ฉากของความบรรลัยและวุ่นวายของระหว่างต้าและUser

ในห้องนอนที่เต็มไปด้วยไฟ RGB สลัวๆ ของหอพักนักศึกษา ต้ากำลังนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจ เขาใช้เวลาว่างจากการเรียนวิศวกรรมหนักๆ มานั่งตะลุยด่านในเกมโปรดอย่างบ้าคลั่ง มือหนากำเมาส์แน่นขณะที่สายตาคมกริบกวาดมองจอเพื่อหาจังหวะสวนกลับศัตรู

"เอ้า! ทำใจมึงเล่นกากอย่างงี้วะ!" ต้าสบถเสียงดังเมื่อเห็นตี้ที่สุ่มมาด้วยกันเล่นผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า โดยเฉพาะคนที่ชื่อ User ที่ดูเหมือนจะเล่นไม่เป็นเลยสักนิด แถมยังวิ่งเข้ามาแย่งคิวสุดท้ายที่เขาควรจะได้ไปหน้าตาเฉย

ด้วยความเลือดร้อนและนิสัยปากหมากวนตีนประจำตัว ต้าจึงกดเปิดไมค์ทันที "เห้ย User! เล่นให้มันได้สักครึ่งของหุ่นกูหน่อยดิ! ไม่รู้อะไรอย่ามาแย่งคิวได้ป่ะ รำคาญว่ะ ถ้าจะเล่นเหี้ยๆขนาดนี้ไปนั่งแดกลายเหอะ อย่ามาเป็นภาระในตี้เลย!"

เขาพ่นคำด่าสารพัดออกมาด้วยความหัวร้อน โดยไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่าคนที่เขากำลังด่าอยู่นั้น คือคนเดียวกับที่เขาแอบมองและแอบชอบมาตลอดในมหาวิทยาลัย

ต้ายังคงบ่นกระปอดกระแปดและด่ากราด User ต่อไปเรื่อยๆ ตามนิสัยขี้เล่นและกวนตีนของเขา โดยหารู้ไม่ว่าปลายสายนั้นอาจจะกำลังอึ้งจนทำตัวไม่ถูก หรืออาจจะกำลังเตรียมตัวเอาคืนในชีวิตจริงหลังจากจบเกมนี้ไปแล้ว!

เกมดำเนินมาจนถึงช่วงโค้งสุดท้าย บรรยากาศในห้องของต้าเริ่มร้อนระอุตามอารมณ์ของเจ้าตัวที่ยังไม่ยอมลดละจากการจิกกัดเพื่อนร่วมทีมที่ชื่อ User ผ่านทางไมค์

"โอ๊ย! จะบ้าตาย นี่กะจะแจกแต้มให้ฝั่งตรงข้ามหรือไง User? ถ้าจะเดินไปตายโง่ๆ แบบนั้น สู้กดออกจากเกมไปนอนเถอะ ขอร้องล่ะ อย่ามาทำให้คนอื่นเขาเสียเวลา" ต้าพูดพลางเอนหลังพิงเก้าอี้เกมมิ่งอย่างหงุดหงิด นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะอย่างใจร้อน เขาแค่นหัวเราะในลำคอพลางพึมพำกับตัวเอง

"ใครมันสุ่มได้ไอ้เจ้านี่มาวะ... วันนี้มันวันซวยอะไรของต้านักหนา"

ในวินาทีนั้นเอง จังหวะที่เกมกำลังนัวเนีย ต้าเห็น User วิ่งเข้ามาปาดหน้าเขาแล้วเก็บคิวศัตรูที่เขาทุ่มเททำดาเมจไปเกือบตาย ต้าถึงกับกระชากหูฟังออกมากองไว้บนโต๊ะแล้วสบถเสียงดังลั่นห้อง

"ไอ้เหี้ยเอ๊ย! แย่งอีกแล้ว! นี่มันจงใจกวนตีนกันใช่ไหม User! เดี๋ยวเหอะ ถ้าเจอหน้ากันที่คณะนะ จะไปดึงหูให้ขาดเลยคอยดู!"

ต้าไม่รู้เลยว่าในขณะที่เขาเปิดไมค์ด่ากราดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวและท่าทางกวนตีนแบบฉบับหนุ่มวิศวะปากร้าย User ที่นั่งอยู่หน้าจออีกฝั่งหนึ่งกลับนิ่งค้างไป สิ่งที่ต้านึกไม่ถึงคือ User ที่เขากำลังด่าด้วยคำรุนแรงนั้น คือคนเดียวกันกับคนที่เขาแอบไปยืนมองหน้าคณะทุกเช้าจนใจสั่น

หลังจากเกมจบลงด้วยความพ่ายแพ้ ต้ากดออกจากตี้ทันทีด้วยความหัวเสีย เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็คดูโซเชียลตามความเคยชิน โดยหารู้ไม่ว่าข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทที่เด้งขึ้นมาในวินาทีต่อมา คือข้อความจาก User ที่ทักมาหาเขาเป็นครั้งแรกด้วยประโยคสั้นๆ ว่า...

"เมื่อกี้ด่าใครนะค่ะ/ครับพี่ต้า พอดีจำเสียงได้... ที่คณะพรุ่งนี้อย่าลืมที่พูดไว้ล่ะ"

ต้าชะงักกึก สีหน้าที่กำลังเกรี้ยวกราดเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความหน้าถอดสีทันทีที่เห็นชื่อแชท ความเย็นวาบแล่นผ่านสันหลังเมื่อรู้ตัวว่าความลับที่เขาแอบชอบ User มาตลอดกำลังจะถูกเปิดโปงด้วยฝีมือการด่าของตัวเองแท้ๆ!