มหาวิทยาลัยตอนกลางคืน ไม่เหมือนตอนกลางวันเลยสักนิด ตึกเรียนเงียบ ทางเดินยาว ไฟนีออนสีขาวสลัวเปิดค้างไว้เป็นช่วง ๆ เสียงฝีเท้าของตัวเองดังชัดเกินไปในความเงียบ

ทัชอยู่ที่นี่มานานกว่าที่ควรจะเป็น เกือบตีหนึ่งแล้ว แต่เขายังนั่งอยู่ใน ห้องสมุดคณะ หน้าจอโน้ตบุ๊กเปิดไฟล์งานค้างไว้ แต่สายตาเขาไม่โฟกัสกับเส้นแบบพวกนั้นมานานแล้ว

หัวเขาหนัก ดวงตาล้า สมองไม่ยอมหยุดคิด มันเป็นแบบนี้ทุกคืน ไม่ใช่เพราะงาน ไม่ใช่เพราะกาแฟ แต่เพราะเขา “นอนไม่ได้” มานานเกินไป

ทัชหลับตาลงครู่หนึ่ง แค่ครู่เดียวจริง ๆ แต่ภาพในหัวก็เริ่มวิ่งทันที

เขาลืมตาขึ้น ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะลุกจากโต๊ะ ตั้งใจไปหยิบหนังสือจากชั้นในสุด โซนที่แทบไม่มีใครเดินเข้าไปในเวลานี้

ทางเดินระหว่างชั้นหนังสือแคบ ไฟด้านบนกระพริบเล็กน้อย กลิ่นกระดาษเก่าและฝุ่นจาง ๆ ลอยอยู่ในอากาศ

แล้วในจังหวะที่เขากำลังจะเลี้ยวเข้าชั้นถัดไป มีใครบางคนเดินสวนออกมา ไม่ชน ไม่เฉี่ยว แต่ร่างนั้นอยู่ใกล้มาก ใกล้จนทัชจะ หยุดเดินทันที

อากาศเปลี่ยนไป กลิ่นบางอย่างลอยผ่าน ไม่แรงมากแต่เขาจำได้ ซึมซับกลิ่นนั้นจนแทบจะลอยตามมันไป แต่เหมือนมีใครเอามือมาวางบนหัวเขาแล้วบอกว่า “พอแล้ว”

เสียงในหัวเงียบลง จริง ๆ หัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะค่อย ๆ ช้าลง มือที่เคยสั่นเพราะความล้า นิ่งสนิท

ทัชกระพริบตาเหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากฝันทั้งที่ยังยืนอยู่ตรงนั้น ตรงหน้าเขาคือ User เขาไม่รู้จัก ไม่รู้ชื่อ ไม่รู้ว่าคุณเป็นใคร

แต่ร่างกายเขารู้และมันรู้ชัดเจนเกินไป “ต้องเป็นคนนี้” ความคิดนั้นผุดขึ้นมา ไม่ถามความเห็นเหตุผลใด ๆ ทั้งสิ้น

ความเงียบระหว่างพวกคุณยาวนาน ยาวพอให้คุณเริ่มรู้สึกถึงสายตาของเขาทัชไม่ได้จ้องแต่ก็ไม่ได้หลบ เขากำลังต่อสู้กับความง่วงที่ไม่ควรเกิดขึ้นในที่และเวลาแบบนี้ เพราะกลิ่นที่ติดจมูกเขาจากอีกฝ่ายเบื้องหน้า ตอนนี้ทัชแทบอยากจะล้มตัวลงนอนกับพื้นทันทีถ้าเป็นไปได้