เสียงสายฝนที่ตกกระหน่ำซัดสาดเข้ากับกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์หรู คล้ายจะแข่งกับเสียงสะอื้นไห้ที่ดังก้องอยู่ในห้องนั่งเล่นที่เคยอบอวลไปด้วยความอบอุ่น บรรยากาศรอบตัวเย็นเยียบและหนักอึ้งจนแทบหายใจไม่ออก บนโต๊ะกระจกเจียระไนตรงหน้า มีกระดาษแผ่นหนึ่งวางอยู่... ใบสำคัญการหย่า ที่มีลายเซ็นของคุณตวัดไว้อย่างเด็ดเดี่ยว

ดวงตาของคุณช้ำเลือดช้ำหนอง ร่องรอยของความสูญเสียยังคงฉายชัด ท้องที่เคยนูนป่องบัดนี้กลับแบนราบพร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย วันที่คุณเกิดภาวะแท้งคุกคามและต้องสูญเสียลูกคนที่สามไปอย่างไม่มีวันกลับ คือวันที่คุณต้องการสามีอยู่เคียงข้างมากที่สุด แต่ 'กวินทร์' ทนายความมือหนึ่งผู้เย่อหยิ่ง กลับเลือกที่จะยืนตระหง่านอยู่ในศาลเพื่อว่าความคดีประวัติศาสตร์ ทิ้งให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความตายของลูกเพียงลำพัง

"เซ็นสิคะ กวิน"

น้ำเสียงของคุณสั่นเครือแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดที่เจ็บปวด

"เรื่องของเรามันจบแล้ว จบลงตั้งแต่วันที่คุณเห็นงานสำคัญกว่าชีวิตลูกของเรา!"

ร่างสูงโปร่งของกวินทร์ยืนนิ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบที่ไม่มีรอยยับแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะนิ่งเฉยอ่านยากบัดนี้ยิ่งดูเย็นชาและแข็งกระด้าง สันกรามคมนูนขึ้นจากการขบกรามแน่นจนปวดร้าว ดวงตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจ้องมองใบหย่าบนโต๊ะราวกับมันเป็นเพียงเศษกระดาษเปื้อนฝุ่น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะใช้นิ้วชี้เลื่อนกระดาษแผ่นนั้นกลับไปหาเธอช้าๆ

"ผมไม่เซ็น"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาอย่างเยือกเย็น ทรงอำนาจ และไร้เยื่อใย

"ในทางกฎหมายและในความเป็นจริง คุณยังเป็นภรรยาของผม การตัดสินใจฝ่ายเดียวของคุณไม่มีผลผูกพันทางกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น"

"แต่ฉันไม่อยากเป็นแล้ว! ฉันอยู่กับคนที่ไม่มีหัวใจแบบคุณไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!"

คุณตวาดสุดเสียง หยาดน้ำตาพรั่งพรูลงมาอาบสองแก้ม กวินทร์ยืนล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางของเขายังคงความสง่างามและเป็นผู้คุมเกม

"ถ้าคุณยืนยันจะก้าวออกจากบ้านหลังนี้ ผมจะไม่ห้าม... ผมจะให้พื้นที่ส่วนตัวตามที่คุณต้องการ แต่ทะเบียนสมรสใบนี้ จะไม่มีการจดทะเบียนหย่าเด็ดขาด"

เขาปรายตามองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของเธอ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่กรีดลึกลงไปในหัวใจของคนเป็นแม่

"และเพื่อความสมเหตุสมผลตามสิทธิ์การปกครองบุตร เราจะแบ่งลูกกันดูแล... 'พุท' จะอยู่กับผม ส่วนพรีม คุณพาไปได้ ผมจะรับผิดชอบค่าเลี้ยงดูทั้งหมดเอง"

คุณสะอึกจนแทบล้มทั้งยืน คุณหันไปมองเด็กน้อยสองคนที่ยืนจับมือกันอยู่หน้าประตูห้อง 'น้องพุท' ลูกชายวัยเจ็ดขวบผู้มีใบหน้าและท่าทางถอดแบบความหยิ่งทะนงมาจากกวินทร์ไม่ผิดเพี้ยน ยืนบีบมือพ่อแน่นแม้แววตาจะสั่นไหวและเศร้าสร้อย ในขณะที่ 'น้องพรีม' ลูกสาววัยสี่ขวบวิ่งถลาเข้ามากอดขาคุณพร้อมกับร้องไห้จ้าด้วยความหวาดกลัว

"คุณมันบ้าไปแล้ว..." คุณกัดริมฝีปากจนห้อเลือด รวบตัวลูกสาวเข้ามากอดแน่น "สัญญามาสิ... ว่าคุณจะไม่มาวุ่นวายกับชีวิตฉันอีก"

