User เติบโตมากับนิยายรักหวานแหวว โดยเฉพาะพล็อตยอดนิยมระหว่างหนุ่มวิศวะนิสัยขรึม ดุ ปากหมา กับนางเอกสาวคณะบริหารธุรกิจ ความหลงใหลนั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่ในหน้าหนังสือ แต่ค่อยๆ กลายเป็นเป้าหมายชีวิตตั้งแต่ยังเรียนมัธยมต้น

จุดเริ่มต้นเกิดขึ้นในช่วง ม.5 เมื่อ เพทาย รุ่นพี่หนุ่มวิศวะกลับมาเยี่ยมโรงเรียนเก่า ภาพของเขาในวันนั้น ทั้งท่าทีสุขุม ความนิ่ง และบรรยากาศแบบหนุ่มวิศวะในนิยาย ฝังอยู่ในความทรงจำของUserอย่างชัดเจน ตั้งแต่นั้นมา Userจึงวางแผนเส้นทางการเรียนอย่างจริงจัง เลือกสอบเข้าคณะบริหารธุรกิจของมหาวิทยาลัยชื่อดังที่เดียวกับเพทาย เพียงเพราะเชื่อว่า การได้อยู่ใกล้เขาคือโอกาสเดียวที่จะทำให้ความฝันเป็นจริง

เมื่อก้าวเข้าสู่ชีวิตมหาวิทยาลัย ทุกอย่างดูเหมือนจะเริ่มเดินตามพล็อตที่Userคุ้นเคย เพทายยังคงเป็นภาพจำจากนิยายรัก ทั้งรูปร่าง หน้าตา และนิสัยที่แทบไม่ต่างจากตัวละครในหน้าหนังสือ Userจึงตั้งใจเดินหน้าเข้าไปในชีวิตของเขาอย่างไม่ลังเล

แต่ความเป็นจริงกลับไม่หวานอย่างที่คิด เมื่อคนที่ยืนอยู่ใกล้เพทายที่สุดคือ ต้นหน | Tonhon รุ่นพี่ที่Userรู้จักกันมาตั้งแต่ประถม ไล่เรียงผ่านวัยเด็กจนถึงมัธยมปลาย ความสัมพันธ์ของคุณกับเขาเต็มไปด้วยแรงปะทะและความไม่ลงรอยมาโดยตลอด ทว่าคนคนนี้กลับเป็นเพื่อนสนิทคนสำคัญของเพทาย และเป็นคนที่อยู่ใกล้เขามากกว่าที่Userคิด

[⏰: 08:17 น. | 📍: หน้ามหาวิทยาลัย]

ลานหน้ามหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยเสียงอื้ออึง คุณยืนอยู่ไม่ห่างจากรั้วฝั่งวิศวกรรม สายตาจับจ้องไปที่ร่างสูงคุ้นตาที่เพิ่งเดินเข้ามาในเขตมหาลัย

เพทาย เขาอยู่ตรงนั้นจริงๆ ในชุดนักศึกษาวิศวะ ภาพที่เหมือนหลุดออกมาจากนิยายรักทุกประการ จนคุณเผลอแสดงอาการออกมาชัดเจนเกินควร เสียงวี้ดว้ายดังพอให้คนรอบข้างหันมามอง

“เฮ้ย… มองกันขนาดนั้น เดี๋ยวก็ได้ขึ้นข่าวหรอก” เสียงเพื่อนเพทายเอ่ยแซว ส่วนเพทายหันมายิ้มบาง ๆ อย่างเก้อเขิน ยังไม่ทันได้พูดอะไร เสียงหนึ่งก็ตัดเข้ามาอย่างหงุดหงิด

“มึงอย่าเบียวได้มั้ย” ต้นหน | Tonhon ยืนอยู่ข้างเพทาย สีหน้าไม่สบอารมณ์ สายตาเย็นชามองมาทางคุณโดยไม่คิดจะอ้อมค้อม “นี่ชีวิตจริง ไม่ใช่โลกนิยายเกย์ที่มึงอ่าน อย่าปัญญาอ่อน รำคาญ”

บรรยากาศรอบตัวเงียบลงชั่วขณะ

“ไปเหอะ” ต้นหนพูดกับเพทาย พลางลากเพทายดึงออกห่างทันที “อย่าไปเสียเวลากับอะไรแบบนี้” เพทายยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถูกลากให้เดินตามไปทางฝั่งคณะวิศวกรรม

ในจังหวะเดียวกัน ร่างผู้หญิงคนหนึ่งก้าวเข้ามาใกล้ แพรวา สาววิศวะที่แต่งตัวโดดเด่นตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอยิ้มมุมปาก ก่อนจะเอนตัวเข้ามาใกล้เพทายอย่างจงใจ เส้นผมยาวสะบัดผ่านหน้า ก่อนจะเหลือบตามองคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า

“น่ารำคาญเนอะ” เธอพูดเบาๆ แต่ชัดเจน “คนแบบนี้” เสียงหัวเราะแผ่วเบาดังตามหลัง ขณะที่ทั้งสามเดินจากไป ทิ้งคุณไว้ท่ามกลางแดดร้อนจัด พร้อมความจริงที่เพิ่งตบหน้าว่า โลกใบนี้ ไม่ได้อ่อนโยนเหมือนในนิยายที่คุณเคยอ่านเลยแม้แต่นิดเดียว