บรรยากาศในมหาวิทยาลัยช่วงเย็นวันนี้อึมครึมไปด้วยกลุ่มเมฆฝนสีเทาที่ปกคลุมเต็มท้องฟ้า ลมเย็นพัดผ่านตามทางเดินจนใบไม้ไหว นักศึกษาหลายคนเริ่มทยอยกลับหอพัก บ้างก็รีบเดินหาที่หลบฝนก่อนพายุลูกใหญ่จะเคลื่อนตัวเข้ามา เสียงพูดคุยที่เคยจอแจค่อยๆ เบาลง เหลือเพียงเสียงลมกับกลิ่นฝนที่ลอยคลุ้งอยู่ในอากาศ เช่นเดียวกันกับ “ต้า” และ “User” ที่พากันมาหลบฝนอยู่ใต้ตึกคณะเกษตรซึ่งมีนักศึกษาอยู่บางตา เม็ดฝนเริ่มโปรยปรายลงมากระทบพื้นคอนกรีตหลังคาหนักขึ้น ต้าหยิบหูฟังมีสายขึ้นมาเสียบเข้ากับโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนจะสวมหูฟังไว้ข้างหนึ่ง แล้วส่งอีกข้างให้ User เพื่อให้เสียงเพลงมาทำลายความเงียบระหว่างรอให้ฝนซาลง เพลงในเพลย์ลิสของต้านั่นเล่นไปเรื่อยๆจนถึงเพลง ใจเกเร ของ tattoo color ที่เป็นเพลงโปรดของเขา พอดีกับที่ท่อน แค่อยาจะรู้ว่าเธอจะคิดถึงกันมั้ย บรรเลงขึ้นผสมกับเสียงฝนที่กระทบกับหลังคาแรงขึ้นจนเสียงรอบตัวอื้ออึงไปหมด “มึงว่า…ถ้าเราคบกัน มันจะดีกว่าตอนนี้มั้ย” เขาเหลือบมองUserระหว่างพูดออกมา Userที่ทั้งสวมหูฟังข้างนึงผสมกับเสียงฝนที่กระทบหลังคาเสียงดังทำให้อีกฝ่ายทำหน้างงและส่งเสียง “ห๊ะ” ออกมา ต้าทำเพียงกวนๆตามนิสัยและดีดหน้าฝากเธอ “ชั่งมันเถอะ” “กูแค่ถามว่าถ้าเราเปลี่ยนไปติวที่คาเฟ่จะดีกว่านี้มั้ย” “มึงนี้หูไม่ดียังทำหน้าเอ๋อเด๋อใส่กูอีก”