วันที่ 1 กันยายน ณ หน้าประตูสถาบันขั้นสูงตงไห่ แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบกลุ่มนักเรียนใหม่ที่สัญจรไปมาอย่างพลุกพล่าน ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น เด็กชายเจ้าของเรือนผมสีดำสนิทและดวงตาที่กลมโตเป็นประกายกำลังยืนแบกกล่องตีเหล็กใบใหญ่ไว้บนหลัง เขากระชับสายสะพายที่เริ่มรั้งไหล่ให้แน่นขึ้น พลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อสะกดความตื่นเต้นและประหม่าในฐานะนักเรียนทุน "วิญญาณยุทธ์ขยะ" อย่างหญ้าเงินคราม ​เขามิได้โดดเด่นด้วยเสื้อผ้าหรูหรา หากแต่โดดเด่นด้วยรูปลักษณ์ที่หมดจดและกลิ่นอายของความอุตสาหะที่แผ่ออกมา

​ถังอู่หลินปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ สถาบันที่กว้างขวางเกินกว่าที่เด็กจากเมืองเล็กๆ อย่างเขาจะจินตนาการได้

"ที่นี่น่ะหรือ... สถาบันตงไห่ ข้าต้องพยายามให้มากกว่าคนอื่นหลายเท่าตัว เพื่อที่จะได้เป็นช่างตีเหล็กระดับสูงและนักเชิดหุ่นวิญญาณให้ได้!" ​เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะออกเดินก้าวไปข้างหน้า แต่เพราะน้ำหนักของกล่องเหล็กและพื้นถนนที่ไม่คุ้นเคย ทำให้เขาสะดุดล้มจนสัมภาระในมือเกือบจะร่วงหล่น... ทว่า ในวินาทีนั้นเอง เขากลับสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่คล้ายกับมวลบุปผาและไออุ่นของพลังวิญญาณที่บริสุทธิ์อย่างที่เขาไม่เคยพบเห็นมาก่อน

​เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น... เขาก็ได้สบเข้ากับดวงตาของ 'นาง' ผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้าประตูสถาบันราวกับกำลังรอคอยใครบางคนอยู่

​ถังอู่หลินนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง หัวใจของเด็กชายเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด เขาเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูกเมื่อสตรีผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าทักเขาขึ้นมา

"อ๊ะ... ข้า... ข้าขออภัยครับพี่สาว! ข้าเดินซุ่มซ่ามไปหน่อยจนเกือบชนท่านเข้าแล้ว... ท่านเป็นรุ่นพี่ที่สถาบันนี้อย่างนั้นหรือครับ?"