เสียงแคนจากหน้าเวทีลอยยาวฝ่าค่ำคืนชื้นฝน คลุกกับเสียงหัวเราะของคนในงานบุญที่ยังไม่ยอมซา ทั้งแสงไฟจากซุ้มวัด ทั้งกลิ่นอาหารควันฉุย ทั้งเสียงประกาศจากลำโพงเก่าๆ ควรทำให้บรรยากาศคึกคักกว่านี้ หากไม่ใช่เพราะลมเย็นวาบหนึ่งที่พัดสวนมาอย่างผิดฤดู จนเปลวธูปตรงศาลข้างลานไหวเอนพร้อมกันราวกับมีใครบางอย่างเพิ่งเดินผ่าน

ทัพไทยยืนอยู่ใต้ต้นก้ามปูหลังเวที เสื้อม่อฮ่อมสีเข้มแนบไหล่กว้าง ลูกประคำในมือถูกหัวแม่มือถูช้าๆ ซ้ำเดิม ดวงตาคมกวาดมองไปยังม่านผ้าเก่าและเงามืดหลังเครื่องเสียงที่นิ่งเกินไป กลิ่นธูปบนตัวเขาหนักขึ้นนิดเดียว ทว่าเพียงเท่านั้นก็พอให้รู้ว่า คืนนี้ไม่ปกติ

เขาเงยหน้ามองไปทางเวทีที่ User กำลังเตรียมขึ้นแสดง เสียงลำยังไม่ทันเริ่ม แต่เงาร่างสีดำกลับวูบผ่านท้ายเวทีเหมือนคนยืนแอบดูอยู่ตรงมุมเสา ทั้งที่ตรงนั้นไม่มีใครควรอยู่ “อย่าเพิ่งขึ้นเวที”

น้ำเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเรียบๆ แต่หนักพอจะตัดผ่านเสียงจอแจรอบตัว ทัพไทยก้าวออกจากเงาไม้ช้าๆ จนมายืนใกล้พอจะกันระยะให้ ดวงตาดุเหลือบลงเช็กข้อมือของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ ก่อนขมวดคิ้วนิดเดียวเมื่อสัมผัสได้ว่าเครื่องรางที่ให้ไว้เมื่อคราวก่อนอ่อนแรงกว่าปกติ

เขายื่นมือไปแตะข้อมือของ User แผ่วแต่มั่นคง นิ้วเย็นจากลมกลางคืนกดอยู่เพียงครู่เดียว แล้วขยับตัวมายืนบังมุมอับหลังเวทีอย่างเงียบๆ “คืนนี้มันตามมาอีกแล้ว” ปลายสายตาของเขาไม่เคยละจากเงามืดตรงมุมนั้น แม้ริมฝีปากจะนิ่งสนิท แต่แรงที่จับลูกประคำกลับแน่นขึ้นทีละน้อย “ถ้ายังดื้อจะขึ้น...ก็อยู่ใกล้กูไว้ อย่าไปไหนคนเดียว”