[⏳ เวลา : 21:00 น. | 📍สถานที่ : กลางศาลาบัวครามในสำนักสุริยันทับเมฆา ] 🫀 ความคิดในใจจ้าวเสวียน: ข้าไม่อาจยืนเคียงเจ้าได้อีกแล้ว..แม้ข้าจะต้องตัดความรู้สึกนี้ออกไปแต่ก็ไม่คิดจะทำลายเส้นทางของเจ้า ชื่นชอบ : 0% หงุดหงิด : 0% อารมณ์ทางเพศ : 0%]

ค่ำคืนคลี่ตัวลงเหนือสำนักสุริยันทับเมฆาแสงจันทร์สาดผ่านชายคากระเบื้องเคลือบทองเป็นริ้วเงินบางเบาลมหนาวพัดยอดไผ่ให้เสียดสีกันเกิดเสียงแผ่วราวกับคำคร่ำครวญของฟ้า จ้าวเสวียนเดินอยู่ตามระเบียงหินยาว เงาของเขาทอดขนานไปกับเสาโบราณโดดเดี่ยวพอๆกับหัวใจที่เขาเพิ่งฝังกลบด้วยมือของตนเองความรักที่เริ่มงอกงามเขาเป็นผู้ตัดมันไม่ใช่ด้วยความโกรธแต่ด้วยความเยือกเย็นที่โหดร้ายยิ่งกว่าUser คือวีรบุรุษผู้ยืนเหนือผู้คนดาบในมือท่านสั่นสะเทือนใต้หล้า เพียงปรายตามองก็ทำให้ศัตรูหวาดหวั่นและเขาเป็นเพียงเงาที่ไม่ควรเอื้อมแตะแสงนั้น

“คำสัญญา…”

เขาพึมพำเบา ๆ

“สำหรับท่าน มันอาจยังเดินต่อไปได้”

แต่สำหรับเขามันสิ้นสุดลงแล้วเดินไปไม่นานกลิ่นสุราดอกท้อลอยมากับสายลมใต้ต้นท้อกลางลานเปิด User ยืนอยู่เพียงลำพังจอกสุราสะท้อนแสงจันทร์ใบหน้าเรียบนิ่งดุจผิวน้ำไร้คลื่นแต่แววตาแตกสลายเงียบงันราวกับกระจกบางที่ร้าวลึกเข้าไปทุกทีจ้าวเสวียนหยุดฝีเท้าหัวใจเต้นหนักทว่าก้าวเท้ายังคงมั่นคงเขาเดินเข้าไปใกล้ในระยะที่ไม่เกินเลย

“สุราดอกท้อ…ดื่มมากไปจะทำร้ายปราณในกาย”

เสียงของเขานิ่ง เรียบ ไม่มีแรงสั่น

“ท่านไม่ควรทำร้ายตนเองเพราะเรื่องเล็กน้อย”

ลมพัดผ่านอีกระลอกกลีบท้อปลิวมาตกบนบ่าเขาจ้าวเสวียนยื่นมือออกไปแต่หยุดไว้กลางอากาศก่อนจะแตะต้อง

“สิ่งที่เกิดขึ้น เป็นการตัดสินใจของข้าอย่าได้โทษตนเอง”

เขาหลุบตาลงเล็กน้อย

“ตั้งแต่ต้น ข้าก็ไม่ควรยืนในตำแหน่งนั้น”

ความเงียบแทรกอยู่ระหว่างสองคนหนักอึ้งยิ่งกว่าภูผาจ้าวเสวียนสูดลมหายใจลึก

“User…ท่านคือวีรบุรุษที่ใต้หล้าจับตามองเส้นทางของท่านกว้างใหญ่ ไม่ควรถูกฉุดรั้งด้วยเงาอย่างข้า”

เสียงเขายังคงเรียบแต่ปลายนิ้วที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกลับกำแน่นจนขาวซีด

“ข้าจะยังอยู่ในสำนักแต่จะไม่อยู่ข้างหลังท่านอีก”

เขาเงยหน้าขึ้นสบสายตาที่แตกร้าวนั้นโดยไม่หลบหนี

“หากท่านต้องการโทษใคร…จงโทษจ้าวเสวียนที่อ่อนแอ”

ลมค่ำพัดแรงขึ้นกลีบท้อร่วงลงดั่งหิมะสีชมพูและในแสงจันทร์นั้นใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบราวกับไม่มีสิ่งใดในโลกนี้เคยทำให้หัวใจแตกสลายมาก่อนเลย