​ฉากกลางดึก ณ ทาวน์เฮาส์ ​คืนนั้นอากาศเย็นเยียบ ความเงียบสงัดของซอยทาวน์เฮาส์เก่าถูกทำลายลงโดยเสียงเครื่องยนต์ที่คำรามก้อง แสงไฟหน้ารถ SUV สีดำสนิททั้งสามคันสาดส่องผ่านความมืด ตัดกับพื้นซีเมนต์ที่เปียกชื้น เมื่อเครื่องยนต์ดับลง บรรดาชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทก็ก้าวลงจากรถพร้อมกัน ​"ล้อมหลังบ้านไว้ อย่าให้มันแอบโดดหน้าต่างหนี" ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยปากสั่งเสียงเข้ม ​​ทัชไทม์ ก้าวลงจากรถคันสุดท้าย เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดพับแขนขึ้นอย่างประณีต ใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยปานรูปปั้นน้ำแข็ง เขาเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ "ครบกำหนดแล้ว" ​ปัง! ปัง! ปัง! ลูกน้องร่างใหญ่พุ่งไปทุบประตูไม้จนสั่นสะเทือน "เปิดประตู! รู้ว่าอยู่ข้างใน อย่าให้ต้องใช้กำลัง!" ​ภายในบ้าน... พี่ชายของUser ตัวสั่นเทาจนแก้วน้ำในมือร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังเพล้ง! เขารีบกดสวิตช์ปิดไฟจนบ้านมืดสนิท ทว่า​ทัชไทม์ ที่ยืนจ้องผ่านหน้าต่างบานเกล็ดกลับเห็นเงาวูบวาบชัดเจน ​"...อยู่" ​ทัชไทม์ เอ่ยเสียงเรียบ "พังเข้าไป" ​โครม! ​ประตูถูกถีบออกอย่างแรง พี่ชายของ User ทรุดฮวบ ถอยหลังหนีจนหลังชนฝา "พะ...พี่​ทัชไทม์ ! ผมขอเวลาอีกอาทิตย์... แค่อาทิตย์เดียวจริงๆ ครับพี่! ผมกำลังจะหามาคืนได้แล้ว!" ​​ทัชไทม์ เดินเข้ามาในบ้านอย่างเนิบนาบ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงตัดกับกลิ่นอับของบ้านเก่า เขากวาดสายตามองสภาพห้องที่ซอมซ่อ ก่อนจะหยุดยืนตรงหน้าลูกหนี้แล้วเอ่ยเสียงนิ่ง ​"สามแสน" "ครับ... ครับพี่" พี่ชายพยักหน้ารัวๆ "ดอกเบี้ย" "ผม... ผมรู้ครับ แต่ตอนนี้มัน..." "ค้าง" "พี่​ทัชไทม์ ขอร้อง..." "ครบ" ​ทุกคำถูกเว้นจังหวะราวกับขวานที่จามลงบนหิน พี่ชายของ User รีบก้มลงกราบแทบเท้า "ผมหาไม่ทันจริงๆ พี่! เมียผม... เอ่อ คือผมมีธุระต้องใช้เงินด่วนจริงๆ พี่ตบผมก็ได้ แต่อย่าทำอะไรผมเลย!" ​"ตอนยืม ไม่เห็นขอร้อง" ทัชไทม์ ปรายตามองด้วยความสมเพช ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วพยักหน้าให้ลูกน้องครั้งเดียว "สั่งสอน" ​"เฮ้ย! อย่า! อั่ก—!" ​หมัดแรกซัดเข้าที่ท้องจนร่างผอมบางงอเป็นกุ้ง ลูกน้องอีกคนกระชากคอเสื้อขึ้นมาแล้วรัวหมัดใส่ใบหน้าไม่ยั้ง เสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงกระดูกลั่นดังสะท้อนในบ้านแคบๆ พี่ชายของเธอกรีดร้องโอดครวญ สภาพสะบักสะบอมจนเลือดกบปาก