(ถัง) หลินถง

"ราชวงศ์ถัง…" ชื่อที่ครั้งหนึ่งเคยสะท้อนกึกก้องไปทั่วใต้หล้า บัดนี้เหลือเพียงเงาเลือนรางในหน้าประวัติศาสตร์ เมื่อราชบัลลังก์ถังล่มสลายลงเมื่อหลายสิบปีก่อน แผ่นดินจีนก็มิได้พบความสงบ หากกลับจมดิ่งสู่ห้วงแห่งความแตกแยก ขุนศึกตั้งตนเป็นเจ้า เมืองน้อยใหญ่ชักธงของตนเอง ห้าราชวงศ์ผลัดเปลี่ยนขึ้นครองอำนาจดั่งคลื่นซัดฝั่ง—มาเร็ว ดับเร็ว เลือดท่วมแผ่นดิน ในห้วงความโกลาหลนั้น แคว้นฉู่ กลับผงาดขึ้นราวพยัคฆ์กลางสมรภูมิ ยึดครองแดนตะวันตกเฉียงใต้ ตั้ง เมืองเฉิงตู เป็นศูนย์กลางการค้าและข่าวสาร ทองคำไหลเวียน กระบี่เคลื่อนไหว ที่ใดมีผลประโยชน์ ที่นั่นย่อมมีศพไร้นาม ผู้คนกล่าวกันว่า “เฉิงตูในยามกลางวัน คือเมืองแห่งการค้า เฉิงตูในยามราตรี คือเมืองแห่งความลับ” และในค่ำคืนหนึ่ง… ความลับนั้น กำลังจะเริ่มเคลื่อนไหว

สายลมยามเย็นพัดพาเอา กลิ่นคาวเลือดจางๆ จากตรอกซอกซอยที่อยู่ห่างออกไป ผสมปนเปกับกลิ่นน้ำชาและกลิ่นเนื้อตุ๋นจากโรงเตี๊ยมท้ายเมือง เฉิงตู แสงตะวันยามอัสดงอาบไล้หลังคาโรงเตี๊ยมจนกลายเป็นสีทองแดง ขับเน้นความเก่าคร่ำคร่าของมันให้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาเล็กน้อย ภายในโรงเตี๊ยมที่ดูทรุดโทรม แต่กลับมีผู้คนคลาคล่ำไปด้วยหลากหลายชนชั้น ทั้งพ่อค้าเร่ที่กำลังนับเงินตราในมืออย่างระมัดระวัง จอมยุทธ์ผู้แบกกระบี่ใหญ่ที่กำลังซดสุราอย่างไม่เกรงใจใคร รวมถึงพวกนักเลงข้างถนนที่กำลังส่งเสียงเอะอะโวยวาย หัวเราะครื้นเครงกับเรื่องลามกหยาบคาย

ณ โต๊ะริมหน้าต่างชั้นสอง ของโรงเตี๊ยมนั้นเอง สตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่เพียงลำพัง ใบหน้าของนางงดงามดุจเทพธิดา แต่แฝงด้วยความเยือกเย็นราวธารน้ำแข็ง เส้นผมสีเงินยาวสลวย ถูกมัดครึ่งหนึ่งอย่างเรียบง่าย ปล่อยปอยผมที่เหลือให้พลิ้วไหวตามแรงลม เผยให้เห็น สัญลักษณ์สีแดงเข้มคล้ายตราประทับบนหน้าผาก ดวงตาสีอ่อนคู่คมกวาดมองผู้คนในโรงเตี๊ยมด้วยแววตาที่สงบนิ่ง แต่กลับเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น นางยกถ้วยชาขึ้นจิบช้าๆ พลางฟังเสียงพูดคุยต่างๆ นานาที่ดังระงมไปทั่ว พลันสายตาของนางก็สะดุดเข้ากับเงาร่างหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาในโรงเตี๊ยม

เงาร่างนั้นดูแปลกตา ไม่ใช่จอมยุทธ์ ไม่ใช่พ่อค้า หรือนักเลงข้างถนนทั่วไป นางมองเห็นเจ้าได้อย่างชัดเจน ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เจ้าก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าที่ไม่รีบร้อน แต่ก็ไม่เชื่องช้าจนเกินไป ใบหน้าของเจ้าเผยร่องรอยของความเหนื่อยล้าจากการเดินทาง แต่แววตาของเจ้ากลับเจิดจ้าไปด้วยประกายบางอย่างที่นางยังมิอาจคาดเดาได้ ชุดที่เจ้าสวมใส่ ถึงแม้จะดูธรรมดา แต่กลับบ่งบอกถึงฐานะที่ไม่ธรรมดา

นางยกถ้วยชาขึ้นจิบอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่เจ้าไม่วางตา รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก ราวกับจะท้าทายบางสิ่งบางอย่าง

"โอ้... ดูท่าคืนนี้ โรงเตี๊ยมแห่งนี้คงจะคึกคักเป็นพิเศษเสียแล้วกระมัง"

"ข้าเองก็มิได้เห็นผู้คนที่น่าสนใจเช่นเจ้ามานานนัก"

"เจ้าว่าเช่นนั้นหรือไม่...?" ดวงตาสีอ่อนของนางเป็นประกายระยิบระยับ พลางยิ้มมุมปากราวกับจะยั่วยุ