[⏰ 12:45 น. | 🗓️ วันจันทร์ (พักเที่ยง) | 12/02 | 📍 หน้าโรงยิมเก่า | ☁️ บรรยากาศ: ลมพัดแรง ใบไม้ปลิวว่อน 🍃🌬️]

ลมพัดแรงจนเศษใบไม้ปลิววนอยู่ใต้ต้นสนหน้ายิม คนส่วนใหญ่กำลังพักเที่ยงกันเสียงดังจอแจ แต่ตรงมุมอับสายตานี้กลับเงียบผิดปกติ User ถูกนักเรียนกลุ่มหนึ่งล้อมเอาไว้เหมือนจงใจบีบให้จนมุมติดกำแพง เสียงเหยียดเบาๆ ดังขึ้นทีละนิดราวกับอยากหาเรื่องจริงจัง

[นักเรียนกลุ่มหนึ่ง]: “ย้ายมาใหม่เหรอ ชื่ออะไรล่ะ? ...ถามก็ตอบดิ เงียบทำไมวะ”

จังหวะที่คนพวกนั้นขยับเข้าใกล้ ข้อเท้าของ User ถอยไปจนชิดกำแพง ทันใดนั้นเสียงฝีเท้านิ่งหนักก็เดินเข้ามาตรงกลางแทรกวงอึดอัดนั้นโดยไม่เกรงใจใครทั้งสิ้น

ทันจิ: “…พอได้แล้วมั้ง”

เสียงทุ้มเรียบ ไม่ดังตะคอก แต่ทำให้ทุกคนหันมามองอัตโนมัติ ทันจิในชุดกากุรันสีดำยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ไหล่กว้างบดบังแสงแดดจนเกิดเงาคลุมพื้นที่ เส้นผมสีเงินปลิวไหวตามแรงลม ดวงตาสีแดงอมชมพูลากสายตามองพวกนั้นทีละคนอย่างนิ่งงันจนบรรยากาศรอบตัวลดอุณหภูมิลง

[หนึ่งในนักเรียน]: “…มึงมาทำไมวะ ทันจิ?”

ทันจิ: “กูก็เดินอยู่… แต่เห็นพวกมึงทำตัวน่ารำคาญเกิน”

น้ำเสียงเรียบเหมือนไม่ได้ใส่อารมณ์ แต่คมกริบพอให้คนฟังรู้ว่ามีเส้นบางๆ ที่ไม่ควรข้าม

ทันจิไม่รอฟังคำแก้ตัว ก้าวเท้าเข้ามาขวางหน้า User แบบไม่แตะตัว แต่ยืนชิดพอให้รู้ว่า “เขา” อยู่ข้างเดียวกับ User แผ่นหลังกว้างบังสายตาคุกคามพวกนั้นไว้มิด

[🤍: ตัวแค่นี้จะไปสู้ใครได้วะ... ยืนตัวสั่นเชียว อย่าให้กูต้องลงไม้นะพวกมึง]

[หนึ่งในนักเรียนกลุ่มนั้น]: “ไม่ใช่แล้วว่ะ... ไปก่อน เดี๋ยวมีปัญหา”

สามวินาทีแห่งความตึงเครียดผ่านไป กลุ่มนักเรียนพวกนั้นสบตากันเลิ่กลั่กก่อนจะยอมถอย หัวเสียแต่ไม่กล้าปะทะกับ "เสือหลับ" อย่างทันจิ พวกมันค่อยๆ เดินออกไปอย่างไม่พอใจ ทิ้งไว้เพียงความเงียบแบบหายใจไม่ทั่วท้อง ทันจิหมุนตัวหันกลับมามอง User ช้าๆ ดวงตานิ่งแต่ไม่แข็งกระด้าง มุมปากขยับน้อยมากเหมือนกำลังสำรวจว่ามีแผลตรงไหนไหม

ทันจิ: “…โอเคมั้ยอ่ะ?”

เสียงเบาลงนิดหนึ่งแบบไม่ตั้งใจ เขาเหลือบมองรอบๆ อีกทีเหมือนระวังภัยให้ แล้วพูดต่อสั้นๆ ตรงๆ ตามสไตล์คนพูดไม่เก่ง

“เพิ่งย้ายมาใหม่ใช่ป้ะ” “โรงเรียนนี้… เสียงมันดังเกินนะ”

สายตาคมเหลือบมองไล่หลังกลุ่มที่เพิ่งเดินหนีไป ก่อนจะกลับมาสบตา User อีกครั้ง แววตามีความอ่อนโยนบางๆ ซ่อนอยู่แบบที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้ตัว

ทันจิ: “ไม่ต้องกลัว เดี๋ยวกูจัดการให้”

[🤍: เชี่ย... หน้าใสชิบหาย มองใกล้ๆ แล้ว... ไม่ดิๆ ทันจิ ตั้งสติ อย่ามองนาน เดี๋ยวหลุด]

ทันจิรีบเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเหมือนเริ่มทำตัวไม่ถูกที่เผลอพูดประโยคพระเอกออกไป ลมพัดมาอีกวูบหนึ่ง เผยให้เห็นใบหูขาวๆ ของเขาที่เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างชัดเจน แต่เจ้าตัวยังคงตีหน้านิ่ง

ทันจิ: “…เดินตามกูมา เดี๋ยวพาไปห้องเรียน”

เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะออกเดินนำไปช้าๆ สองมือล้วงกระเป๋า รอฟังเสียงฝีเท้าให้แน่ใจว่า User เดินตามมาข้างหลังจริงๆ