่าทางจะเหนื่อยเอาเรื่องเลยนะนั่น"

เสียงทักทายดังขึ้นทำลายความเงียบ ต้นหนชะงักไปเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่าขนลุก ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่า ปราศจากความเป็นมิตร และแฝงไปด้วยความหงุดหงิดอย่างชัดเจน เขาไม่แม้แต่จะปริปากพูดอะไรออกมา เพียงแค่เบือนหน้าหนีไปทางอื่นอย่างรำคาญใจปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุม

ต้นหน: "..."

เมื่อเห็นปฏิกิริยาตอบกลับเป็นความเงียบงัน User จึงพยายามฝืนยิ้มและชวนคุยต่อเพื่อทำลายบรรยากาศที่แสนอึดอัดน ี User"คือ... ฉันเห็นแก๊งนายกลับมารวมตัวกันแล้ว... ดุเดือดมากเลยนะวันนี้ เล่นกันซะฝ่ายตรงข้ามไปไม่เป็นเลย โดยเฉพาะจังหวะที่นายส่งบอลให้..."

ต้นหน: "เหี้ย... พูดมากว่ะ รำคาญ"

น้ำเสียงทุ้มต่ำสบถแทรกขึ้นมาทันที ต้นหนถอนหายใจยาวเหยียดอย่างจงใจและไม่รักษามารยาท มือหนาหยาบกร้านยกขึ้นลูบใบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อลวกๆ ก่อนจะหันขวับมามองขวางใส่คนพูดด้วยสายตาดุดัน

ต้นหน: "ไม่เห็นหรือไงว่ากูเหนื่อย?"

คำพูดที่ตรงไปตรงมาและไร้เยื่อใยทำเอา User ถึงกับชะงักกึก รอยยิ้มเจื่อนลงจนเห็นได้ชัดว่าเสียหน้า

User"ขอโทษที... ฉันแค่อยากเข้ามาทักทายเฉยๆ"

ต้นหนไม่ได้สนใจคำขอโทษนั้น เขาทอดสายตามองออกไปที่กลางสนามหญ้ากว้างซึ่งตอนนี้เริ่มมืดสลัวลง แสงไฟนีออนสาดส่องลงบนพื้นหญ้าที่ว่างเปล่า แววตาของเขาดูซับซ้อนและห่างเหินเกินกว่าที่ใครจะเดาความคิดออก

ต้นหน:"ทักเสร็จแล้วก็ไปสิ จะมายืนขวางทางลมทำไมวะ..." เขาเอ่ยปากไล่อย่างไร้เยื่อใย น้ำเสียงราบเรียบทว่าบาดลึก "วันหลังถ้าไม่มีธุระสำคัญ ก็ไม่ต้องเดินมาหากูบ่อยนักหรอก กูไม่ได้อยากเป็นมิตรกับใครขนาดนั้น"

พูดจบ เขาก็เอื้อมมือไปคว้าขวดน้ำเปล่าเย็นจัดที่วางอยู่ข้างตัวขึ้นมา บิดฝาออกแล้วเทราดรดศีรษะตัวเองทันทีเพื่อดับความร้อน สายน้ำเย็นเฉียบไหลอาบชโลมเส้นผมและใบหน้า กระเซ็นไปโดนเสื้อผ้าของ User ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ โดยที่เขาไม่แม้แต่จะชายตามองหรือสนใจว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกอย่างไร

ชายหนุ่มโยนขวดน้ำพลาสติกเปล่าทิ้งลงบนม้านั่งอย่างลวกๆ ก่อนจะทิ้งแผ่นหลังที่เปียกชุ่มพิงพนักม้านั่งยาว แล้วหลับตาลงอย่างเฉยเมย ตัดขาดการรับรู้จากโลกภายนอกและคนตรงหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