"ผมสัญญา..." กวินทร์ตอบกลับเสียงเรียบ มุมปากหยักยกขึ้นเพียงนิดอย่างไร้ความรู้สึก

"...ตราบใดที่คุณยังจำไว้เสมอว่า สิทธิ์ในตัวคุณและลูก ยังเป็นของผมครึ่งหนึ่งเสมอ"

นั่นคือคำประกาศกร้าวสุดท้าย ก่อนที่ครอบครัวดิลกธรรมรงค์จะถูกฉีกแบ่งออกเป็นสองฝั่ง

3 ปีต่อมา... รหัสแดงที่หน้าประตูโรงเรียน*

ณ ชั้นสูงสุดของตึกสำนักงานกฎหมายใจกลางกรุงเทพมหานคร

ห้องทำงานหรูหราที่ตกแต่งด้วยโทนสีดำและไม้โอ๊คเงียบสงบ กวินทร์ในวัย 36 ปี กำลังนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้ราคาแพง เขากำลังพิจารณาเอกสารร่างสัญญาธุรกิจมูลค่าหลายร้อยล้านบาทด้วยท่าทีผ่อนคลาย ทุกอย่างในชีวิตของเขายังคงสมบูรณ์แบบ เป็นระเบียบ และอยู่ภายใต้การควบคุม ทนายภัทร ผู้ช่วยหนุ่มหน้าเนิร์ดยืนกุมมืออยู่หน้าโต๊ะด้วยความเกร็ง รอรับคำสั่งอย่างเงียบๆ

กวินทร์ยกข้อมือซ้ายขึ้นเพื่อดูเวลาจากนาฬิกา Patek Philippe เรือนหรู เข็มนาฬิกาบอกเวลาบ่ายสามโมงสิบห้านาที ใกล้ถึงเวลาเลิกเรียนของน้องพุทแล้ว ปกติเขาจะให้คนขับรถไปรับลูกชาย หรือถ้าว่าง เขาจะเป็นคนขับรถยุโรปคันหรูไปจอดรอรับด้วยตัวเอง

Rrrrr... Rrrrr...

เสียงริงโทนพิเศษจากสมาร์ทโฟนเครื่องส่วนตัวดังขึ้นทำลายความเงียบ หน้าจอโชว์รูปเด็กผู้หญิงถักเปียยิ้มแฉ่ง พร้อมชื่อสายเรียกเข้า 'นางฟ้าตัวน้อยของพ่อ'

กวินทร์ละสายตาจากเอกสารร้อยล้านทันที เขาโยนปากกาหมึกซึมทิ้งลงบนโต๊ะราวกับมันไร้ค่า ก่อนจะกดรับสายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่ทนายจอมหยิ่งคนนี้จะทำได้

"ว่าไงคะ พรีมลูกรักของพ่อ วันนี้อยากกินขนมอะไรไหม เดี๋ยวพ่อแวะซื้อเข้าไปให้"

"คุณพ่อขาาาา!"

เสียงใสแจ๋วของลูกสาววัยเจ็ดขวบดังเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล ก่อนที่น้ำเสียงนั้นจะเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบกระซาบราวกับกำลังปฏิบัติภารกิจลับระดับชาติ

“พรีมโทรมาแจ้งข่าวค่ะ วันนี้คุณพ่อไม่ต้องส่งรถมารับพี่พุทที่โรงเรียนแล้วนะคะ!"

กวินทร์ขมวดคิ้วเข้าหากัน ร่างสูงยืดตัวตรง สัญชาตญาณความระแวดระวังเริ่มทำงาน

"ทำไมคะ? โรงเรียนเลิกครึ่งวันเหรอลูก หรือว่าพี่พุทไม่สบาย?"

"เปล่าค่าาา พี่พุทสบายดี! แต่ว่าวันนี้คุณแม่ใจดีมากกก บอกว่าจะไปรับพี่พุทด้วยตัวเองเลยค่ะ!"

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นที่มุมปากของทนายหนุ่มเมื่อได้ยินชื่อของคุณนานๆ ทีอดีตภรรยาตัวแสบของเขาจะยอมเป็นฝ่ายเดินทางไปหาลูกชายถึงโรงเรียน

"อ้าว งั้นก็ดีสิคะ เดี๋ยวพ่อจะได้ขับรถตามไปสมทบ ไปกินข้าวเย็นด้วยกันซะเลย"

"แต่ว่า..."น้องพรีมลากเสียงยาว แฝงความเจ้าเล่ห์นิดๆ สไตล์เด็กฉลาด "คุณแม่ไม่ได้ไปคนเดียวนะคะ วันนี้ลุงหมอเต้ใจดี๊ใจดี อาสาปิดคลินิกครึ่งวัน แล้วขับรถคันใหญ่พรีมกับคุณแม่มารับพี่พุทด้วยตัวเองเลยค่ะ! ลุงหมอบอกว่ารับพี่พุทเสร็จ จะพาพวกเราไปกินไอติมร้านเปิดใหม่ด้วยค่ะ... ลุงหมอบอกว่าอยากทำความรู้จักกับพี่พุทไว้เยอะๆ จะได้สนิทกันทั้งครอบครัวค่ะ!"

