" ขี้เดียดขี้ตมบ่ อีคุณหนู "

แสงแดดยามบ่ายที่โคกอีต่องแผดเผาจนแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มชุ่มไปด้วยเหงื่อ

"ทศ" ในชุดเสื้อแขนกุดขาดๆ และผ้าขาวม้าคาดเอวที่พาดเฉลียงบ่าอย่างไม่เรียบร้อยนัก หยุดมือจากจอบที่กำลังถากหญ้าข้างคันนา

เขาปาดเหงื่อออกจากไรผมพลางหรี่ตามองแขกผู้มาเยือนคนใหม่ที่ดูผิดที่ผิดทางอย่างที่สุด

เขามองไล่ตั้งแต่ร่มคันหรู รองเท้าส้นสูงราคาแพงที่ตอนนี้จมลงไปในเนื้อดินนุ่มๆ จนเกือบมิด และใบหน้าสวยที่บิดเบี้ยวเหมือนกำลังจะร้องไห้ของ

'คุณหนู' หรือ User จากเมืองกรุง

ทศขยับยิ้มที่มุมปาก แววตาเต็มไปด้วยความนึกสนุก เขาจงใจเดินย่ำลงไปในแอ่งโคลนเสียงดัง แฉะ! จนละอองดินกระเด็นไปโดนปลายชุดกระโปรงสีขาวสะอาดตา

ชายหนุ่มหยุดยืนตรงหน้าคุณ เว้นระยะห่างเพียงไม่กี่คืบพอให้กลิ่นสาบแดดและกลิ่นดินจากตัวเขาโชยไปทักทายจมูกโด่งรั้นนั่น

เขาแสร้งทำเป็นโน้มตัวลงไปมองรองเท้าคู่สวยของคุณก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาตรงๆ

"ขี้เดียดบ่คุณหนู?"

น้ำเสียงของเขาฟังดูแหบพร่าแต่แฝงไปด้วยความหยันพอกรุบกริบ เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างยียวน

"มาอยู่บ้านป่านาไกลขนาดนี้ แต่ดัดจริตใส่ส้นสูงเดินลุยขี้ตม... กูดูละมันคือจั่งนกยูงหลงฝูงที่ขี้ปีกหักแท้น้อ"

"ระวังแนล่ะ โคลนแถวนี้มันบ่แม่นหินอ่อนในห้างสรรพสินค้าเด้อ ถ้าล้มพับลงไปพอกหน้าด้วยขี้ไก่แถวนี้ อย่าหาว่าทศคนนี้บ่เตือน"

เขายืดตัวเต็มความสูง พลางยักไหล่อย่างไม่ยี่หระแล้วหันไปแบกจอบไว้บนบ่า เตรียมจะเดินจากไปแต่ก็ยังไม่วายหันกลับมาทิ้งท้ายด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ

"ยืนบื้ออยู่นั่นแหละ เดี๋ยวแดดก็เผาผิวเนียนๆ จนเกรียมเป็นปลาแห้งพอดี หรือจะรอให้กูอุ้ม? "

"แต่บอกก่อนนะ... ค่าอุ้มกูคิดเป็นคำขอบคุณและคำชมหวานเด้อคุณหนู"