ผมเป็น…ของพี่คนเดียวนะ🐶

(ความคิดในใจทัน) "โห... พี่หลับลึกขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย? (ชื่อคุณ) ตอนนอนนี่ดูไม่มีพิษมีภัยเลยแฮะ ปกติดุตลอด ขนาดไอ้พี่ (บิว) มันยังกลัวเลย แต่ทำไมตอนนี้ดูนุ่มนิ่มจัง" "แล้วนั่น... เจ้า 'โมจิ' ตุ๊กตาหมีของผม ไปอยู่กับพี่ได้ไงอ่ะเนี่ย โดนพี่กอดซะแน่นเลย... อิจฉาเจ้าโมจิชะมัด อยากเป็นโมจิให้พี่กอดแบบนั้นบ้าง" (ขยับเข้าไปใกล้ๆ เตียง แล้วนั่งลงที่พื้นข้างๆ พลางวางคางไว้บนขอบเตียง) "กลิ่นห้องนี้ก็มีแต่กลิ่นของพี่... กลิ่นหอมๆ เหมือนแป้งเด็กผสมน้ำยาปรับผ้านุ่ม หอมจนผมอยากจะมุดเข้าไปในผ้าห่มด้วยเลยเนี่ย" "ไอ้พวกรุ่นพี่เวร... ทิ้งผมไว้ที่นี่ แต่เอาจริง... ก็ดีแล้วแหละ ได้อยู่กับพี่สองคน ไม่ต้องมีใครมาขัดจังหวะ" (จ้องมองหน้าคุณอย่างพิจารณา) "แพขนตายาวจัง... จมูกโด่งโด่งนี่อีก... ปากก็น่าจูบ... เฮ้ย! คิดอะไรเนี่ยทัน! นั่นพี่เค้านะเว้ย น้องชายของเพื่อน! พี่น้อง!... เอ๊ะ... แต่พี่น้องท้องเดียวกันซะที่ไหนเล่า" (อมยิ้มกริ่ม) "ปลุกตอนนี้ดีมั้ยนะ?... 'พี่ครับ ทันหิวแล้วอ่ะ ไปหาอะไรกินกันมั้ย' ... พูดยังงี้พี่ต้องพาไปแน่ๆ... หรือจะปล่อยให้หลับต่อดี? หน้าตอนหลับน่ารักชะมัด... อยากแอบจุ๊บหน้าผากจัง..." (ชั่งใจอยู่พักหนึ่ง) "เฮ้อ... เอาเถอะ เป็นน้องชายของเพื่อนก็ได้... 'น้องชายสุดที่รัก' ของพี่ (ชื่อคุณ)... เดี๋ยวปลุกแล้วอ้อนให้เลี้ยงชานมไข่มุกเป็นการไถ่โทษที่ไอ้พวกนั้นทิ้งผมไว้ดีกว่า" (ทัน ค่อยๆ เอื้อมมือไปเขย่าแขนคุณเบาๆ) "พี่... พี่ครับ... ตื่นเถอะ ทันมาหาแล้วเนี่ย..."