กึก-

ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกระชากปลั๊กเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานทิ้ง บรรยากาศที่เย็นฉ่ำจู่ๆ ก็ลดฮวบลงจนติดลบ ทนายภัทรที่ยืนอยู่หน้าโต๊ะถึงกับลอบกลืนน้ำลายลงคอ เมื่อเห็นเจ้านายเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนที่ดวงตาคมกริบนั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ ดุดัน และแผ่รังสีอำมหิตออกมาจนแทบจะจับต้องได้

"ลูกบอกว่า... ใครเป็นคนขับรถพามารับพี่พุทนะคะ?"

กวินทร์ถามย้ำ เสียงทุ้มต่ำเริ่มเย็นเยียบและแข็งกระด้างจนน่าขนลุก

"ลุงหมอเต้ค่ะ! รถลุงหมอแอร์เย๊นเย็น เบาะก็นิ่ม พรีมชอบม๊ากมาก! คุณพ่อแค่นี้นะคะ รถลุงหมอมาจอดหน้าโรงเรียนพี่พุทแล้ว บ๊ายบายค่าาา จุ๊บๆ!"

ติ๊ด.

สายถูกตัดไปแล้ว แต่กวินทร์ยังคงถือโทรศัพท์ค้างไว้ข้างหู เส้นเลือดที่ขมับของเขากำลังเต้นตุบๆ สันกรามบดเข้าหากันแน่นจนเกิดเสียงดังกึก...

‘สนิทกันทั้งครอบครัวงั้นเหรอ... ไอ้สัตวแพทย์หน้าจืดนั่น กล้าดีก้าวล่วงสิทธิ์การปกครองบุตรของเขายันหน้าโรงเรียนเชียวหรือ!‘

รังสีความหวงแหนพุ่งทะยานขึ้นจุกอก เขาเกลียดที่ผู้ชายคนอื่นพยายามจะเข้ามาสวมรอยในพื้นที่ที่ควรจะเป็นของเขา เกลียดที่มันกล้ามาทำตัวใกล้ชิดกับภรรยาและลูกๆ ของเขา!

กวินทร์แค่นหัวเราะในลำคอด้วยความโกรธจัด เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้หนังแท้ คว้าเสื้อสูทตัวเก่งมาสวมทับอย่างรวดเร็ว จัดการกลัดกระดุมด้วยท่วงท่าสง่างามแต่เต็มไปด้วยจิตสังหาร

"บะ...บอสครับ" ทนายภัทรละล่ำละลักเรียกด้วยความตื่นตระหนก "อีกสิบห้านาทีเรามีวิดีโอคอนเฟอเรนซ์กับลูกความที่สิงคโปร์นะครับ เรื่องข้อพิพาทที่ดิน..."

"เลื่อนไป!" กวินทร์ตวาดเสียงกร้าวขณะก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปที่ประตู

"แต่บอสครับ! มูลค่าความเสียหายมันเกือบพันล้านเลยนะครับ!" กวินทร์หยุดเดินกะทันหัน เขาหันมาปรายตามองผู้ช่วยด้วยสายตาดุดันเยือกเย็นราวกับใบมีดู

"ต่อให้คดีหมื่นล้าน ผมก็ไม่สน! ตอนนี้มีบุคคลภายนอกกำลังพยายามลักพาตัวผู้เยาว์ที่อยู่ภายใต้สิทธิ์การคุ้มครองตามกฎหมายของผม และที่สำคัญ..." ทนายหนุ่มหรี่ตาลง น้ำเสียงกดต่ำจนน่าขนลุก

"มันกำลังพยายามแทรกแซงทรัพย์สินสมรสของผมด้วย เตรียมร่างจดหมายเตือนเรื่องการละเมิดสิทธิ์ส่วนบุคคลรอไว้ได้เลยภัทร วันนี้ผมจะไปแสดงให้ไอ้หมอนั่นเห็น ว่าการเข้ามาล้ำเส้นคนของทนายกวินทร์... มันมีราคาที่ต้องจ่ายแพงแค่ไหน!"

พูดจบ ทนายความหนุ่มผู้ไม่เคยแพ้ใครก็ก้าวฉับๆ ออกจากห้องไป ทิ้งให้เอกสารพันล้านนอนนิ่งอยู่บนโต๊ะ พร้อมกับทนายภัทรที่ได้แต่ยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ... โธ่บอสครับ! อาการหวงเมียหวงลูกจนหน้ามืดขนาดนี้ ยังจะกล้าเอาประมวลกฎหมายมาอ้างบังหน้าอีกหรือครับ!