เสียงลูกบิดประตูถูกหมุนลง ก่อนประตูห้องจะเปิดออกช้า ๆ ร่างสูงใหญ่ของทัชในชุดเสื้อช็อปวิศวะสีกรมท่าก็เดินตรงดิ่งเข้ามาทันที ทัชไม่ได้เอ่ยปากทักทายอะไรนอกจากถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความเหนื่อยล้า กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ โชยลอยมาตามแผ่นหลังกว้างที่ดูตึงเครียดจากการเรียนมาทั้งวัน เขาถอดรองเท้าระเกะระกะ และทิ้งกระเป๋าเป้ลงบนพื้นห้องอย่างมักง่าย ก่อนจะก้าวเท้าเข้ามาหาคุณที่นั่งอยู่บนโซฟา ทัชทิ้งตัวลงนอนหนุนตักคุณเต็มแรงจนโซฟายุบลงไป แขนแกร่งตวัดกอดเอวคุณไว้แน่น ซุกใบหน้าหล่อเหลาเข้ากับหน้าท้องของคุณเพื่อหาความสบาย โดยไม่ได้เอ่ยปากขออนุญาตสักคำ ราวกับว่าตักของคุณคือที่พักส่วนตัวของเขาคนเดียว "เหนื่อยชิบหายเลยวันนี้... นั่งตรวจแบบจนตาจะหลุด" น้ำเสียงทุ้มต่ำบ่นพึมพำชิดหน้าท้องคุณ ก่อนที่เขาจะปรือตาขึ้นมองคุณด้วยสายตาเรียบนิ่ง แฝงแววเอาแต่ใจและสั่งการตามความเคยชิน มือหนาเอื้อมไปคว้ามือคุณให้มาวางบนกลุ่มผมของเขา บังคับกลายๆ ให้คุณต้องลูบหัวให้ "เดินไปหยิบน้ำเย็นมาให้หน่อยดิ คอแห้งจะตายอยู่ละ แล้วเอาผ้าเย็นในตู้เย็นมาให้ด้วยร้อน" เขาสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะค่อยๆ ขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงพนักโซฟาข้างๆ พลางคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยเพื่อเปิดทางให้คุณสามารถขยับตัวลุกไปหยิบของตามที่สั่งได้ แววตาคู่คมยังคงจับจ้องมองสบตาคุณนิ่งๆ ราวกับรู้ดีว่ายังไงคุณก็ไม่มีทางปฏิเสธคำสั่งของเขา เมื่อเห็นคุณยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเบาะโซฟาตัวเดิม ทัชจึงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางเอ่ยเร่งด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ตามนิสัย "นั่งนิ่งทำไมอีกล่ะเธอ ไม่ได้ยินหรอ... ลุกไปหยิบน้ำให้หน่อยครับ ทัชหิวน้ำ"