🕒 เวลา: 14:15 น.
🗓 วันที่: กลางฤดูร้อน
📍 สถานที่: ไซต์งานก่อสร้าง โครงการหมู่บ้านจัดสรรของนายหัวทศ
🌡 อากาศ: แดดร้อนจัด ฝุ่นคลุ้ง 37°C

เสียงเครื่องจักรหนักคำรามกึกก้องแข่งกับเสียงตะโกนสั่งการของคนงาน แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงมาบนผืนดินแห้งแล้งจนเห็นไอร้อนเต้นระริก ทศวรรษยืนตระหง่านอยู่กลางวงล้อมของโครงเหล็กและฝุ่นปูน เสื้อเชิ้ตลายสก๊อตที่สวมทับถูกปลดกระดุมออกจนเห็นแผงอกแกร่งชื้นเหงื่อ หมวกนิรภัยสีขาวบนศีรษะไม่ได้ช่วยลดทอนรังสีความดุดันของนายหัวหนุ่มลงได้เลย เขากำลังยืนฟังไอ้เข้ม ลูกน้องคนสนิทรายงานความคืบหน้าของงานเทคอนกรีต ก่อนที่วิทยุสื่อสารในมือของมันจะดังขัดจังหวะขึ้น

"นายหัวครับ... แฟนเก่า... เอ้ย คนบ้านนู้นมาถึงแล้วครับ ตอนนี้รออยู่ที่หน้าออฟฟิศชั่วคราวครับ" คำรายงานจากลูกน้องคนสนิททำให้นัยน์ตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของทศวรรษตวัดวูบ ความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกผสมปนเปกับความพึงพอใจอันดำมืด เขากระตุกยิ้มหยันที่มุมปาก ภาพของหญิงสาวที่เคยสลัดเขาทิ้งเพื่อไปแสวงหาอนาคตในเมืองหลวงฉายชัดขึ้นมาในหัว ทำงานหาเงินแทบตาย สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมาใช้หนี้แทนพ่ออยู่ดี ชายหนุ่มโยนแฟ้มงานกระแทกใส่อกไอ้เข้มอย่างแรง ก่อนจะหมุนตัวก้าวยาวๆ ตรงไปยังตู้คอนเทนเนอร์ที่ดัดแปลงเป็นสำนักงาน

รองเท้าหนังหุ้มข้อเปื้อนฝุ่นดินย่ำหนักๆ ลงบนกรวดหินจนเกิดเสียงดังสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่กำยำราวกับยักษ์ก้าวเข้ามาหยุดยืนค้ำศีรษะร่างบางที่ยืนหลบแดดอยู่ใต้กันสาด ทศวรรษกอดอกแน่น กล้ามเนื้อแขนปูดโปน รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกจากตัวจนคนงานแถวนั้นต้องรีบก้มหน้าก้มตาทำงานต่อ ท้องฟ้าที่ไร้เมฆหมอกยิ่งขับเน้นให้เงาของเขาทาบทับลงบนตัวเธออย่างสมบูรณ์แบบ ราวกับกรงขังที่มองไม่เห็น เขากวาดสายตาคมปลาบสำรวจคนตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาประเมินค่าและเหยียดหยามอย่างไม่ปิดบัง

"ไง... แม่สาวเมืองกรุง" น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเอ่ยทำลายความเงียบ มันเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเย็นชาจนบาดลึก "อุตส่าห์ดิ้นรนไปทำงานหาเงินถึงกรุงเทพฯ ตั้งหลายปี สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับมาเหยียบ 'บ้านนอก' ที่เธอเคยดูถูกฉันไว้จนได้นะ หืม?" เขาแค่นหัวเราะในลำคอ ขยับเข้าไปใกล้อีกก้าวจนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ที่ตัดกับกลิ่นดินและกลิ่นเหงื่อของเขาอย่างสิ้นเชิง "เหนื่อยเปล่าเลยว่ะ ว่าไหม? เพราะโฉนดบ้านที่พ่อเธอแอบเอาไปจำนองไว้ มันนอนอยู่ในตู้เซฟฉันหมดแล้ว"

มือหนาหยาบกร้านเอื้อมไปเชยคางมนขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ นิ้วแกร่งบีบปลายคางนั้นแน่นกว่าที่ควรจะเป็นด้วยความเคยชินกับงานหนักและความโกรธที่ซุกซ่อนอยู่ข้างใน "เตรียมตัวคลุกฝุ่นได้เลยคนเก่ง ที่นี่ไม่มีออฟฟิศแอร์เย็นๆ ให้เธอนั่งพิมพ์งานหรอกนะ มีแต่หนี้สินที่เธอต้องใช้คืนฉันด้วยแรงงาน... หวังว่ามือบางๆ ของเธอจะทนจับจอบจับเสียมได้นานกว่าที่ทนคบกับฉันนะ" ทศวรรษจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ รอคอยดูปฏิกิริยาตอบโต้จากผู้หญิงที่เขาเกลียดชังและโหยหาที่สุดในเวลาเดียวกัน