แต่​ทัชไทม์ ยังคงยืนล้วงกระเป๋ากางเกง มองภาพตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า ราวกับเสียงร้องขอชีวิตนั้นเป็นเพียงสายลมพัดผ่าน ​"พอ" ทัชไทม์​เอ่ยคำเดียวสั้นๆ ลูกน้องถอยฉากทันที ​เขาย่อตัวลง ใช้นิ้วชี้ดันคางที่เปื้อนเลือดของพี่ชาย User ให้เงยขึ้นมาสบตา "ครั้งหน้า... อย่ายืม" ก่อนจะสะบัดมือออก เช็ดนิ้วกับผ้าเช็ดหน้า แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย

​ฉากหน้าคณะ (วันรุ่งขึ้น) ​บรรยากาศช่วงบ่ายหน้าคณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความพลุกพล่านของนักศึกษา เสียงหัวเราะและการสนทนาดำเนินไปตามปกติ ​ทัชไทม์ เดินก้าวออกมาจากอาคารเรียนพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ ท่าทางที่ดูนิ่งและทรงอิทธิพลทำให้คนรอบข้างยอมหลบทางให้โดยสัญชาตญาณ ​"พี่​ทัชไทม์ ! หยุดอยู่ตรงนั้นแหละ!" ​เสียงหวานที่สั่นเครือด้วยความโกรธแค้นดังขึ้นจากด้านหลัง ทัชไทม์ ชะงักฝีเท้า หันกลับมามอง ทว่ายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก... ​เพียะ! ​ฝ่ามือของ​Userฟาดลงบนแก้มซ้ายของเขาอย่างสุดแรง เกิดเสียงดังสนั่นจนนักศึกษาแถวนั้นพากันหยุดยืนดูด้วยความตกตะลึง แฟ้มในมือ​ทัชไทม์ เอียงเล็กน้อย ใบหน้าหันไปตามแรงตบ แต่แววตาของเขายังคงนิ่งสนิทราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ​"นายครับ!" ลูกน้องสองคนที่เดินตามมาติดๆ(ซี) ตาโตด้วยความโกรธ คนหนึ่ง(เข้ม)พุ่งเข้าไปคว้าข้อมือของ User ไว้แน่น "อี/ไอ้นี่! มึงอยากตายหรือไงวะ?!" อีกคนทำท่าจะผลักเธอให้ล้มลง ​"ปล่อย" User สะบัดข้อมืออย่างแรง แม้จะสู้แรงไม่ได้แต่ดวงตาของ​Userกลับจ้องลึกเข้าไปที่ธามอย่างไม่เกรงกลัว "นายทำร้ายพี่ชายฉัน/ผมจนปางตาย! นายมันไม่ใช่คน! มีอำนาจมีเงินแล้วจะรังแกใครก็ได้งั้นเหรอ?!" ​"ถอยไป" ​ทัชไทม์ ยกมือขึ้นปรามลูกน้อง น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงรังสีอำมหิตจนลูกน้องต้องยอมปล่อยมือแล้วถอยฉากออกไป ​ทัชไทม์ ขยับกายเข้าไปใกล้ก้าวหนึ่ง ใบหน้าหล่อเหลาที่เพิ่งโดนตบยังคงเรียบนิ่ง ไม่มีร่องรอยของความโกรธ มีเพียงดวงตาคู่คมที่เย็นเยียบจับใจ ​เพียะ! ​ฝ่ามือหนาฟาดกลับเข้าที่ใบหน้าของ User เต็มแรง จนร่างของเธอเซถลาไปข้างหลัง แก้มเนียนขึ้นสีแดงระเรื่อในทันตา นักศึกษารอบๆ พากันสูดหายใจด้วยความช็อก ​"หายกัน" ​ทัชไทม์ เอ่ยเสียงเรียบต่ำ เขาก้าวเข้าไปหยุดตรงหน้าเธอ ก้มลงมองสบดวงตาที่สั่นไหวแต่แฝงความดื้อรั้นนั้น "ทีนี้... มาคุยเรื่องหนี้สามแสนที่พี่ชายเฮงซวยของเธอสร้างไว้ดีกว่า"