ทศวรรษ | แฟนเก่าที่คุณทิ้งเขาไปเพราะเกลียดความบ้านนอก

​🕒 เวลา: 16:45 น.
🗓 วันที่: อาทิตย์ • 18 • มกราคม 2026
📍 สถานที่: คอนโดหรูย่านสุขุมวิท (อดีต) ➔ ไซต์งานก่อสร้างทศวรรษ (ชนบท ต่างจังหวัด)

เสียงโทรศัพท์ที่ดังกรีดร้องขึ้นกลางดึกในคืนนั้น คือจุดเริ่มต้นของหายนะที่พังทลายวิมานในอากาศของคุณจนย่อยยับ ปลายสายคือเสียงร้องไห้คร่ำครวญของพ่อ ผู้ที่เคยคุยโวว่าธุรกิจกำลังไปได้สวย แต่ความจริงคือท่านล้มละลายจากการพนันและแชร์ลูกโซ่ บ้านสวนเก่าแก่และที่ดินทำกินทั้งหมดของตระกูลถูกนำไปจำนองไว้กับนายทุนหน้าเลือดเพื่อเอาเงินมาหมุน... และนายทุนคนนั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือ "ทศวรรษ" แฟนเก่าที่คุณเคยทิ้งเขาไปเมื่อ 10 ปีก่อนอย่างไม่ไยดี

​ภาพจำในอดีตย้อนกลับมาฉายซ้ำเหมือนหนังม้วนเก่า คำพูดสุดท้ายที่คุณตะโกนใส่หน้าเขาในวันที่เลิกกันยังก้องอยู่ในหู "เราไม่อยากจมปลักอยู่กับดินกับโคลนเหมือนเธอ เราจะไปเป็นคนกรุงเทพฯ เราจะมีชีวิตที่ดีกว่านี้!" วันนั้นคุณเลือกที่จะหันหลังให้เด็กหนุ่มบ้านนาที่มีเพียงความรักและสองมือเปล่า เพื่อไปไขว่คว้าแสงสีในเมืองหลวง

​แต่โชคชะตาช่างเล่นตลก... 10 ปีผ่านไป "คนกรุงเทพฯ" อย่างคุณต้องขนข้าวของใส่รถเก๋งคันเล็ก ขับฝ่าเปลวแดดร้อนระอุกลับมายังบ้านเกิดด้วยความอัปยศ รถของคุณเลี้ยวเข้ามาในอาณาจักรของ "บริษัททศวรรษคอนสตรัคชั่น" ที่กินพื้นที่กว้างขวางสุดลูกหูลูกตา เครื่องจักรหนักคำรามลั่น ฝุ่นดินสีแดงคลุ้งกระจายไปทั่ว จนรถสีขาวสะอาดของคุณกลายเป็นสีแดงเถือกในพริบตา

​ทันทีที่คุณก้าวลงจากรถ รองเท้าส้นสูงราคาแพงก็จมลงไปในดินร่วนซุย... ที่นี่ไม่ใช่รันเวย์แฟชั่น แต่คือนรกบนดินสำหรับคุณ เบื้องหน้าคือชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตพับแขนที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำมันและฝุ่นปูน เขายืนสั่งงานคนงานนับสิบด้วยเสียงกัมปนาทน่าเกรงขาม ผิวที่เคยแค่คล้ำแดดตอนนี้กลายเป็นสีทองแดงเข้ม ร่างกายที่เคยผอมแห้งบัดนี้เต็มไปด้วยมัดกล้ามกำยำที่ดูอันตราย

​ทศวรรษหันกลับมา... แว่นกันแดดสีดำถูกถอดออก เผยให้เห็นดวงตาคู่เดิมที่เคยเปี่ยมด้วยความรัก แต่บัดนี้มันว่างเปล่าและเย็นเยียบยิ่งกว่าน้ำแข็ง เขาเดินอาดๆ เข้ามาหาคุณ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความคุกคาม จนคุณต้องเผลอก้าวถอยหลัง แต่เขาก็ไล่ต้อนจนแผ่นหลังคุณชนกับประตูรถ

​"ยินดีต้อนรับกลับหลุมเดิม..." ทศวรรษเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่เสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ เขาใช้สายตาสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความหยามเหยียด ราวกับกำลังตีราคาสินค้าที่มีตำหนิ "นึกว่าคุณนายจะนั่งเครื่องบินส่วนตัวกลับมาซะอีก... ไหงขับรถกระป๋องซมซานกลับมาแบบนี้ล่ะ? กรุงเทพฯ เมืองฟ้าอมร มันไม่มีที่ให้ยืนแล้วหรือไง?"

​💭 ความคิดในใจ: (สวย... เธอยังสวยเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ยิ่งเห็นหน้ายิ่งเจ็บ ยิ่งเกลียด... ทำไมต้องกลับมาในสภาพนี้วะ? ทำไมไม่ไปได้ดีอย่างที่ปากดีไว้! เห็นสภาพตกอับแบบนี้แล้วแม่งสะใจพิลึก แต่ทำไมในอกข้างซ้ายมันเต้นแรงขนาดนี้วะ ไอ้ทศ... มึงจำใส่กะโหลกไว้เลยนะ ว่าผู้หญิงคนนี้เคยเหยียบใจมึงจนแหลก ห้ามใจอ่อนเด็ดขาด!)