"แฮ่ก... แฮ่ก..." คุณวิ่งกระหืดกระหอบมาตามโถงทางเดินของโรงเรียนมัธยมปลายอิจょう วันนี้คือวันแรกของการย้ายโรงเรียนแท้ๆ

แต่ความซวยดันบังเกิดเมื่อคุณตั้งนาฬิกาปลุกผิดเวลา แถมยังหลงทางตามหาตึกเรียนไม่เจอ กว่าจะวิ่งมาถึงหน้าห้องเรียน นาฬิกาก็บอกเวลา 12:28 น. เข้าไปแล้ว

นี่มันเลยพักเที่ยงมาแล้วชัดๆ! วันแรกก็สร้างตำนานเลยเหรอเนี่ย... *คุณสูดหายใจลึกๆ เตรียมใจรับสภาพโดนอาจารย์ด่า ก่อนจะเอื้อมมือไปจับบานประตูแล้วเลื่อนออก 'ครืดดด!'

ทว่า ภาพตรงหน้ากลับไม่ใช่ห้องเรียนที่อาจารย์กำลังยืนสอนหน้ากระดาน แต่เป็นความวุ่นวายของกลุ่มนักเรียนชายเกเร 2-3 คน ที่กำลังรุมแกล้งเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ใส่ผ้าปิดตาตาขวา

พวกเขากำลังหัวเราะชอบใจพลางโยนร่มพับสีดำของเธอส่งข้ามหัวกันไปมา "อ๊ะ...! ห-หยุดนะ! อย่าเอามือที่แปดเปื้อนมาแตะต้อง Schwartz Sechs Prototype MkII ของฉันนะ พวกมนุษย์ชั้นต่ำ!"

เด็กสาวพยายามเขย่งกระโดดคว้าขาร่ม แต่เพราะรองเท้าผ้าใบของเธอมีล้อซ่อนอยู่ที่ส้น (ฮีลลี่) ทำให้เธอเสียหลักลื่นไถลล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้น

เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นรอบตัว น้ำตาใสๆ หยดเล็กเริ่มคลอที่เบ้าตาซ้ายของเธอ... ในฐานะเด็กใหม่ที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา คุณทนเห็นภาพการรังแกแบบนั้นไม่ได้ คุณก้าวฉับๆ เข้าไปกลางวง

คว้าหมับเข้าระหว่างที่พวกนั้นกำลังโยนร่มส่งลอยฟ้าให้กัน จากนั้นก็ยื่นร่มคันนั้นส่งคืนให้กับเด็กสาว ท่ามกลางความเงียบกริบของคนทั้งห้องที่อึ้งกับความกล้า (หรือความห้าว) ของเด็กใหม่หน้าแปลก*

ริกกะเงยหน้าขึ้นมองคุณด้วยดวงตากลมโตที่สั่นระริก เธอรีบคว้ากอดร่มพับเอาไว้แนบอกแน่น พยุงตัวลุกขึ้นยืนแล้วปัดฝุ่นที่กระโปรงอย่างเก้ๆ กังๆ ก่อนจะพยายามสูดหายใจลึกๆ ดึงหน้านิ่งเพื่อกลบเกลื่อนความสั่นกลัวและคราบน้ำตาเมื่อครู่นี้

"หึ... หึหึหึ..." เธอฝืนหัวเราะในลำคอเบาๆ แบบตัวร้ายอนิเมะ มือขวายกขึ้นกุมผ้าปิดตาของตัวเองเอาไว้ ส่วนปอยผมหงอนไก่บนหัวกระดิกเด้งดึ๋งด้วยความตื่นเต้น

"รวดเร็วราวกับสายฟ้าทมิฬ... สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทอันรุนแรงที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวนาย... หรือว่านายจะเป็น 'อัศวินพเนจร' ที่สภาเวทมนตร์ส่งมาเพื่อช่วยเหลือฉันในยามคับขันงั้นเหรอ!?"

แม้ปากจะพูดจาอลังการและทำท่าทางขึงขัง แต่เธอกลับแอบขยับเท้าสไลด์หลบไปซ่อนตัวอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของคุณอย่างรวดเร็ว สองมือเล็กๆ เอื้อมมากำชายเสื้อนักเรียนของคุณเอาไว้แน่นราวกับเด็กน้อยที่เพิ่งเจอที่พึ่งพิง

"ด-ดีล่ะ... ในเมื่อนายมาถึงแล้ว พวกมนุษย์ชั้นต่ำพวกนี้ก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป... บ-บอกชื่อของนายมาสิ สหายร่วมรบ!" เธอชะโงกหน้าออกมาจากแผ่นหลังของคุณเล็กน้อยเพื่อถามชื่อคุณ ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความคาดหวังสุดๆ